Köşe Yazısı
Mehmet Ali ALÇINKAYA
DEMOKRATİK ENTEGRASYON İÇİN DEMOKRATİK SİYASET!..
Demokratik entegrasyon, bir halkın kendi kimliğinden, dilinden, kültüründen, tarihinden ve özgürlük mücadelesinden vazgeçerek mevcut sisteme eklemlenmesi değildir. Demokratik entegrasyon; farklı halkların, inançların, kimliklerin ve toplumsal kesimlerin eşitlik, özgürlük, hukuk ve demokrasi temelinde ortak yaşamı kurabilmesidir. Bunun yolu, demokratik siyasetin önündeki engellerin kaldırılmasından, demokratik toplumun örgütlenmesinden ve demokratik cumhuriyetin inşasından geçmektedir.
Bugün Türkiye'nin önündeki temel tarihsel ve siyasal mesele, Kürt sorununun güvenlikçi politikalarla, inkâr ve asimilasyon anlayışıyla ya da geçici siyasi hesaplarla ele alınmaktan çıkarılmasıdır. Kürt sorunu, yalnızca silahlı çatışmanın sona erdirilmesi meselesi değildir. Aynı zamanda yüz yılı aşan inkâr ve asimilasyon politikalarıyla hesaplaşma, Kürt halkının kolektif haklarının tanınması ve bütün halkların eşit ve özgür yaşayabileceği demokratik bir toplumun inşası meselesidir.
Bu nedenle demokratik entegrasyonu, birkaç kişinin silah bırakması veya bireysel olarak mevcut sisteme katılması biçiminde daraltmak, sorunun tarihsel ve toplumsal gerçekliğini anlamamaktır. Asıl mesele, Kürt halkının bütün olarak demokratik hukuk düzenine dahil olmasıdır. Bunun için Kürt kimliğinin, dilinin, kültürünün, örgütlenme ve demokratik siyaset hakkının anayasal ve yasal güvenceye kavuşturulması gerekir.
Demokratik siyasetin önündeki engeller kaldırılmadan demokratik entegrasyon sağlanamaz.
Demokratik siyaset, yalnızca seçimlere katılmak, parlamentoda temsil edilmek veya siyasi partiler aracılığıyla faaliyet yürütmek değildir. Demokratik siyaset; halkın kendi iradesiyle örgütlenmesi, karar süreçlerine katılması, yerel demokrasinin güçlendirilmesi, kadınların, gençlerin, işçilerin, emekçilerin ve bütün toplumsal kesimlerin kendi gelecekleri hakkında söz ve karar sahibi olmasıdır.
Bu çerçevede düşünce ve örgütlenme özgürlüğü, ifade özgürlüğü, seçme ve seçilme hakkı, yerel demokrasi ve halk iradesinin tanınması demokratik entegrasyonun vazgeçilmez koşullarıdır. Kayyum politikalarına son verilmeli, seçilmişler görevlerine iade edilmeli, siyasi tutuklular özgürlüklerine kavuşmalı ve demokratik siyaset yargı baskısından kurtarılmalıdır.
Ancak demokratik entegrasyonun en önemli koşullarından biri de Sayın Abdullah Öcalan'ın güvenliğinin ve özgürlüğünün sağlanmasıdır. Çünkü Sayın Öcalan, 27 Şubat 2025 Barış ve Demokratik Toplum Çağrısı'nın siyasi muhatabı ve bu tarihsel sürecin başlıca aktörlerinden biridir. Barışın ve demokratik toplumun inşasını hedefleyen bir sürecin, bu sürecin başlıca aktörünün özgürlüğü ve güvenliği sağlanmadan ilerletilmesi mümkün değildir.
Sayın Abdullah Öcalan'ın İmralı'daki yaşam ve çalışma koşulları, iletişim ve görüşme olanakları, avukatlarıyla, ailesiyle ve siyasal muhataplarıyla özgürce görüşebilmesi güvence altına alınmalıdır. Üzerindeki tecrit uygulamasına son verilmelidir. Barış ve demokratik toplum sürecinin sağlıklı ilerleyebilmesi için düşüncelerini özgürce ifade edebileceği, toplumsal ve siyasal tartışmalara katkı sunabileceği koşullar oluşturulmalıdır.
