Floresan ışığı altında rabıta-i mevt
Ramazan tarih boyu bu toprakları şenlendirmiştir. Payitahtın merkezi İstanbul’da eğlencenin kalbinin attığı yer Şehzadebaşı’ydı. Cumhuriyet döneminde de bir süre devam eden eğlence, şehrin merkezinin kaymasıyla bir süre kesintiye uğramış. Yıllarca Aydın Boysan ve Erol Günaydın’ın anlata anlata bitiremediği “Nerede o eski Ramazanlar? Direklerarası eğlencelerinde macun yer ip cambazının gösterilerini izlerdik” romantizmini belediyeler hayata geçiriyor bir süredir. Sonuç: Üçboyutlu bilgisayar oyunu oynayan neslin yüreklerini ip cambazı hoplatamıyor, CNBC-edizilerine, Cem Yılmaz’a gülen de gıdıklasan Karagöz-Hacivat’a gülmüyor. Ülker’in Godiva’yı aldığı bir çağda mavi şekerlemeye de kimse Osmanlı’nın hatırına bile bayılamıyor.
Osmanlı döneminde düzenlenen etkinlikler ip cambazlığı gösterisi için dikilen iki büyük direk nedeniyle“direklerarası eğlenceleri”yse şimdiki eğlencelere de çok rahat “floresan lambaları altı eğlenceleri” diyebiliriz. (Tabii plastik beyaz sandalyeleri de unutmamak lazım.)
Dinimizde rabıta-i mevt yani ölüm ile irtibat kurma, ölümü hatırlama önemlidir. İnsanın kendisine çekidüzen vermesini sağlar. Şimdiki Ramazan eğlencelerinde floresan ışığı bu vazifeyi iyi bir şekilde yerine getiriyor. Floresan ışığı altında dolaşan insanlar mahşer gününün gelmesini beklerken berzah âleminde volta atan mevtalar gibi görünüyor.
Tamam, ölümle rabıta için iyi de bu ruh hâliyle Uğur Işılak’ın Necip Fazıl güfteli şarkılarıyla coşmak, büryan kebap yedikten sonra nargile fokurdatmak pek mümkün olamıyor.
Belediyenin aydınlatma zevki vatandaşın da sokaklara kurduğu iftar sofrasına yansımış. Eee, ne demiş sevgili peygamberimiz: Siz nasılsanız öyle yönetilirsiniz.
Yani sizi yönetenler ortamı floresanla aydınlatırsa siz de piknik iftarınızı gazete kâğıtları üzerinde açarsınız. Gülben Ergen’in selülit fotoğrafı üzerine koyduğunuz hurma ile yemeğe başlar, evde karısını başka adamla bastığı için dehşet saçan adam haberi üzerindeki dolmaya geçersiniz. Ana yemeğe politika sayfası yakışır. Yanda iftar açanlara vereceğiniz fazla pideyi dış politika sayfalarına sarıp tatlıyı da sporda yemek gazetenin tertip edilişine uyumlu bir bitiriş olur.
Bana kimse fakirlik edebiyatı yapmasın. Evde naftalinden çıkarılmayı bekleyen ne örtüler vardır. Ama insanın içinde olmayınca olmuyor.
Eee, kusura bakmayın artık kan kusup kızılcık şerbeti içtim diyemeyeceğim. Sevgili Müslümanlar! Manolyayı, karpuzu, erik ağacı çiçeğini, Fuji Dağı’nı, şelaleyi, Nicole Kidman’ı yaratan Allah’ın hoşnutluğunu çirkin floresan ışığınızla, gazete kâğıtları üzerine açtığınız iftarınızla kazanamazsınız.
Şu dünyada uzaktan olsa da en sevdiğim insanlardan biri olan Tuğrul İnançer geçen yıl Topkapı Sarayı bahçesinden yayınlanan TRT iftar programına konuk olmuştu. Önlerinde bir bakır sini, üzerinde de bakır taslar vardı. Sunucuya attığı tarihî fırça içimin yağlarının erimesine neden olmuştu. “Saray’da Malatya işi bakır sini olmaz. Bakır tas değil porselen tabak olur.” Tuğrul baba belediyelere ve piknikçi Müslümanlara da bir fırça atsa çok iyi olacak.