Köşe Yazısı
Ömer Ahmet ÖZEREN
MUZAFFER DUYMAZ ABİM
dinlemeyi bilen insan nadirdir bizde dostlarım arasında biri var ki
bir kez dahi söze girdiği değil vaki
güven veren sahiciliğiyle Naif biridir de
çok zamanlar geçirdik anılarımız var
sanat müziğine aşinaydı benim gibi üçüncü kat ranza'yı unutmak zor
Çetin abi ud çalardı unutmam ebedi
yine bir meşk esnasında
ben şarkı söylenirken yazıyorum da
bir şarkının meyanında susarak gülüştüler bana tekrar söyler misin meyanı dediler ben de söyledim tabii tekrar
"Susayan ırmak arar olmazsa hendek arar" şeklinde yine gülüştüler
meğer doğrusu "susayan Irmak Arar olmaz sevende karar" imiş
tabii çok utanmıştım ders olmuştu bana Muzaffer DUYMAZ abinin repertuar iyiydi Çetin abi de öyle saz da çalardı bazen Muzaffer abi uzun yıllardır akut hastaydı
tiroid rahatsızlığı vardı geçen hafta
şehir hastanesine getirmişler
yoğun bakımdaymış aradım buldum
ve bir şekilde yanına girdim
özel elbiseler üzerimde seslendim
gözünü açtı seni seviyoruz
Muzaffer abiciğim dedim
gözlerini kırptı ben sürekli konuştum
eski anıları anlattım konuştum konuştum gözleri açık dinliyordu ellerine dokundum yani kendindeydi yarım yamalak
bir baktım içim yandı ağlıyordu
gözyaşlarını sildim "İyi olacaksın abiciğim" kaliteli insana ihtiyacımız var dedim
doktoru da iyiye gittiğini belirterek
bir hafta sonra kendi soluyacak dedi
çok sevindim tabii o nedenle paylaşıyorum Seven dostlarıyla
içimizi üşütme bir de sen
sakın ola aman diyeyim
.