Köşe Yazısı
Mehmet Ali ALÇINKAYA
Sırrı Süreyya Önder'in ; 1. ölüm yıldönümü Anısına...
DEM Parti Meclis Başkanvekili ve İmralı Heyeti üyesi Sırrı Süreyya Önder’in yaşamını yitirmesinin üzerinden 1 yıl geçti. Önder, 18 günlük yaşam mücadelesinin ardından tedavi gördüğü Florence Nightingale Hastanesi’nde 3 Mayıs 2025’te yaşamını yitirdi.
Özgürlük, adalet ve barış mücadelesiyle dolu bir hayatı olan Sırrı Süreyya Önder için köşe yazarımız Mehmet Ali Alçınkaya bir şiir yayınladı.

BARIŞ'IN KÖPRÜSÜNE SAYGIYLA ..
Bir köprü kuruldu
söz ile suskunluk arasına,
bir halkın yarasıyla
ötekinin korkusu arasına.
Taşını acıdan,
harcını umuttan yoğuran
ince uzun bir köprü,
Fırat’ın suyundan, Dicle’nin sabrından,
Anadolu bozkırının çatlamış yüreğinden,
Mezopotamya’nın yanık bağrından
çekilip getirilen bir köprü.
Bu köprü
tahtadan değil, demirden değil,
ne mühendis hesabıyla çizilmiş
ne devlet fermanıyla kurulmuştu;
bu köprü
anaların gözyaşından,
gerillanın dağda bıraktığı ayak izinden,
işçinin nasırlı avucundan,
mahpusların duvara çentik attığı yıllardan
örülmüştü.
Ve sen yürüdün orada
yalnız bir siyaset adamı gibi değil,
yalnız bir sinema emekçisi gibi değil,
yalnız bir gülüş gibi değil—
bir halkın birbirine uzattığı
titrek ama kararlı eli gibi yürüdün.
Bir yanında Meclis kürsüleri,
bir yanında dağların puslu sessizliği,
bir yanında anaların siyah yazmaları,
bir yanında zindan kapıları vardı.
Ey barışın yorgun neferi,
ey kelimeleri kurşun değil
zeytin dalı yapan adam,
sen en sert duvarlara
insan sesini çarptın.
Sesin bazen kahkaha oldu,
bazen öfkeye karşı bir halk türküsü,
bazen de memleket kadar yorgun
ama memleket kadar inatçı
bir “artık yeter” çığlığı.
Ve Sayın Abdullah Öcalan
İmralı zindanında,
demirin pas tuttuğu,
denizin sürgün koktuğu,
takvim yapraklarının ağır ağır çürüdüğü yerde
bir başka sabırla
bir başka inatla
bir başka tarih bilgisiyle
aynı köprünün taşlarını döşüyordu.
O, yalnız bir mahpus değildi;
bir halkın inkâra karşı hafızası,
bir çağın karanlığına karşı
demokratik toplum kandiliydi.
Yılların tecridini
bir düşünce ocağında eritip
barışın çeliğine dönüştüren
uzun soluklu bir demirciydi.
Biriniz sözü ovada büyüttü yoldaşım,
biriniz fikri zindanda mayaladı Heval.
Biriniz gülerek anlattı barışı,
biriniz ağır bedeller içinde yoğurdu.
Ve iki ayrı kıyıdan
aynı köprüye taş taşıdınız:
Türkün korkusunu,
Kürdün acısını,
Alevinin küskünlüğünü,
işçinin nasırını,
kadının sessiz isyanını,
gencin yarın özlemini
aynı harca kattınız.
Kimi zaman küfre karşı
bir tebessüm koydun yoldaşım,
kimi zaman öfkenin alnına
bir halk türküsü sürdün.
Çünkü biliyordun:
bu memleketin uçurumu
tankla, topla, fermanla,
zindanla, işkenceyle, yasakla kapanmazdı;
ancak birbirinin yüzüne bakmayı öğrenen
halkların cesaretiyle tamamlanacaktı köprü.
Senin dilinde Adıyaman’ın tozu vardı,
Ankara zindanlarının pası,
İstanbul’un kavgası,
Amed’in yangını,
Cizre’nin isi,
Roboskî’nin donmuş gecesi vardı.
