Köşe Yazısı
İlker DEMİR
TEFECİ BEZİRGAN FONLAMASI
Fon meselesi gündeme çöreklendi.
Hukuka uygun çözülecek gibi de görünmüyor. Çünkü ne hükümet ne muhalefet ne de ilişkili medya, çözüme hukuken yaklaşıyor.
Mesela Maliye Bakanı Mehmet Şimşek mealen diyor ki:
"10 milyon üzerinde kazananlar için ayrı bir hesap daha açtık, ödemezlerse kanuni işlem başlar."
Muhalefet medyasıyla birlikte ayağa kalkıyor:
"Yani hesap sormayacaksınız, öyle mi?"
Özgür Özel kürsülerden kükrüyor:
"Tövbe hesabı getirdiler hukuka; vurgunu iade ederse, hukuken hesap vermeden, yaptırımsız kurtulacaklar, öyle mi?"
Muhalefetin ıvır zıvır sinek avı tepkisi çok da, ortak ana mutabakatı:
"Vurguncuları açıklayın!"
Vurguncu dedikleri fondan yüksek kazanç elde edenler, yani kişiler.
Formel hukuka yatkın, "çok kazanç haramsız, çok laf yalansız olmaz" antrenmanlı muhakeme atlayıveriyor hazır yargısız infazın üzerine, adalet aramıyor, üreten sistemi sorguulamıyor.
Kahvehanelerde, meyhanelerde, düğünlerde, evlerde hep vurguncular konuşuluyor.
Kim nasıl ne zamandan beri hangi mekanizmayla üredi arayışı yok.
Belli ki iki ana taraf da suçu günah keçilerinin üstüne yıkıp sistemi aklayacak.
Aksi halde hukuken sorgulanır, bozulacak kararlarla konu "divana" bırakılmaz.
Biraz daha somutlanırsa..
Kapitalist sistemde fonlardan orantısız para kazanmak kanuni ve kanunen meşrudur.
İsimleri açıkla denilen insanlar, suçlu ilan edilirse, şu verilerle suç sabitlenmediğinden, haksız teşhirden manevi tazminat bile kazanabilirler.
O sebeple muhalefetin önce vurgunun organize bir hareket olduğunun kanıtlanmasını istemesi veya kanıt sunması lazım.
Çürük gerekçeler gerçekleri ve çözümü saptırır ve geciktirir.
Keza, "Özneler Ak Partili, Erdoğan soygunun tam ortasında" söylemi de hassas ölçüp biçilmemiş bir söz.
Hele mağdur fonzede de Ak Partili sözü ölçüsüz bir politika ve kör bir cümle.
Fonzede de suç işleyen de herhangi bir partili değil, somut kanıtlar varsa sadece sanıktır.
Ne zaman yargısız infazı bırakıp hukuk diline geçecek Türkiye siyaseti?
Hele de muhalefete müphem bir ihtiyaç.
Sonra bir de hiç kimse mağduriyetin çözümünü hukuki zeminde neden tartışmıyor?
Hükümet ve bürokrasi ne derse peşin kabul görüyor nedense.
Karar bozulsun muhalefet keçilerle oynasın oyalansın mı istiyor, essah/muamma merkez?
Neden?
Çünkü ilkin 17 Eylül 2026 günü 13;30'a kadar satış emri verenler kesin alacaklı, devlet teminatında dendi.
Hemen sonra 16 eylüle indi emir geçerliliği.
Bir iki hık mık oldu ama çözüm olasılığı/pragması hukuku sildi, giderek hiç üzerinde durulmadı.
Bunun bir bildirim/tebliğ zamanı, zamanın hukuki bir kriteri yok mu?
O kriterleri muhalefet mi unuttu, hükümet mi?
Yoksa bu halk önüne ne gelirse onu yer diyen mutad bir hak ihlali mi yine?
TASFİYE KARARINDAN ÖNCE VERİLMİŞ TÜM SATIŞ EMİRLERİ DEVLET TEMİNATINDA olmak zorundadır.
Bu gidişle AİHM'e fon davası da mı girecek, ne?
Kapitalizm bile isyan edecek bu kadar çarpık ve bezirgan gidişe!