Köşe Yazısı
Mehmet Ali ALÇINKAYA
Saraçhane ve Newroz Meydanlarının Dayanışması...
Bugün söylenmesi gereken temel ve stratejik gerçeklik şudur: Barışın güvencesi suskunluk değil, örgütlü ve birleşik demokratik iradedir. Bu tespit yalnızca güncel siyasal dengelere ilişkin değil, aynı zamanda Türkiye’nin tarihsel-toplumsal krizine verilecek ideolojik ve politik yanıtın özünü oluşturmaktadır.
Türkiye’de barış meselesi, salt bir çatışmasızlık hali ya da teknik bir “çözüm süreci” başlığı olarak ele alınamaz. Barış, ancak demokratik toplumun inşasıyla anlam kazanır. Çünkü savaşın kaynağında; inkâr, tekçilik ve merkeziyetçi ulus-devlet anlayışının yarattığı yapısal sorunlar bulunmaktadır. Dolayısıyla kalıcı barış, bu sorunların aşılmasını; yani demokratik cumhuriyetin ve demokratik ulusun inşasını zorunlu kılar.
Bu noktada demokratik cumhuriyet fikri, mevcut cumhuriyetin tarihsel sınırlarını aşmayı ifade eder. Demokratik cumhuriyet; farklı kimliklerin, halkların, inançların ve kültürlerin eşit yurttaşlık temelinde tanındığı; siyasal katılımın merkezileşmediği, aksine yerelleştiği ve çoğullaştığı bir yönetim biçimidir. Bu, yalnızca bir rejim tartışması değil, devlet-toplum ilişkilerinin yeniden tanımlanmasıdır.
Demokratik ulus kavramı ise bu dönüşümün toplumsal zeminini oluşturur. Tekçi ulus anlayışının aksine demokratik ulus; etnik, kültürel ve dilsel farklılıkları reddeden değil, onları özgürce ifade edilen ve birlikte yaşamın kurucu unsurları olarak kabul eden bir perspektife dayanır. Bu anlayışta ulus, homojen bir yapı değil; çoğul, dinamik ve gönüllü bir birlikteliktir. Bu da ancak demokratik toplumla mümkündür.
Demokratik toplum ise yalnızca bir hedef değil, aynı zamanda bir mücadele biçimidir. Toplumun kendi kendini yönetme kapasitesini geliştirdiği, tabandan örgütlendiği ve karar süreçlerine doğrudan katıldığı bir yaşam biçimini ifade eder. Bu bağlamda barış, edilgen bir beklenti değil; demokratik toplumun aktif inşasıyla ortaya çıkan bir sonuçtur.
Bu çerçevede siyasal aktörlerin rolü tarihsel bir önem taşımaktadır. DEM’in yapması gereken, barış ve demokratik toplum perspektifini Türkiye’nin bütününe yaymak; bunu yalnızca bir kimlik meselesi olarak değil, genel bir özgürlük ve demokrasi sorunu olarak toplumsallaştırmaktır. Bu yaklaşım, süreci daraltan değil genişleten; ayrıştıran değil birleştiren bir siyasal hattın kurulmasına katkı sunacaktır.
Sol ve sosyalist hareketlerin görevi ise bu perspektifi sınıfsal ve toplumsal bir bağlama oturtarak halkların ortak mücadelesinin dili haline getirmektir. Emek, özgürlük ve demokrasi taleplerinin birleştiği bir zemin, demokratik toplumun en güçlü dayanaklarından biridir. Bu da ideolojik netlik ve politik kararlılık gerektirir.
CHP açısından mesele, tarihsel bir yüzleşme ve dönüşüm sorunudur. Demokratik cumhuriyetin inşasında kurucu bir rol üstlenebilmesi için, Kürt halkını ve diğer tüm toplumsal kesimleri eşit ve özgür özneler olarak tanıyan; bunu somut politikalarla güvence altına alan bir yaklaşımı benimsemesi gerekmektedir. Bu, yalnızca bir söylem değil, pratikte karşılığı olan bir siyasal irade meselesidir.
Ancak bu güçlerin ortaklaşmasıyla, savaş politikalarının yarattığı baskı ortamına karşı alternatif bir demokratik hat inşa edilebilir. Bu hat, iktidarın “iç cephe” söylemiyle toplumu tekleştirme çabalarına karşı; çoğulcu, özgürlükçü ve katılımcı bir toplumsal düzeni esas alır.
Saraçhane ve Newroz meydanları bu anlamda iki ayrı mekân değil, aynı tarihsel arayışın farklı ifadeleridir. 19 Mart’ta Saraçhane’de seçim iradesine sahip çıkanlarla, 21 Mart’ta Newroz alanlarında özgürlük ve onur talebini dile getirenler; özünde aynı demokratik toplum özlemini paylaşmaktadır. Bu iki dinamiğin buluşması, demokratik cumhuriyetin toplumsal temelini güçlendiren önemli bir imkândır.
Bu buluşma, cumhuriyete katılımın yeniden tanımlanmasıdır. Cumhuriyet artık yalnızca bir yönetim biçimi değil; halkların eşit, özgür ve gönüllü katılımıyla sürekli yeniden kurulan demokratik bir yaşam alanı olmak durumundadır. Demokratik ulus da bu zeminde anlam bulur; farklılıkların çatışma nedeni değil, ortak yaşamın zenginliği haline geldiği bir toplumsallık yaratır.
Sonuç olarak; Saraçhane ile Newroz meydanları arasında kurulacak dayanışma, yalnızca politik bir yakınlaşma değil, aynı zamanda ideolojik bir dönüşümün ve tarihsel bir yeniden kuruluşun ifadesidir. Barış, demokratik toplum, demokratik cumhuriyet ve demokratik ulus birbirinden kopuk değil; aynı bütünün birbirini tamamlayan unsurlarıdır.
Bu bütünlük sağlandığında, Türkiye’de gerçek ve kalıcı bir barışın yolu açılabilir. Bunun için gereken ise suskunluk değil; bilinçli, örgütlü ve birleşik bir demokratik mücadeledir.
Yazarın Diğer Yazıları
Tümü- SAYIN İBRAHİM KALIN, BU DOĞRU AMA DEMOKRATİKLEŞME NEREDE, REFORMLAR NEREDE?
- DEMOKRATİK ENTEGRASYON İÇİN DEMOKRATİK SİYASET!..
- MİT BAŞKANI İBRAHİM KALIN!.. SİLAHSIZLANMA TEK BAŞINA ÇÖZÜM DEĞİLDİR; ASIL HEDEF DEMOKRASİ VE DEMOKRATİK REFORMLAR OLMALIDIR!
- KAPİTALİST MODERNİTE İŞ CİNAYETLERİNİN NEDENİDİR, ÇÖZÜM DEMOKRATİK MODERNİTEDİR!
- DÜNYA DEĞİŞİYOR, TÜRKİYE DEĞİŞECEK, İNSANLIK KAZANACAK!