Ve her cümlende
Sayın Abdullah Öcalan’ın
barış ve demokratik toplum diye
taşlara, dağlara, denizlere,
hatta celladın soğuk yüzüne bile
anlatmak istediği
o büyük insanlık ısrarı dolaşıyordu.
Onun içindir
sözün sadece söz değildi;
bir meclis tutanağından fazla,
bir film sahnesinden derin,
bir ağıttan daha içli,
bir kavga marşından daha dirençliydi.
Çünkü arkanda
bin yıllık inkârın karanlığı,
önünde ise
bin yıllık kardeşliğin ihtimali vardı.
Şimdi sustuğun yerde
taşlar konuşuyor yoldaşım,
yarım kalan cümlelerin
barış masalarında dolaşıyor.
İmralı’nın rüzgârı
senin adını denize bırakıyor,
Mezopotamya’nın çocukları
o adı ekmek gibi bölüşüyor.
Sen gittin diye
köprü yıkılmadı—
çünkü bazı köprüler
insanın bedeninden değil
halkın vicdanından yapılır.
Ve bazı yoldaşlar ölünce
yalnız toprağa düşmez;
bir halkın boğazında
düğümlenmiş hıçkırık,
bir halkın yumruğunda
sıkılmış ant olur.
Biz geçeceğiz o köprüden,
inadına geçeceğiz.
Sayın Abdullah Öcalan’ın
demokratik toplum düşüyle,
senin gülüşünden kalan cesaretle,
kandan değil kardeşlikten,
inkârdan değil tanımaktan,
susmaktan değil konuşmaktan
yana geçeceğiz.
Ve her adımda
adını rüzgâra fısıldayacağız:
Bir yoldaş geçti buradan,
omzunda memleketin hüznü,
cebindeyse barışın gülüşü vardı.
Bir Heval
İmralı zindanında
aynı gülüşün haritasını çizdi.
İki ses birleşti,
iki inat birleşti,
iki sabır birleşti,
bir halkın yüreğinde köprü oldu.
Uyusun şimdi
köprülerin bekçisi.
Bir yakada Türkçe,
öbür yakada Kürtçe,
ortasında insanlık nöbet tutuyor.
Analar ağlıyor,
çocuklar büyüyor,
dağlar bekliyor,
ovalar dua ediyor.
Barış'ın köprüsüne
saygıyla eğiliyoruz—
ve senin hatırana
bir tuğla daha koyuyoruz.
Bir tuğla da
Sayın Abdullah Öcalan’ın
yıllardır sabırla ördüğü
demokratik cumhuriyet düşüne...
Çünkü bu köprü
yalnız iki kıyıyı değil,
ölümle yaşamı,
inkârla hakikati,
karanlıkla şafağı bağlıyor.
Ve bir gün mutlaka,
dağlardan inenle ovalarda bekleyen,
zindandan çıkanla meydanlarda direnen,
Türkle Kürt,
Arapla Ermeni,
kadınla erkek,
işçiyle köylü
aynı türküyü söylediğinde
bu memleket diyecek ki:
Barış,
önce birkaç yürekli insanın yüreğinde başladı,
sonra milyonların ekmeği,
milyonların suyu,
milyonların güneşi oldu.
01 Mayıs 2026
Yazarın Diğer Yazıları
Tümü- SAYIN İBRAHİM KALIN, BU DOĞRU AMA DEMOKRATİKLEŞME NEREDE, REFORMLAR NEREDE?
- DEMOKRATİK ENTEGRASYON İÇİN DEMOKRATİK SİYASET!..
- MİT BAŞKANI İBRAHİM KALIN!.. SİLAHSIZLANMA TEK BAŞINA ÇÖZÜM DEĞİLDİR; ASIL HEDEF DEMOKRASİ VE DEMOKRATİK REFORMLAR OLMALIDIR!
- KAPİTALİST MODERNİTE İŞ CİNAYETLERİNİN NEDENİDİR, ÇÖZÜM DEMOKRATİK MODERNİTEDİR!
- DÜNYA DEĞİŞİYOR, TÜRKİYE DEĞİŞECEK, İNSANLIK KAZANACAK!