Peygamberin mucizesi
Yıllar önce bir Siyaset Meydanı’ında konusunu hatırlamadığım hararetli bir tartışma yürüyordu. Saatler gece yarısını gösterdiğinde katılımcılardan yaşlıca bir adam “Bu kadar saat konuştuk daha bir kere bile Atatürk demedik” diye isyan etmişti de Ali Kırca adamı zor teskin etmişti.
Teşbihte asla hata olmasın. Ben de Ramazan’ın başından beri yazı yazıyorum. Daha bir kere Hz. Muhammed’i yazmadığımı hatırladım. Hem de geceyarısı geçirilen histerik bir nöbet olarak değil, konumuzla tamamıyla ilgiliyken.
Geçen akşam iftar öncesi ATV’de Nihat Hocamızı dinliyordum. Bir vatandaş “Müzik dinlemek günah mıdır hocam” diye sordu. Nihat Hoca müziğin değil, sözlerinin, yapıldığı mekânın, dinlenirken yapılan işlerin insanı yanlışa götürmesi ihtimalinden söz etti. Peygamber efendimiz tek bir müzik aletini sevmezmiş. Hatta çalındığını duyduğunda iki eliyle kulaklarını tıkarmış. Hangi müzik aleti mi? ZURNA.
Bu cevabı duyunca ayağa kalkıp alkışlamışım. “İşte benim peygamberim! Ben bu dine uygunum” diye haykırmışım. Farkında değilim, hanım uyardı. Bazen tek bir şeyde ittifak etmek, anlaşmak, sevmek tamamını anlamak için yeterlidir. Mesela bizim hanımın gözlerine âşık olmuştum. Bu kadar güzel gözleri olanın huyu, suyu, ağzı, burnu çirkin olamazdı çünkü.
Hz. Muhammed geniş, düz bir arazi olan hayatta, din alanını işaretlemek için çeşitli noktalara kazıklar çakmış. Binlerce sayfa kitap okumana, vaaz ü nasihat dinlemene lüzum yok. Bu işaretlenmiş noktaları kalemle birleştirdiğinde Allah tarafından yaşanılması makbul hayatın kendisi ortaya çıkıyor zaten.
Mesela benim çok sevdiğim işaretlerden biri çevremize karşı sorumlu davranmada son noktayı göstermekte. “Denizde abdest alırken bile avucunu olması gerekenden daha fazla doldurmayacaksın.” Dikkatinizi çekerim. Sözkonusu olan deniz ve yapılan iş de abdest. Artık buradan yürüyün, gidin, çevreciler peşinizde nal toplasın.
Maalesef bizde peygamber kelimesinin en sık kullanıldığı yer “Ordu, peygamber ocağı” cümle kalıbı. Dikiş diken, çocuklarının öz bakımı ile meşgul olan, zurna sesi duyunca kulaklarını tıkayan, cübbesinin üzerinde uyuyan kediyi rahatsız etmemek için kıyafetini kesen, “Beni görünce ayağa kalkmayın”diye cemaatini uyaran peygamber nedense bizim semtimize pek az uğruyor.
Peygamber için söylediğimiz en popüler ilahi kâbus gibi. “Aman çarşı canım çarşı Muhammed’i görmedin mi? Şimdi burdan kefen aldı şu karşıki kabire sor.”
Bir de ciyak ciyak söylenişi var. Yazı ile ifade edemiyorum. Boğazlanan bir adamın Mihriban türküsünü söylediğini hayal edin. Allah aşkına zurna sesini sevmeyen peygamber bu ilahi ile mi çocuklara sevdirilir.
Peygamberlik mucizelerinden favorilerimiz de aynı kafada. Bir numarada Ay’ı parmağıyla ikiye bölmesi var. Bu benim hiç ilgimi çekmiyor doğrusu. Hatta Ay tek parça daha güzel. Artık sosyoloji dersini çok sevdiğimden midir bilmiyorum. Peygamberimizin benim başımı döndüren mucizesi;kızlarını canlı canlı kumlara gömen, “kötü adamın dibisin” diyebileceğimiz babalardan ağlayabilen erkekler çıkartmasıdır.
Hz. Muhammed’in yoğurması beklenen toplum bu dünyada insanların gelebileceği en dip noktadaydı. Düşünüyorum, dünyada daha kötü ne yapılmış olabilir, bulamıyorum. Kız babası olanlar beni daha iyi anlayacaktır.
Hikâyeyi çok iyi biliyorsunuz. İlk kızlar çoğalmak için korunur ancak daha sonra doğanlar babasının utancı olurdu. Baba bir gün anneye “Kızı hazırla, dayısına götüreceğim” der. Anne ayrılık vaktinin geldiğini anlar, itiraz edemez, acısını içine akıtır. Çünkü daha ilk doğduğu günden itibaren bu günün geleceği bellidir. Saçlarını tarayıp, kıyafetlerini giydirdiği kızını kendi elleriyle korkunç bir ölüme hazırlar. Gezmeye gittiğini düşünen kız küçük eliyle babasının elinden tutup neşeyle yola koyulur. Şehir gözden kaybolduğunda babası bir çukur kazıp tekmeyle içine atar. Kızın ağlaması ve yalvarması taşlaşmış kalbinde hiç bir tereddüde yol açmaz. Sonra üzerini kumlarla örter.
İşte bu adamlara iyilik, güzellik, kibarlık, insanlık anlatmak en büyük mucizesidir. Aslında daha da büyük mucizesi, elleriyle kızlarını öldürmüş adamlara tövbe etme şansı verip İslam’a davet etmesidir. Vallahi ben yerinde olsaydım, zamanaşımına uğrayıp uğramadığına bakmaksızın hepsini cinayetten yargılardım. Tabii o zaman Hz. Ömer olmazdı. Benden de iyi peygamber olmazdı, böyle iyi.
Niye “Şefaat ya Resulallah” diyoruz zannediyorsunuz?