Köşe Yazısı
Mehmet Ali ALÇINKAYA
6 Mayıs: Üç Fidanın Darağacından Hıdırellez Ateşine Düşen Işık...
Mayıs, yalnızca takvim yapraklarında bir ay değildir; mayıs, toprağın uyanışı, ağacın filizi, suyun yürüyüşü, insan yüreğinin yeniden çoğalışıdır. Anadolu ve Mezopotamya halkları yüzyıllardır bu çoğalışı Hıdırellez ateşleriyle karşılar. Ateşin üstünden atlayan çocuk, gül dalına dilek bağlayan kadın, yoksul komşusunun kapısına aş bırakan emekçi bilir ki; bahar ancak paylaşılırsa bahardır. Çünkü Hıdırellez, doğanın dirilişi kadar insanın insana tutunmasının, lokmasını bölüşmesinin, yarasını sarmasının günüdür.
Fakat bu topraklarda 6 Mayıs, yalnızca Hızır ile İlyas’ın buluştuğu bereket günü değildir.
6 Mayıs, aynı zamanda zulmün darağacı kurduğu; ama o darağacının halkların vicdanında bir direniş meşalesine dönüştüğü gündür.
Deniz Gezmiş, Yusuf Aslan, Hüseyin İnan…
Bu üç isim artık yalnızca üç devrimci gencin adı değildir. Bunlar, bu memlekette boyun eğmeyen gençliğin, sömürüye başkaldıran emeğin, eşitlik ve özgürlük uğruna ölümü küçülten halk iradesinin adıdır.
Egemenler onları karanlık bir sehpada susturacaklarını sandılar.
Oysa darağacına çekilen onların bedeni oldu; sesi değil.
İdam edilen onların canı oldu; düşü değil.
Kesilmek istenen onların ömrü oldu; halkların eşit, özgür, sömürüsüz yaşam özlemi değil.
İşte bu yüzden 6 Mayıs, bu toprakların hafızasında hem acının hem kavganın günüdür.
Bir yanda Hıdırellez ateşleri yanar, öte yanda üç fidanın boy verdiği direniş hafızası kor olur.
Bir yanda insanlar dilek tutar, öte yanda halkın yarım bırakılmış büyük dileği yeniden dile gelir:
Sömürüsüz bir memleket…
Kardeşçe bir yaşam…
Barış içinde eşit halklar…
Emeğin baş tacı edildiği bir düzen…
İnsanın insana kulluk etmediği özgür yarınlar…
Üç Fidan tam da bunun için yürüdü darağacına.
Kendi geleceklerini kurtarmak için değil; halkın geleceği kararmasın diye.
Kendi adlarını tarihe yazdırmak için değil; halkın alın yazısı değişsin diye.
Onlar şahsi bir hayatın peşinde olmadılar; ortak bir insanlık onurunun peşinde oldular.
Bugün Hıdırellez’de yakılan her ateşin içinde biraz onların nefesi vardır.
Çünkü ateş yalnız ısıtmaz; karanlığı da parçalar.
Ve Denizlerin bıraktığı miras da tam budur: karanlığı yırtan cesaret.
Hıdırellez’in özü paylaşmaktır.
Aşını paylaşmak, suyu paylaşmak, duayı paylaşmak, umudu paylaşmak…
Devrimciliğin özü de budur.
Acıyı birlikte göğüslemek, ekmeği birlikte büyütmek, direnişi birlikte örmek, geleceği birlikte kurmak…
İnsanlığa dair ne varsa paylaşımda vardır.
Bir anne gözyaşını paylaştığında yalnız kalmaz.
Bir işçi ekmeğini paylaştığında kardeşlik büyür.
Bir halk acısını paylaştığında isyana dönüşür.
Bir devrimci umudunu paylaştığında kuşaklar ayağa kalkar.
6 Mayıs bize bunu anlatır.
Darağacında üç genç bedeni sallandıranlar, aslında halkın umudunu boğmak istediler.
Ama unuttukları bir şey vardı:
Halkın bağrına düşen devrimci ölüm, mezar değil mayadır.
O maya yıllar geçtikçe kabarır, büyür, çoğalır.
Bugün bu ülkenin her adalet arayışında Deniz’in öfkesi vardır.
Her boyun eğmeyen gençte Yusuf’un vakarı vardır.
Her bilinçli direnişte Hüseyin’in derinliği vardır.
Onlar üç beden olarak gittiler; ama milyonların yüreğinde çoğaldılar.
Bu yüzden 6 Mayıs yalnızca anma günü değildir; hesaplaşma ve yenilenme günüdür.
