Son dakika
Mehmet Ali ALÇINKAYA Köşe Yazısı Mehmet Ali ALÇINKAYA

1 MAYIS'TA BARIŞ VE DEMOKRATİK TOPLUMU ÖRMEK...

Emek, Özgürlük ve Demokratik Ulus Mücadelesinin Tarihsel Kavşağında Yeni Bir Toplumsal İnşa

İçinden geçtiğimiz tarihsel süreç, Türkiye’de demokratik siyaset açısından sıradan bir siyasal dönem değildir. Uzun yıllardır sürdürülen inkâr, imha, savaş ve güvenlikçi politikaların ülkeyi getirdiği yer ortadadır: Derinleşen ekonomik kriz, ağırlaşan yoksulluk, toplumsal kutuplaşma, büyüyen umutsuzluk, gençliğin geleceksizliği ve demokratik siyasetin daraltılması… Mevcut iktidar aklı toplumsal sorunları çözmek yerine krizleri yöneterek ayakta kalmaya çalışmakta; bunun bedelini ise emekçiler, halklar, kadınlar ve gençler ödemektedir.

Böylesi bir tarihsel eşikte yükselen Barış ve Demokratik Toplum Çağrısı, bu nedenle yalnızca siyasal bir müzakere başlığı olarak görülemez. Bu çağrı, Türkiye’nin yeniden demokratikleşmesinin, halkların eşit ortak yaşamının, emekçilerin nefes almasının ve toplumsal barışın kalıcılaşmasının önünü açabilecek stratejik bir fırsattır. Çünkü artık açık biçimde görülmektedir ki savaş siyaseti bu ülkeye ne huzur getirmiştir ne refah ne de demokratik istikrar. Tam tersine savaş derinleştikçe emek yoksullaşmış, demokrasi daralmış, toplum birbirinden uzaklaştırılmıştır.

Bugün barış demek yalnızca çatışmasızlık demek değildir; barış demek toplumsal kaynakların halka dönmesi demektir. Barış demek emekçinin ekmeğinin büyümesi, gençliğin geleceğinin açılması, kadınların özgür yaşam alanlarının genişlemesi, halkların birbirine güven duyması demektir. Dolayısıyla Barış ve Demokratik Toplum Çağrısı’nı sahiplenmek aynı zamanda yeni bir toplumsal yaşamı sahiplenmek anlamına gelmektedir.

Ancak burada açık konuşmak gerekir:
Çağrının tarihsel önemi ne kadar büyükse, demokratik siyaset alanının bu çağrıyı toplumsallaştırma konusundaki mevcut yetersizliği de o kadar açıktır.

ÇAĞRI VAR, FAKAT TOPLUMSAL TAŞIYICILIK HALA ZAYIF
Bugün demokratik kamuoyunda genel bir beklenti hali vardır. Herkes sürecin olumlu ilerlemesini istemekte, barışın kapısının aralanmasını umut etmektedir. Fakat umut tek başına siyasal sonuç üretmez. Eğer toplum örgütlü biçimde sürecin taşıyıcısı haline gelmezse, en doğru siyasal çağrılar bile havada kalabilir.

Tam da burada demokratik siyaset alanının eleştirel biçimde kendisine bakması gerekmektedir.
Barış ve Demokratik Toplum Çağrısı yapıldıktan sonra;
bu çağrının mahalle mahalle halka anlatılması,
emek alanlarıyla buluşturulması,
gençliğin gelecek talebiyle ilişkilendirilmesi,
kadın özgürlük mücadelesiyle iç içe geçirilmesi,
yerel demokratik kurumların ortak seferberliğine dönüştürülmesi
gerekiyordu.

Fakat sahaya bakıldığında hala ciddi bir durağanlık, dağınıklık ve beklemeci ruh hali görülmektedir.
DEM Parti il ve ilçe örgütleri dahil olmak üzere birçok demokratik kurum sürecin ruhuna uygun bir toplumsal mobilizasyon yaratabilmiş değildir. Yapılan açıklamalar, salon toplantıları ve sınırlı temaslar elbette önemlidir; ancak mevcut tarihsel moment bunların çok ötesinde bir halk örgütlenmesini zorunlu kılmaktadır.
Çünkü bu süreç yalnız merkezden izlenecek bir süreç değildir.

Bu süreç sahada büyütülmezse toplumsal karşılık üretmez.
Açık söylemek gerekir ki demokratik siyaset alanı halen eski rutin çalışma alışkanlıklarını tam anlamıyla aşabilmiş değildir. Oysa önümüzdeki dönem rutin değil seferberlik dönemidir.

DEMOKRATİK TOPLUMUN İNŞASI SALONLARDA DEĞİL, SAHADA OLUR
Demokratik toplum dediğimiz şey, sadece teorik bir söylem ya da metinlerde geçen politik kavram değildir. Demokratik toplum; halkın kendi yaşamı üzerinde söz sahibi olması, yerelden örgütlenmesi, ortak karar mekanizmaları yaratması ve demokratik siyaseti gündelik yaşamın parçası haline getirmesidir.

Bu da masa başında değil sahada olur.
Mahalle toplantılarıyla olur.
Ev ziyaretleriyle olur.
İşyeri buluşmalarıyla olur.
Kadın ve gençlik meclisleriyle olur.
Emek örgütleriyle ortaklaşmayla olur.
Yerel sorunlar etrafında halkın sözünü büyütmekle olur.