Daha da önemlisi, Sayın Abdullah Öcalan'ın özgürlüğü yalnızca bireysel bir hak ve hukuk meselesi olarak değerlendirilmemelidir. Bu mesele, Kürt sorununun demokratik çözümü, demokratik siyasetin gelişmesi ve kalıcı barışın toplumsallaşması açısından tarihsel ve siyasal bir önem taşımaktadır. Umut hakkı dahil olmak üzere uluslararası hukuk ve insan hakları standartları uygulanmalı, özgürlüğünün önündeki hukuki ve siyasi engeller kaldırılmalıdır.
Barışın muhatabına özgürlük tanımadan barışın toplumsallaşması sağlanamaz.
27 Şubat 2025 tarihinde Sayın Abdullah Öcalan'ın yaptığı Barış ve Demokratik Toplum Çağrısı, çatışma ve şiddet zemininden demokratik siyaset ve demokratik toplum zeminine geçiş açısından tarihsel bir değişim ve dönüşüm perspektifi ortaya koymuştur. Çağrının özü; demokratik toplumun örgütlenmesi, sorunların demokratik siyaset yoluyla çözülmesi ve halkların eşit, özgür ve ortak yaşamının inşa edilmesidir.
Bu tarihsel çağrının gereğinin yerine getirilmesi, tek taraflı beklentilerle mümkün değildir. Barışın ve demokratik toplumun inşası karşılıklı sorumluluk, siyasi irade ve somut hukuki düzenlemeler gerektirir. Devlet de kendi üzerine düşen tarihsel ve siyasal sorumluluğu yerine getirmelidir. Demokratik siyasetin önünü açacak yasal ve anayasal güvenceler oluşturulmadan demokratik entegrasyondan söz etmek mümkün değildir.
Burada temel sorumluluk TBMM'ye, siyasi partilere ve demokratik toplumsal muhalefete düşmektedir. Meclis, tarihsel bir sorunu yalnızca güvenlik politikalarının sınırları içinde tartışan bir kurum olmaktan çıkmalı; demokratik çözümün, toplumsal uzlaşmanın ve hukuki güvencelerin oluşturulduğu temel siyasal zemin haline gelmelidir.
Demokratik entegrasyonun gerçekleşmesi için Kürt halkının demokratik temsil ve örgütlenme hakkı güvence altına alınmalıdır. Anadilde eğitim ve anadilin kamusal yaşamda kullanılması önündeki engeller kaldırılmalı, yerel yönetimler güçlendirilmeli ve eşit yurttaşlık ilkesi yaşama geçirilmelidir. Siyasi düşünceleri ve demokratik faaliyetleri nedeniyle özgürlüğünden yoksun bırakılan insanlar için hukukun gereği yerine getirilmelidir.
Bununla birlikte demokratik entegrasyon, yalnızca Kürt halkının talepleriyle sınırlı bir mesele değildir. Türkiye'nin bütün emekçilerinin, kadınlarının, gençlerinin, ezilen inanç ve kimliklerin ortak demokrasi mücadelesidir. Çünkü Kürt sorununun demokratik çözümü, Türkiye'nin demokratikleşmesinden ayrı düşünülemez. Bir halkın özgürlüğünün güvence altına alınmadığı bir ülkede gerçek demokrasi kurulamaz.
İşçi sınıfının, emekçilerin, kadınların, gençlerin ve bütün ezilenlerin özgürlük mücadelesi demokratik toplumun inşasıyla birleşmelidir. Sınıfsal sömürüye, toplumsal eşitsizliğe, erkek egemenliğine, doğanın talanına ve her türlü ayrımcılığa karşı mücadele, demokratik siyasetin toplumsal temelini güçlendirmelidir.
Demokratik toplum, yalnızca devletin yapacağı düzenlemelerle kurulamaz. Toplumun kendi iradesiyle örgütlenmesi, demokratik kurumlarını oluşturması, dayanışma ve ortak mücadele ilişkilerini geliştirmesi gerekir. Siyaseti yalnızca parlamentoya ve seçim dönemlerine sıkıştırmadan mahallelerden kentlere, işyerlerinden demokratik kitle örgütlerine kadar yaşamın bütün alanlarında demokratik katılım sağlanmalıdır.
Burada özellikle sol, sosyalist ve demokratik güçlere önemli sorumluluklar düşmektedir. Türkiye solunun, Kürt halkının özgürlük ve demokrasi mücadelesiyle kurduğu tarihsel ilişkiyi yeniden değerlendirmesi gerekir. Kürt sorununu ikincil bir mesele olarak gören, halkların eşitliğini ve özgürlüğünü sınıf mücadelesinden ayrı değerlendiren anlayışlar aşılmalıdır. İşçi sınıfının tarihsel kurtuluş mücadelesi ile halkların özgürlük mücadelesi birbirinin karşısında değil, demokratik ve eşit bir toplumsal yaşamın ortak bileşenleri olarak ele alınmalıdır.