Yarım kalan düşleri yeniden omuzlama günüdür.
Hıdırellez nasıl doğanın yeniden dirilişiyse, 6 Mayıs da halk mücadelesinin kendini yeniden üretmesidir.
Bugün dilek gül dallarına değil, halkın örgütlü ellerine bağlanmalıdır.
Bugün ateşin üzerinden atlamak yetmez; zulmün duvarlarının üzerinden atlayacak cesaret büyütülmelidir.
Bugün yalnız “bahar gelsin” demek yetmez; baharı getirecek mücadeleyi örgütlemek gerekir.
Çünkü bahar kendiliğinden gelmez.
Bahar, direnenlerin omzunda gelir.
Özgürlük, bedel ödeyenlerin ardından yürür.
İnsanlık, paylaşmayı ve başkaldırmayı bilenlerin ellerinde çoğalır.
Deniz, Yusuf, Hüseyin bize bunu bıraktı:
Teslim olmayan bir yürek, geri çekilmeyen bir irade, halktan kopmayan bir mücadele ahlakı…
Ve Hıdırellez bize şunu hatırlatıyor:
Nasıl ki kuruyan dal yeniden yeşeriyorsa,
nasıl ki toprak en sert kıştan sonra yeniden can veriyorsa,
halkların özgürlük umudu da asla tükenmez.
Darağaçları kurulur, zindanlar örülür, baskılar büyür;
ama halkın vicdanına kök salan fidanlar kesilemez.
Onlar üç fidan olarak asıldılar,
bizim görevimiz ormana dönüştürmektir.
6 Mayıs’ın çağrısı budur:
Paylaş, büyüt, örgütlen, diren…
İnsanlığı savun, umudu çoğalt, yarım kalan baharı tamamla…
Çünkü bu topraklarda Hıdırellez ateşi de,
Üç Fidanın kavgası da
aynı şeyi söyler:
İnsan insana yurt olana kadar mücadele sürecek.
Fidanın Darağacından Hıdırellez Ateşine Düşen Işık...
Mayıs, yalnızca takvim yapraklarında bir ay değildir; mayıs, toprağın uyanışı, ağacın filizi, suyun yürüyüşü, insan yüreğinin yeniden çoğalışıdır. Anadolu ve Mezopotamya halkları yüzyıllardır bu çoğalışı Hıdırellez ateşleriyle karşılar. Ateşin üstünden atlayan çocuk, gül dalına dilek bağlayan kadın, yoksul komşusunun kapısına aş bırakan emekçi bilir ki; bahar ancak paylaşılırsa bahardır. Çünkü Hıdırellez, doğanın dirilişi kadar insanın insana tutunmasının, lokmasını bölüşmesinin, yarasını sarmasının günüdür.
Fakat bu topraklarda 6 Mayıs, yalnızca Hızır ile İlyas’ın buluştuğu bereket günü değildir.
6 Mayıs, aynı zamanda zulmün darağacı kurduğu; ama o darağacının halkların vicdanında bir direniş meşalesine dönüştüğü gündür.
Deniz Gezmiş, Yusuf Aslan, Hüseyin İnan…
Bu üç isim artık yalnızca üç devrimci gencin adı değildir. Bunlar, bu memlekette boyun eğmeyen gençliğin, sömürüye başkaldıran emeğin, eşitlik ve özgürlük uğruna ölümü küçülten halk iradesinin adıdır.
Egemenler onları karanlık bir sehpada susturacaklarını sandılar.
Oysa darağacına çekilen onların bedeni oldu; sesi değil.
İdam edilen onların canı oldu; düşü değil.
Kesilmek istenen onların ömrü oldu; halkların eşit, özgür, sömürüsüz yaşam özlemi değil.
İşte bu yüzden 6 Mayıs, bu toprakların hafızasında hem acının hem kavganın günüdür.
Bir yanda Hıdırellez ateşleri yanar, öte yanda üç fidanın boy verdiği direniş hafızası kor olur.
Bir yanda insanlar dilek tutar, öte yanda halkın yarım bırakılmış büyük dileği yeniden dile gelir:
Sömürüsüz bir memleket…
Kardeşçe bir yaşam…
Barış içinde eşit halklar…
Emeğin baş tacı edildiği bir düzen…
İnsanın insana kulluk etmediği özgür yarınlar…
Üç Fidan tam da bunun için yürüdü darağacına.
Kendi geleceklerini kurtarmak için değil; halkın geleceği kararmasın diye.
Kendi adlarını tarihe yazdırmak için değil; halkın alın yazısı değişsin diye.
Onlar şahsi bir hayatın peşinde olmadılar; ortak bir insanlık onurunun peşinde oldular.
