Köşe Yazısı
Ömer Ahmet ÖZEREN
AKSARAY IN ORTASINA ALMANYA DİYE BIRAKILDIK
bir ülke ki üç tarafı denizlerle çevrili
bir ülke ki dört bir tarafı insanla çevrili
bir ülke ki yaşamak bize haram diyenler
ve
sadece şükredenler
tevekkül
bu toplumun
istismara en açık
özel yaşamını
ilgilendiren bir tutumdur
bir ülke ki 8 saat çalışıp
eşin ve iki çocuğunla
hastalanıp tıbbi
tedavi gerekecek
besleneceksin
en ucuzunu bulsan da
açlığın zirvesindesin yine
barınacaksın
tepende bir çatı olacak
yağmurdan korunacaksın
evi su basmayacak
elektrik su doğalgaz telefon
ve benzeri sabit giderlerin de var
mutfakta tencere kaynayacak
banyo yapacaksın
çamaşır yıkayacaksın
eski giysileri
istediğin kadar
elden geçir
yine istiyorlar elden geçmeyi
defalarca
asgari ücretli
vaya kayıt dışı isen
daha da ucuza
çalışarak yapacaksın
tüm bunları
artık sihirli değnek mi bulursun
zengin bir akraba mı bulursun
bir ayağın toprakta
yani köyde olur
oradan destek mi alırsın
bilemem
bunların hiçbiri yoksa
zaten aç kalırsın
eskiden çocukluğumuzda
her zaman
tüm giysilerimiz
dahil olmak üzere
birer veya ikişer
numara büyük alınırdı
seneye de giysinler diye
şimdi bırak büyük almayı
sadece eskileri kullansan
bile ömrünü tamamlayamazsın
köleci toplum
düzeninde
kölelerin bile
hakları vardı
her Köle sahibi
kölesinin sağlığından
bakımından barınmasından
her türlü temel
ihtiyaçlarından
sorumlu tutuluyordu
biz ise gözleri
dolar dolar bakan
bir dakikamızı bile
kendimize ayırmamıza
İzin vermeyen
ne sağlığımızla
ne barınmamızla
ne beslenmemizle
ilgilenmeyip
asgari yaşamın
dertlerini dert
edinmezler
tek istekleri
sorun yaratmayan örgütsüz
her şeye şükreden
ekmek kapısından
ekmek verildiği
sürekli kafasına kakılan
kanvericiler
yani işçiler emekçiler
vah benim güzel insanlarım
vah benim her şeye
he diyen insanlarım
itirazın ne olduğunu bilmeyen
haklarını bilmeyen
örgütlülüğün
patronları
dize getireceğini
bilmeyen insanlarım
dört tarafı
denizle çevrili bu ülkem
dört tarafı insanla çevrili bu ülke
güzel insanların
kadim kültürlerin
sırayla izler bıraktığı
güzel Anadolumun
bahtsız
talihsiz
mücadele kültürü
oluşmamış zavallı insanlarım
-suçu biraz da kendimizde
aramalıyız-
bizler
zamanında
yumruğumuzu
masaya indirir
emekçiler
alın terini satanlar
işçiler olarak
gündem belirlerdik
sendikalarımız vardı
işçisini satmayan
örgütlü disiplinli
silindir gibi geçti
12 Eylül
üzerimizden
doğrultamadık
belimizi bir daha
YENİLDİK DARMADAĞIN OLDUK
zincirlerinden başka
kaybedecek şeyleri
olmadığının farkında olan güzel insanlardık
sanki o bilinen
filmdeki gibi
Aksaray'ın çorak
topraklarında
yıkık dökük kamyonun
içinden birer birer aşağı inen
göçmen işçiler
gibi 'burası Almanya'
diye indirildik
ve
kaybolduk
bunun vebali mi olur
düpedüz TERKEDİLDİK
ömrümüzü
gençliğimizi
inancımızı
yüreklice
savunduğumuz
değer yargılarını
ardımızda bıraktık
o deneyimleri yaşanmışlıkları
ileriye taşıyamadık
bu yazdıklarımsa
o günlerden kalma bir nostalji
kimsenin ekmeğinde
gözümüz olmadı
ve
elimizde avucumuzda
soframızda ne varsa
dostlarımızla
işçi kardeşlerimizle çalışan arkadaşlarımızla
her zaman paylaşmışızdır
onun mutluluğunu
bizler yaşadığımız
için şanslı sayılırız
bugün ise bırakınız
gündem belirlemeyi
örgütlenmenin önündeki
engeller bahanesiyle
beceriksiz
sendika patronluğuna
dönüşmüş
bir güruh var
bir ülke ki
üç tarafı
denizlerle çevrilmiş
85 milyon nüfusu
barındıran bu toprakların
çocukları bu üç tarafı
denizlerle çevrilmiş ülkede balık yüzü görmeden göçüp giderler
mümkün mü yararlansınlar
bize görünen ise akyeleli atların boynuna sarılıp ufuk çizgisinde sonsuzca dört nala güneşin battığı yere ulaşabilmek.
Kalın sağlıcakla yüz akı güzel insanlar..