Evliya
Benim için son derece değerli bir dostum “ben Müslüman’ım” diyenlere şaşırıyor ve, “Biz İslam’ı bilmeyenlere, ulema İslam’ı anlatsın” diyordu.
Çok önemsediğim için bu minvalde yazılar yayımladım.
İslam’a hiç de uygun olmayan bir muhabbet ortamında ate dostuma “Sen evliyaullahtansın” dediğimde bana tuhaf tuhaf bakmış, galiba içinden “deli” demişti.
Şimdi de cümle samimiyetimle desem ki o dostum kendilerinden bilgi istediği İslam’ı onlardan daha iyi bilip yaşıyor, siz de bana ya kâfir diyeceksiniz ya daha temkinli olanlarınız yine deli diyecek. Çünkü onların İslam’dan nasibi, İmam Gazzali’nin dediği gibi, abdest alırken ensenizi parmaklarınızın içiyle mi dışıyla mı ıslatacağınızdır. Kur’an’daki “amel-i sâlih” adam gibi adam olmaktır. Bunlarsa abdest ve namaza indirgemişlerdir. Oysa ibadetlerin tümünün adı Kur’an’da “hikmet” amel-i sâlih değil. Amel-i sâlih, yaşamın getirdiklerini doğru tepkilerle karşılamak. Sözünde durmak, yalan söylememek, emanete hıyanet etmemek, mazlumdan yana olmak, zalimle savaş veya savaşım vermek, paylaşmak ila ahir...
Benim deliliğim vesikalı olsa da bu konularda değil; aklım başımda konuşuyorum:
Burada söyleyeceklerimi Ahirette de söyleyeceğim, imanı olan inansın.
Velayet nedir; Veli kimdir:
Sözlük anlamı kamuslarda şu: Sahiplenen, sahip çıkan.
Kur’an-ı Kerim’e göre de şu; bir üçgen oluşturuyor: Tanrı, inananların velisi, inananlar Tanrı’nın velisi, tüm inananlar da birbirlerinin velisi. Bunlardan biri aksıyorsa ortada velayet yok. Mesela biri dese ki: “Ben Tanrı’yı sahipleniyorum ama şu inananları sahiplenmem gerekmez.” Şablon bozuldu. Bu adam yalan söylüyor, çünkü Tanrı’ya sahip çıkmak, şu fani dünyada Allah’ın kullarına (kâfir-mümin: yeter ki mustazaf (ezilmiş) olsun) sahip çıkmaktan başka bir şey değildir.
Otuz yıl kadar önce kendisinden çok şey öğrendiğim merhum Said Çekmegil’le baş başayız. (Çifte standardı vardı; herkesin içinde konuşacaklarıyla baş başa konuşacakları farklıydı.) Kimi Batılı yazarlardan bir şeyler aktardıktan sonra bana: “Murat Bey! Bunlar kendi toplumlarının velisi” demişti ve doğrusu o günkü kafamla çok da bir şey anlamamıştım. Oysa ne sır vermişti bana; bu yıllar anlıyorum: Toplumlarına sahip çıkıyorlar.
Adam mahşer günü hesapta: Tanrı diyor ki: “Kulum! Ben hastalandım ziyaretime gelmedin. Aç kaldım doyurmadın, açıkta kaldım barındırmadın.”
“Yarabbi! Seni tenzih ederim; hâşâ ki hastalanasın, aç kalasın, barınak arayasın.”
“Niye, filan kulum hastalanmıştı; onu ziyaret ettin mi, filan kulum açtı; doyurdun mu, filan kulum açıkta kalmıştı; bir gece misafir ettin mi?”
İran İslam Devrim’inin bence güzelliklerinden biri de ne oldu biliyor musunuz: şu yukarda andığım (zaten var olan) İslamî kavramı dünyaya yeniden hediye etmeleri: Mustazaf.
Geçende bir mülakat için söyledim: “Müslüman’ın Müslüman’dan başka dostu yok mu” idi genel başlık.
Daveti olanın düşmanı olmaz diye epey bir şey söyledim. Bu yazıya uygun bölümü şu: “Kur’an’a göre Müslüman’ın kendisinden kaynaklı düşmanı yok ama ona birileri düşmansa bunların en uzağındakiler ateler” dedim. Çünkü Kur’an’da velev bir yerde Tanrı’nın varlığı ya da yokluğu üzerine bir tek tartışma yok. “Tanrı vardır” diye bir ayetin bulunmaması gibi. Bu anlamlı olsa gerek. Nitekim çağımızda Müslümanların başörtüsü mücadelesinde, 28 Şubat sürecinde aslen onları yanımızda bulduk.
Kur’an’daki (Habibunneccar)’ın peygamber olduğuna dair bir işaret yok. “Kasabalı biri”dir. Şehit edilen bu mübarek zatın, Tanrı’ya, hakka, adalete çağıran peygamberleri görür görmez halkına dediği şu: “Sizden ücret istemeyen bu insanlara uyun.” Yani, Allah adamlarının ayırıcı tanısı davalarında bir yararlarının olmaması. Kaldı ki her dönemde olduğu gibi hakkı savunanlar hep zarar görmüştür; maldan candan yana.
Bir şeye inansın-inanmasın andığım kişi, kendini aldatanları: nefislerine, ailelerine, servetlerine, partilerine sahip çıkanları takmamalıdır kafaya. Sen, Tanrı’nın emri üzere O’nun kullarına sahip çıkıyorsun. Elin andıklarımın yakasında olsun ve sakın bırakma. Neşet Ertaş’ın ifadesiyle “Tanrı’nın ne günahı var” de. Ayetteki gibi: “Tanrı kullarına zulmetmez; onlar birbirlerine zulmeder” de.
Ayet şöyle: “Size ne oluyor ki ‘yarabbi bizi halkı zalim olan bu yerden kurtaracak, tarafından birilerini gönder’ diye yakaran, kadınlar, çocuklar, yaşlılar ve mustazaflar (ezilmişler) için fi sebilillah (Allah yolunda) cıhatetmiyorsunuz.” İman çağında, Allah yolunda cıhadın içi böyle dolu doluydu.
1400 yıl içinde yeniden yorumlana yorumlana yukarılarda anlatmaya çalıştığım İslam’ın özü gitti; günümüze İslam’ın kışrı (kabuğu) kaldı maalesef.