Bugün en temel eksiklik tam da budur: Demokratik toplum sürekli konuşuluyor ama toplumsal örgütlenme ayağı aynı hızla örülemiyor.
Bizim öncelikle şu anlayışı kırmamız gerekiyor:
Toplum hazır bekliyor, biz çağrı yapınca hareket eder.
Hayır.
Toplum örgütlenirse hareket eder.
Toplum dokunulursa sahiplenir.
Toplum sürece dahil edilirse taşıyıcı olur.
Demokratik toplumun inşası, halkın kapısını çalmadan, derdine ortak olmadan, emek alanına dokunmadan kurulamaz.

1 MAYIS: BU ZAYIFLIĞI AŞMANIN TARİHSEL FIRSATIDIR
1 Mayıs Emek ve Dayanışma Günü tam da bu nedenle bu yıl sıradan bir emek mitingi olarak ele alınamaz. İçinden geçtiğimiz süreçte 1 Mayıs, Barış ve Demokratik Toplum Çağrısı’nı emekçilerle, halklarla, kadınlarla ve gençlikle buluşturmanın en güçlü kitlesel zeminidir.
Çünkü bugün emekçi halkın yaşadığı her sorun savaş siyasetinden bağımsız değildir.
Asgari ücret eriyorsa,
işsizlik büyüyorsa,
emekli açlık sınırında yaşıyorsa,
gençlik umutsuzsa,
demokratik haklar daralıyorsa;
bunun arkasında bir bütün olarak kriz üreten mevcut düzen vardır.

Bu nedenle 1 Mayıs alanlarına yalnız ekonomik talepler değil; barış, demokratik çözüm ve demokratik toplum iradesi taşınmalıdır.
Ancak burada da eleştirel olmak zorundayız:
Eğer 1 Mayıs sadece katılım sayısına indirgenirse, sadece rutin pankart ve slogan tekrarına dönüşürse tarihsel rolünü oynayamaz.

1 Mayıs’ın ardından ne yapacağımız belirleyici olacaktır.
Bu alanlar;
yeni halk buluşmalarının başlangıcı,
emek-demokrasi ittifakının büyütülme zemini,
demokratik kurumların ortak seferberlik hattı,
mahalle meclislerinin kuruluş adımı
haline getirilmelidir.

Yani 1 Mayıs bir son değil, başlangıç olmalıdır.

DEM PARTİ VE DEMOKRATİK KURUMLAR İÇİN ACİL GÖREVLER
Bu süreçte özellikle DEM Parti ve bileşeni olan demokratik kurumlara büyük sorumluluk düşmektedir. Çünkü toplum halen önemli ölçüde yön, moral ve örgütlenme çağrısı beklemektedir.
Artık yapılması gereken:
ilçe ilçe Barış ve Demokratik Toplum halk toplantıları örgütlemek,
emek örgütleriyle ortak zeminler yaratmak,
1 Mayıs sonrasını kapsayan sürekli saha programı çıkarmak,
kadın ve gençliği sürecin asli kurucu gücü haline getirmek,
yerel demokratik platformları yeniden canlandırmak,
kapı kapı topluma dokunan politik çalışma yürütmektir.

Sadece sosyal medya açıklamalarıyla, sadece merkezden gelen metinlerin okunmasıyla bu süreç taşınamaz.
Toplum canlı temas ister.
Toplum samimi örgütlenme ister.
Toplum kendi derdinin bu çağrıyla birleştiğini görmek ister.
Bunu başaramadığımız sürece çağrının toplumsallaşması eksik kalacaktır.

SONUÇ OLARAK: 1 MAYIS’TAN SONRA YA YENİDEN ÖRGÜTLENECEĞİZ YA DA BEKLEYECEĞİZ
Önümüzdeki dönem bekleme dönemi değildir. Önümüzdeki dönem demokratik siyasetin kendini yeniden örgütleme dönemidir. Eğer gerçekten barışın toplumsallaşmasını, demokratik toplumun inşasını ve emek-demokrasi hattının büyümesini istiyorsak önce kendi çalışma tarzımızı değiştirmek zorundayız.
Daha fazla halka gideceğiz.
Daha fazla dinleyeceğiz.
Daha fazla ortaklaştıracağız.
Daha fazla örgütleyeceğiz.
Çünkü açık gerçek şudur:
Barış ancak örgütlü toplumla kalıcılaşır.
Demokratik toplum ancak sahada kurulur.
Emek mücadelesi ancak birleşik hatta dönüşürse güç kazanır.

Ve 1 Mayıs Emek ve Dayanışma Günü bize bu tarihsel sorumluluğu bir kez daha hatırlatmaktadır:
Ya bu süreci büyüteceğiz,
ya da sadece izleyen olacağız.
Tarih ise izleyenleri değil, örgütleyenleri yazacaktır.

Kopyalandı

Yazarın Diğer Yazıları

Tümü
  1. SAYIN İBRAHİM KALIN, BU DOĞRU AMA DEMOKRATİKLEŞME NEREDE, REFORMLAR NEREDE?
  2. DEMOKRATİK ENTEGRASYON İÇİN DEMOKRATİK SİYASET!..
  3. MİT BAŞKANI İBRAHİM KALIN!.. SİLAHSIZLANMA TEK BAŞINA ÇÖZÜM DEĞİLDİR; ASIL HEDEF DEMOKRASİ VE DEMOKRATİK REFORMLAR OLMALIDIR!
  4. KAPİTALİST MODERNİTE İŞ CİNAYETLERİNİN NEDENİDİR, ÇÖZÜM DEMOKRATİK MODERNİTEDİR!
  5. DÜNYA DEĞİŞİYOR, TÜRKİYE DEĞİŞECEK, İNSANLIK KAZANACAK!