Bugün Hıdırellez’de yakılan her ateşin içinde biraz onların nefesi vardır.
Çünkü ateş yalnız ısıtmaz; karanlığı da parçalar.
Ve Denizlerin bıraktığı miras da tam budur: karanlığı yırtan cesaret.
Hıdırellez’in özü paylaşmaktır.
Aşını paylaşmak, suyu paylaşmak, duayı paylaşmak, umudu paylaşmak…
Devrimciliğin özü de budur.
Acıyı birlikte göğüslemek, ekmeği birlikte büyütmek, direnişi birlikte örmek, geleceği birlikte kurmak…
İnsanlığa dair ne varsa paylaşımda vardır.
Bir anne gözyaşını paylaştığında yalnız kalmaz.
Bir işçi ekmeğini paylaştığında kardeşlik büyür.
Bir halk acısını paylaştığında isyana dönüşür.
Bir devrimci umudunu paylaştığında kuşaklar ayağa kalkar.
6 Mayıs bize bunu anlatır.
Darağacında üç genç bedeni sallandıranlar, aslında halkın umudunu boğmak istediler.
Ama unuttukları bir şey vardı:
Halkın bağrına düşen devrimci ölüm, mezar değil mayadır.
O maya yıllar geçtikçe kabarır, büyür, çoğalır.
Bugün bu ülkenin her adalet arayışında Deniz’in öfkesi vardır.
Her boyun eğmeyen gençte Yusuf’un vakarı vardır.
Her bilinçli direnişte Hüseyin’in derinliği vardır.
Onlar üç beden olarak gittiler; ama milyonların yüreğinde çoğaldılar.
Bu yüzden 6 Mayıs yalnızca anma günü değildir; hesaplaşma ve yenilenme günüdür.
Yarım kalan düşleri yeniden omuzlama günüdür.
Hıdırellez nasıl doğanın yeniden dirilişiyse, 6 Mayıs da halk mücadelesinin kendini yeniden üretmesidir.
Bugün dilek gül dallarına değil, halkın örgütlü ellerine bağlanmalıdır.
Bugün ateşin üzerinden atlamak yetmez; zulmün duvarlarının üzerinden atlayacak cesaret büyütülmelidir.
Bugün yalnız “bahar gelsin” demek yetmez; baharı getirecek mücadeleyi örgütlemek gerekir.
Çünkü bahar kendiliğinden gelmez.
Bahar, direnenlerin omzunda gelir.
Özgürlük, bedel ödeyenlerin ardından yürür.
İnsanlık, paylaşmayı ve başkaldırmayı bilenlerin ellerinde çoğalır.
Deniz, Yusuf, Hüseyin bize bunu bıraktı:
Teslim olmayan bir yürek, geri çekilmeyen bir irade, halktan kopmayan bir mücadele ahlakı…
Ve Hıdırellez bize şunu hatırlatıyor:
Nasıl ki kuruyan dal yeniden yeşeriyorsa,
nasıl ki toprak en sert kıştan sonra yeniden can veriyorsa,
halkların özgürlük umudu da asla tükenmez.
Darağaçları kurulur, zindanlar örülür, baskılar büyür;
ama halkın vicdanına kök salan fidanlar kesilemez.
Onlar üç fidan olarak asıldılar,
bizim görevimiz ormana dönüştürmektir.
6 Mayıs’ın çağrısı budur:
Paylaş, büyüt, örgütlen, diren…
İnsanlığı savun, umudu çoğalt, yarım kalan baharı tamamla…
Çünkü bu topraklarda Hıdırellez ateşi de,
Üç Fidanın kavgası da
aynı şeyi söyler:
İnsan insana yurt olana kadar mücadele sürecek.
Yazarın Diğer Yazıları
Tümü- SAYIN İBRAHİM KALIN, BU DOĞRU AMA DEMOKRATİKLEŞME NEREDE, REFORMLAR NEREDE?
- DEMOKRATİK ENTEGRASYON İÇİN DEMOKRATİK SİYASET!..
- MİT BAŞKANI İBRAHİM KALIN!.. SİLAHSIZLANMA TEK BAŞINA ÇÖZÜM DEĞİLDİR; ASIL HEDEF DEMOKRASİ VE DEMOKRATİK REFORMLAR OLMALIDIR!
- KAPİTALİST MODERNİTE İŞ CİNAYETLERİNİN NEDENİDİR, ÇÖZÜM DEMOKRATİK MODERNİTEDİR!
- DÜNYA DEĞİŞİYOR, TÜRKİYE DEĞİŞECEK, İNSANLIK KAZANACAK!