Depremi unutmak mı, ama nasıl?
Düzce. Türkiye’nin en genç ili olma unvanına sahip stratejik bir il. Bundan tam 13 yıl önce, 17 Ağustos gecesi saat 03.02’de meydana gelen 7.4 şiddetinde ki depremle yıkılan ilimizde 270 vatandaşımız hayatını kaybetti, binlerce vatandaşımız yaralandı.
Depremin ilk yıllarında bütün yöneticiler depremin verdiği acıdan faydalanarak, belli çıkarlar doğrultusunda, ‘ Düzce deprem bölgesi, yandık, bittik ‘ diyerek, depremi ağızlarından düşürmezken, aradan geçen 13 yılın sonunda bugün, depremin artık unutulması gerektiğini söylemeye başladılar.
Belki oy kaygısından, belki sempatik görünmek için depremi ağızlarından düşürmeyenlerin zamanla depremzedelerden uzaklaşmalarının sebebini anlamaya çalışırken, yakın zamanlarda ‘ unutun depremi ‘ demelerine de hiçbir zaman anlam vermem mümkün olmadı.
İnsanlar kayıplarını, yakınlarını, sokaklarında dolaştığı bu şehri nasıl unutur?
O uğultuyu, o çığlıkları, tozu, dumanı ve yanan genizleri nasıl unutur? Nasıl unutulur çadır kentlerin soğuk havası, nasıl unutulur yemek, ekmek, tüp sıraları…
Depremi neden unutalım? Unutup, yarın olabilecek depremlerde daha fazla kayıp olması için mi? Unutmayalım ki, depreme dayanıklı binalar yapalım. İnsanlar depremde nasıl hareket edeceklerini bilsinler.
Depremi unutun diyen sayın yöneticilerimize sormak istiyorum. Depremi unutmak mı? Ama nasıl?
Düzce Lisesi mezunu bir kişinin depremi unutması mümkün mü? Düzce Lisesi’nin eski binasının önünden geçerken yola yatan binanın görüntüsünü kim unutur? O bahçede ki prefabrik binayı görünce kim depremi hatırlamaz? Hele Düzce Lisesi mezunu olmak onur ve şeref demekse, kimse depremi unutamaz. Sanırım Düzce’de ki çoğu ağabeyimiz, ablamız Düzce Lisesi mezunudur. Bina yıkılmadan son mezun olan ben dahi oradan geçerken halen tüylerim diken diken oluyorsa, benden öncekilerin durumunu düşünmek bile istemiyorum.
Figen Hal, benim ilkokulda âşık olduğum ilk kızdı.
Kim bu Figen Hal? Kervan’da ki meşhur hastanede, kan kanseri olan kardeşinin tedavisi için uğraşan bir insandı. O gece tüm ailesi hastanedeydi ve hepsi bir anda enkaz altında kaldı. Tüm aile deprem şehidi oldu.
Şimdi soruyorum. Ben Kervan’dan Kalıcı Konutlara giderken, ilk aşkımın o hastanede öldüğünü bilerek nasıl depremi unutayım? Kim bilir kaç Düzcelinin buna benzer, acı dolu hikâyesi vardır…
Yani kısacası, depremi unutmak mümkün değil. Unutturmak hiç mümkün olmayacak. Biz bu gerçekle yaşamayı öğreneceğiz. Öğrenmemiz lazım ki, bundan 10 yıl sonra bu tip hikâyeleri yazmak, hatırlamak zorunda kalmayalım.
Son dönemde Düzce’de inşaat sektöründe inanılmaz bir gelişme ve ilerleme var. Umarım unutamadığımız deprem bize ders olmuştur ve binaların plan ve projeleri deprem yönetmenliğine sadık kalınarak yapılıyordur. Gerçi bundan şüphem yok. İnşaat Mühendisleri ve yapı denetim şirketleri bu konulara oldukça dikkat ediyorlar. Ama hatırlatmakta fayda var.
Siz bırakın Düzcelilere depremi unutun demeyi. Siz binaları deprem yönetmeliğine uygun hale getirin. Aradan geçen 13 yılda Düzce’de bulunan orta hasarlı binaların, kamu binalarının ve her gün içinde yüzlerce Düzcelinin ibadet ettiği Camilerimizin icabına bakın. Bir deprem daha olursa orada ki kayıpların hesabını hem kendi vicdanınızda, hem Allah’ın huzurunda ve hem de bu halkın önünde nasıl vereceksiniz, bunun hesabını yapın.
Son olarak. Depremin 13. Yılında o gün hayatını kaybedenlere Allah’tan rahmet, yakınlarına başsağlığı diliyor, böyle kötü olayları bir daha yaşamamızı ümit ediyorum.
Herkese şeker tadında hayırlı bayramlar.