Köşe Yazısı
Ömer Ahmet ÖZEREN
İŞTE O DÜĞME
İŞTE O DÜĞME
aklım
durup dururken
ne gidiyor
ne geliyor
olduğu gibi duruyor
yürürken de
yatarken de
çalışırken de
yemek yerken
sevişirken
su içerken
konuşurken
susarken
ne yaparsam
yapayım
gönderemedim
bir yere
inadım inat
"sen nereye ben oraya"diyor
o diyor da
tutup bir kenara
koyasım var aslında
uzunca zamandır
haberi yok hala
bir duysa
ne elime
ne dilime
ne kaşınma
ne gözüme
hiç bakmaz
kırılmaz
böyle huyları yoktur
uzanı verir düğmeye
diye benim korkum
Iyiye alamet değil
diye bir his
var içimde sanki
bir düğme var
demişti bir zamanlar
'onun komutu bende
ona göre iyi geçin benimle
belki kapatmam
o zaman o düğmeyi'
demişti
soramadım bir türlü
ne işe yarar diye
demek ki kaale
almamışım
onlar bir de
örgütlenmişler
geçen günü
bir arkadaşımın
düğmesinin
kapatıldığını söyledi
içim cız etti
'bildiğim biri mi'dedim
Evet senin için
özel bir kişilik
ismi de Mahir'miş
deyince anladım
ve
yıkıldım o an
yani o uğursuz
düğmenin
iki yakamızı
bir araya getirmeyen
düğme olmadığını
geç de olsa anladım
belki küçük bir
kısmına müdahil
olmak mümkünmüş
ama aklım dedi ki
"yazık ki dönüşsüz
gidişinin biletini
ben keseceğim
ve
fişini de ben çekeceğim"
deyince
bayağı durakladım
düşündüm
ve
şimdilik
iyi geçinmeye karar verdim
umarım bir yerlere
gitmez bensiz
ya da gider
İyi de olur belki
en azından
düğmeye basıldığını
hatırlayamam
Ömer Ahmet ÖZEREN