Köşe Yazısı
İlker DEMİR
KİTLE BÜROSU, KAYPAKAYA VE HAMDİ GARDAŞ!
1940 doğumlu şair, entelektüel, kültür merkezi işlevli terzihanesi ile Çorum'a ışık tuttu, 1987'de kanserden öldü.
Ama anılarda hep iyi ile yaşıyor.
Hep söylüyorum da bir türlü bağımsız bir yazı ve yoruma dökemediğim iki eylemi ve eylemin mutfağındaki ustayı, Hamdi Gardaş'ı yazacağım bu kez.
İlki Kitle bürosu açılışı, 1975.
Çorum'da Kitle dergisi çok dağıtılıyor ve okunuyor. Çorum nüfüsundan kat kat fazla Eskişehir'in 10 katı Kitle, onlar 50 Çorum 500 adet civarı. Bilirsiniz baba haçlığıyla geçimin olduğu o dönemde, Çorum, dergi paralarının tamamını dergi merkezine gönderiyor. Bu denli sivil disiplinle gelişmekte olan yerel hareketi örgütleyen olarak Kitle temsilciliğini yürütüyorum, iki ayrı yönetim kurulu(bugünün adlandırmasıyla halk meclisi ve öğrenci meclisi) ve çok sayıda okul ve mahalle komiteleriyle.
Amatörce yürüyen bu örgütlü mücadeleyi bir yer/büro tutarak görünür yapmaya karar verdik ve merkez yetki verdi.
Çorum'un en işlek caddesinde, pahalı bir mağaza olacak bir yeri tutmak için anlaştım. 20 yaşında öğrencilere nasıl güvensin değil mi? Dükkan sahibi kefil istedi.
Tabi soluğu Marko "Paşa"'mızda aldım. Konuyu dinledikten sonra, "İlker bizim camiaya para konusunda güvenmiyorum. Şu gün vereceğim diye borç alıyor, getirmiyor. Sözünü tutmaması ve giden paradan çok, para yüzünden insan ilişkisi de kesiliyor, ona daha çok üzülüyorum. Oysa ödeyemeyeceğim diyerek istese yine veririm, belki daha az, etkilenmeyeceğim kadar. Ama seni tenzih ederim. Bu terzi dükkanı insan sarrafı etti beni. Sana sonuna kadar güveniyorum, getir kontratı hemen imzalayayım dedi ve yeri tuttum.
İkincisi İbrahim Kaypakkaya canın mezar taşı.
Eskiler biliyor, Kaypakkaya ile Çdkd(erneği) üyesiyiz; yazları geliyor. Derneğe PDA hakim. Ama biz sadece devrimci arkadaşız, pda'cı olamadan 12 mart darbesi geliyor. Kaypakkaya'yı sır vermedi diye doğramış katil devlet mezbahacılarından alıp torbayla köye getiren babası, Karakaya köyü mezarlığına defnetmiş.
Ailesini yeterli destekleyemedik, vefamız ezik.
Yine Hamdi Gardaş ile bir çözüm aradık uzun bir sohbetle ve evlere dağıldık. Ertesi gün dükkâna uğradığımda, sohbetteki her konuşulan gözümün önünde. O sıralar komünist, sonra yeşil ama düzgün ve zengin bir esnaf çocuğu olan bir sınıf arkadaşım, Zeki'den bağış olarak aldığı mezar taşları cam kenarında duruyor. Buruk, hüzünlü bir aydınlık kapladı yüzümü. Dedi taşa ne yazalım? Biliyorum en güzel öneriyi o söyleyecek ama ben yine de Nazımın o şiirini söyledim: "Sen yanmasan, ben yanmasam nasıl çıkar karanlıklar aydınlığa? "
İnan aklımdakini okudun dedi. Ve sen iyi resim yaparsın, kalemin orantılı, mezar taşını sen yaz dedi. Yazdım.
Ertesi gün töbder'den öğretmenler ve ulaşabildiğimiz tüm sol çevreyle bir kamyona doluşup mezara taşları diktik. Konuşmayı da İlköğretim müfettişi Şakir Otlamaz yaptı; Kemalist bir konuşmaydı, ama zamanın egemen solcu kültürü o kadardı, onlar o halleriyle Kaypakkaya'yı destekliyordu, mezarında konuşmayı göze alıyordu. (Biliyorsunuz o mezar sonradan devletçi güçlerce yıkıldı.)
Hamdi Gardaş hep iyi anılacak.
Saygı ve dostlukla.