Son dakika
A Köşe Yazısı Arşiv

Sahibinin Sesi Gazetecilik iftiharla Sunar

 Evvelki Gün; “Gazeteciliğe bakış açımı bir "Piliç Haberi" değiştirdi. Yıllar önceydi. Çalıştığım ilk gazeteydi. İstihbarat şefimiz "etlerin yenecek halde olmadığına" ilişkin bir haber yapmamızı istedi. Anlamsız bir işti. Ama ara sıra bu türden ısmarlama haber gelmesine alışkındık. Birkaç arkadaş gidip, ilk buldukları kasaba daldılar ve üzerinde sineklerin uçuştuğu etlerin fotoğraflarıyla döndüler. Haberin altını yazmak kolaydı. "Pislik kol geziyor, halkın sağlığıyla oynuyorlar" türünden beylik laflar... Şehir sayfasına bile girmeyecek haber, ertesi gün sürmanşet oldu. Bir gün sonra, kırmızı et fiyatlarının hızla fırladığı haberi de "Et jet gibi" başlığıyla yerleşti manşete... Sonra ilavenin "Sağlıklı beslenme" köşesinde "Beyaz etin faydaları"nı anlatan uzman görüşleri belirdi. Nice sonra anladık ki, sevgili gazetemiz "piliç sektörü"ne yatırım yapmıştır. Acımasızca kullanıldığımızı hissettik.” (Can Dündar’ın 1994 tarihli “Ben Varım Hoca!” yazısından)

Dün; geçen sene bu zamanlar çok satanlar listesinden bir gazete (Habertürk) Amerika’yı yeniden keşfetmiş ve bunu bütün memlekete tükenmez bir şevkle aktarıyordu. Mevzu plastik şişelerin ve damacanaların sağlığa zararlı olduğu, bunun yerine cam şişe tercih edilmesi gerektiği idi. Gazetenin kulağı hergün başka bir yerden gösteren manşet/sürmanşetleri, televizyonun mevzuya has gündüz ve akşam tartışma programları, yetmedi gazete genel yayın yönetmeninin  “Türkiye’nin değil dünyanın en iyilerinden biri ve eski dostu bir profesör doktor”un pet şişelerin zararları hakkında kendisine söylediklerini aktaran yazısı… Gazetesiyle, televizyonuyla halkın sağlığını tehdit eden pet şişelere karşı savaş açan bu yeşil yürekli patronu takdir etmemek elde değildi elbette… Sonradan öğrendik ki bütün bu yaygaranın sebebi patronun cam şişe işine girmesi imiş… Can Dündar’ın patronunun yirmi küsur yıl önce yaptığının tıpkısının aynısını Fatih Altaylı’nın patronu yapıyordu. Tek farkla Can Dündar “acımasızca kullanılmış” idi ama Fatih Altaylı kendisini hiç de sıkılmadan kullandırtıyordu…

Bugün; kirli damacanalar mevzuu gündeme “bomba gibi” düştüğünde aklıma yukarıdaki gibi bir hinlik olabileceği gelmişti, bunu soruştururken bir iddia ile karşılaştım, henüz kesinleşmemiş bu iddiaya göre “birileri” su arıtma cihazı ithalatına girecek ve özellikle İstanbulluların şebeke suyunu (arıtma cihazları ile arıtarak) içmeleri teşvik edilecek, bu arada da ithal edilen arıtma cihazları piyasaya hızlı bir giriş yapacak.  Bu iddia gerçek mi değil mi diye öğrenmeye çalışırken televizyon ekranlarında dönen bir su markasının reklamına rast geldik. Türkiye’nin en büyük su yatırımı ile piyasaya giren ve “Atatürk Orman Çiftliği’nin suyu” vurgusu yapan bu marka, diğer markaların “sağlıksız” diye afişe edilmelerine sebep olan Bisfenol A (BPA) kimsayal maddesi kullanmayan ve suyu ozonlamayan firma olarak da sektöre farklılık ve yenilik getireceğini iddia ediyor. Bu kadar büyük bir sermaye ve bu özellikleri ile piyasaya böyle bir zamanda girmenin normal olmayacağını ilk iki örnekten anlamamız gerekiyor sanırım. Yani evet, askerin OYAK’ına denk düşen POLSAN’ın su sektörüne dev yatırımla girmesinin zamanlaması manidar…

Üçüncü örnekte suya dev yatırım yapan bu firma ile damacanalardaki rezaleti ortaya çıkaran gazete(ci) arasında görünürde doğrudan bir işçi-patron ilişkisi yok. Medya-Sermaye-İktidar üçgeninde neler döndüğünü çok bilmiyoruz ama mazisinde OYAK’ın ekmeğine epeyce tereyağı sürmüş olan medyanın bugün balı POLSAN’ın ekmeğine sürüyor olması anlaşılması zor bir şey değil…  

Hâsıl-ı Kelam;

Ordu ve Emniyet gibi kurumların mensuplarının yararına olacak yardım sandığı ve/ya vakıflar kurmasında sakınca yok elbette. Lakin herhangi bir ihaleye girecek şirketlerden arkasında silahlı gücü olan ile bu gücü olmayanı kıyasladığınızda OYAK ve POLSAN kerameti kendinden menkul bir pozitif ayrımcılığa tabi tutulacaklarını tahmin etmek zor olmasa gerek…

Gazeteler, halkın sağlığını ilgilendiren konuların üzerine elbette gitmeli, elbette daha fazla ve doğru haber yapmalı. Hangi et sağlıksız koşullarda üretiliyor, hangi su firması ve/ya damacana sağlığı tehdit ediyor bunlar elbette medyanın gündeminde olmalı, hatta gündemden hiç düşmemeli… Lakin tam da patronun bir sektöre girdiği zamanda o konuyla ilgili haber bombardımanı ile patronun dolaylı reklamının yapılmasının ne ticaret ahlakında ne de medya etiğinde yeri vardır.

Medya emekçileri maalesef dün olduğu gibi bugün de “kendilerinin olmayan savaşlarda” kullanılıyorlar. Bunu kimileri bilmeden yaparken kimileri de bu savaşın gönüllü militanları olarak cepheye atılıyor. Birincisine bir şey denemez belki ama ikincisine en hafif deyimiyle “sahibinin sesi gazetecilik” diyoruz…

Kopyalandı

Yazarın Diğer Yazıları

Tümü
  1. KAVRAMSAL SANATA DAİR
  2. MEYVEYİ DALINDAN YEMEK GÜZELDİR!
  3. MODERNLEŞME, TÜRK ŞİİRİ ve SEKÜLERLEŞME
  4. ONUR AKYIL: ŞAİRLİKTEN DÜZYAZIYA GEÇMEK…
  5. Türk modernleşmesinin bir diğer yüzü olarak: ‘Tunç Asker’