Demokratik entegrasyon, bir tarafın diğerine teslim olması değil, bütün tarafların eşitlik temelinde demokratik bir ortak yaşamı kurmasıdır. Bunun için inkâr ve asimilasyon politikalarından vazgeçilmeli; farklı kimliklerin varlığı bir tehdit değil, toplumsal zenginlik olarak kabul edilmelidir. Sayın Abdullah Öcalan'ın güvenliği ve özgürlüğü de bu eşitlik ve demokratik çözüm anlayışının somut gereği olarak ele alınmalıdır.
Bugün ihtiyaç duyduğumuz şey, geçmişin çatışma ve ayrışma politikalarını yeniden üretmek değil, tarihsel sorunları demokratik siyaset yoluyla çözebilecek yeni bir toplumsal ve siyasal mücadele dönemini başlatmaktır. Bunun için barışın muhataplarıyla doğrudan ve özgür koşullarda diyalog kurulmalı, toplumsal kesimlerin sürece katılımı sağlanmalı ve demokratik çözümün hukuki zemini oluşturulmalıdır.
Unutulmamalıdır ki barış, yalnızca silahların susması değildir. Barış; özgürlüğün, eşitliğin, adaletin ve demokratik hakların güvence altına alınmasıdır. Demokratik toplum ise barışın toplumsallaşması, halkın kendi geleceğini belirleme iradesinin örgütlü hale gelmesidir. Sayın Abdullah Öcalan'ın özgür çalışma koşullarına kavuşması ve güvenliğinin sağlanması, bu sürecin ilerlemesi açısından temel bir gerekliliktir.
Sonuç olarak; demokratik entegrasyonun yolu demokratik siyasetten, demokratik siyasetin yolu özgürlükten, eşitlikten ve hukuktan geçmektedir. Kürt halkının kimliğiyle, diliyle, kültürüyle ve demokratik iradesiyle eşit bir biçimde yaşamasının koşulları yaratılmalıdır. Sayın Abdullah Öcalan'ın güvenliği ve özgürlüğü sağlanmalı, tecrit uygulamasına son verilmeli ve barış sürecinin ilerleyebilmesi için gerekli bütün hukuki ve demokratik koşullar oluşturulmalıdır.
Türkiye'nin demokratikleşmesi, halkların eşitliği ve ortak yaşamı temelinde yeni bir siyasal ve toplumsal düzenin inşasıyla mümkündür. Bizim görevimiz, Barış ve Demokratik Toplum Çağrısı'nın siyasal ve toplumsal gereğini yerine getirmek; demokratik siyaseti güçlendirmek, toplumu örgütlemek ve demokratik entegrasyonu yaşamın bütün alanlarında inşa etmektir.
Çünkü demokrasi kendiliğinden gelmez, örgütlü mücadeleyle inşa edilir. Özgürlük bahşedilmez, mücadeleyle kazanılır. Barış yalnızca sözle değil, demokratik hakların ve eşitliğin yaşama geçirilmesiyle kalıcı hale gelir.
Dün erken, bugün geç, şimdi zamanıdır!
Sayın Abdullah Öcalan'a özgürlük, Kürt halkına eşitlik, bütün halklara demokrasi!
Demokratik entegrasyon için demokratik siyaset; demokratik siyaset için özgürlük, eşitlik ve örgütlü toplum!
Yazarın Diğer Yazıları
Tümü- SAYIN İBRAHİM KALIN, BU DOĞRU AMA DEMOKRATİKLEŞME NEREDE, REFORMLAR NEREDE?
- MİT BAŞKANI İBRAHİM KALIN!.. SİLAHSIZLANMA TEK BAŞINA ÇÖZÜM DEĞİLDİR; ASIL HEDEF DEMOKRASİ VE DEMOKRATİK REFORMLAR OLMALIDIR!
- KAPİTALİST MODERNİTE İŞ CİNAYETLERİNİN NEDENİDİR, ÇÖZÜM DEMOKRATİK MODERNİTEDİR!
- DÜNYA DEĞİŞİYOR, TÜRKİYE DEĞİŞECEK, İNSANLIK KAZANACAK!
- DEMOKRASİ TALEP EDİLMEZ, İNŞA EDİLİR! ÖZGÜRLÜK BAHŞEDİLMEZ, ALINIR!