Köşe Yazısı
Mehmet Ali ALÇINKAYA
"TARİHLE, DEVLETLE, TOPLUMLA BARIŞ”
Mayıs Şehitlerinin Mirasından Demokratik Toplumun İnşasına; Hakikat, Önderlik ve Ortak Yaşam Mücadelesi...
Mayıs ayı, mücadele tarihimiz açısından yalnızca bir takvim dilimi değil; direnişin, fedakârlığın, hakikatin ve devrimci bağlılığın toplumsal hafızaya kazındığı tarihsel bir dönemin adı olmuştur. Bu ay; halkların özgürlüğü, eşitliği ve onurlu yaşamı uğruna mücadele eden öncülerin anılarıyla anlam kazanmış, geçmişin mücadele birikimini bugünün direnişine ve geleceğin demokratik toplum arayışına bağlayan güçlü bir tarihsel köprü hâline gelmiştir.
İlk büyük şehidimiz olan Haki Karer yoldaş, yalnızca bir devrimci militan değil; halkların kardeşliğini, ortak yaşam iradesini ve enternasyonalist mücadele ruhunu temsil eden tarihsel bir öncüydü. Onun şahsında somutlaşan yoldaşlık hukuku, fedai mücadele çizgisi ve halklara bağlılık anlayışı; bugün de demokratik toplum mücadelesinin en güçlü ahlaki ve politik kaynaklarından biri olmayı sürdürmektedir. Haki Karer’in şahadeti yalnızca bir kayıp değil; Kürt halk özgürlük mücadelesinin ideolojik ve tarihsel şekillenişinde önemli bir dönüm noktası olmuştur.
Yine Mayıs ayında idam edilen Deniz Gezmiş, Yusuf Aslan ve Hüseyin İnan; Türkiye halklarının bağımsızlık, eşitlik ve özgürlük mücadelesinde silinmez izler bırakmıştır. Onlar darağacına giderken yalnızca üç genç devrimci değil; halkların vicdanı, eşitlik özlemi ve özgür gelecek umudu susturulmak istenmiştir. Ancak aradan geçen yıllara rağmen onların mücadele ruhu; gençliğin, emekçilerin ve ezilen halkların hafızasında yaşamaya devam etmektedir.
İbrahim Kaypakkaya ise Mayıs ayının en büyük direniş sembollerinden biri olarak; işkence karşısında boyun eğmeyen devrimci iradenin adı hâline gelmiştir. Onun hakikat karşısındaki netliği, bedel ödemekten kaçınmayan duruşu ve teslimiyeti reddeden mücadele çizgisi; inkâr ve baskı politikalarına karşı tarihsel bir direnişin simgesi olmuştur.
Hareketimizin öncülerinden Mehmet Karasungur ve İbrahim Bilgin yoldaşlar da Mayıs ayının mücadele mirası içerisinde özel bir yere sahiptir. Onların örgütlü mücadele anlayışı, halkçı duruşu ve özgürlük çizgisine bağlılığı; demokratik toplum yürüyüşünün temel yapı taşlarından biri olmuştur. Bu öncüler yalnızca kendi dönemlerinin değil; bugünün demokratik mücadele hafızasının da yaşayan değerleri hâline gelmiştir.
Bu nedenle Mayıs ayı yalnızca bir anma zamanı değil; mücadeleyi büyütme, tarihsel hafızayı canlı tutma ve özgürlük mirasını geleceğe taşıma ayıdır. Şehitlerin anısına bağlılık; yalnızca duygusal bir sahiplenme değil, onların uğruna mücadele ettiği demokratik, özgür ve eşit yaşamı inşa etme sorumluluğudur. Çünkü tarihsel hafızasını kaybeden toplumlar, geleceğini de kaybetme riskiyle karşı karşıya kalır.
Tam da bu noktada “Tarihle, Devletle, Toplumla Barış” meselesi tarihsel bir önem kazanmaktadır. Toplumlar yalnızca savaşlarla değil; inkâr politikalarıyla, bastırılmış hafızalarla, yok sayılan kimliklerle ve hakikatten koparılmış yaşamlarla da yaralanır. Yüzleşilmeyen her tarihsel gerçeklik, çözümsüz bırakılan her toplumsal sorun ve demokratik yöntemlerle ele alınmayan her çelişki; bugünün krizlerini derinleştiren temel fay hatlarına dönüşmektedir.
Gerçek barış yalnızca silahların susması değildir. Asıl barış; hakikatin görünür hâle gelmesi, toplumun kendi özüyle buluşması ve halkların eşit, özgür bir yaşam temelinde ortaklaşabilmesidir. Çünkü halkıyla çatışan bir devlet de, kendi tarihsel gerçekliğiyle yüzleşmeyen bir toplum da demokratik bir gelecek kuramaz. Kalıcı barışın yolu; korkudan değil cesaretten, inkârdan değil hakikatten, baskıdan değil demokratik siyasetten geçmektedir.
Bu nedenle tarihle barışmak; geçmişte yaşanan acıları inkâr etmeden kabul etmeyi, bastırılmış hakikatleri açığa çıkarmayı ve toplumsal vicdanı onarmayı gerektirir. Devletle barışmak ise devletin toplum üzerinde kurduğu vesayetçi ve tekçi anlayışı terk ederek, demokratik toplum iradesine dayalı bir dönüşümü esas almasını zorunlu kılar. Toplumla barış ise halkların birbirinin acısını hissedebildiği, farklılıkların tehdit değil zenginlik olarak görüldüğü yeni bir ortak yaşam kültürünün inşasıdır.
Bu noktada önderlik gerçekliği tarihsel bir rol oynamaktadır. Çünkü toplumsal dönüşümler yalnızca siyasal programlarla değil; halkların hafızasında karşılık bulan tarihsel öncülüklerle gelişir. Önderlik; halkın acısını kendi acısı bilen, toplumun yaralarını demokratik çözüm iradesiyle ele alan, ortak yaşam fikrini büyüten ve mücadeleyi ahlaki-politik bir zeminde örgütleyen tarihsel bir duruştur.
Kürt halk özgürlük mücadelesi içerisinde gelişen önderlik paradigması da tam olarak bu zeminde şekillenmiştir. Kürt Halk Önderi Sayın Abdullah Öcalan’ın ortaya koyduğu demokratik toplum paradigması; tekçi ulus-devlet anlayışına karşı halkların eşit ve özgür birlikteliğini esas alan demokratik ulus perspektifini geliştirmiştir. Kadın özgürlüğünü, ekolojik yaşamı, komünal toplumu ve demokratik siyaseti merkeze alan bu yaklaşım; yalnızca Kürt halkı açısından değil, Türkiye ve Ortadoğu halklarının demokratik geleceği açısından da önemli bir çözüm zemini sunmaktadır.
Bu nedenle Kürt sorununun demokratik ve kalıcı çözümü açısından Sayın Abdullah Öcalan’ın statüsünün hukuki ve siyasal olarak netleştirilmesi tarihsel bir ihtiyaç hâline gelmiştir. Çatışmalı süreçlerin çözümünde diyalog, müzakere ve demokratik siyaset kanallarının güçlenmesi belirleyici bir öneme sahiptir. Sayın Abdullah Öcalan üzerindeki tecrit politikalarının sona erdirilmesi; demokratik çözüm zemininin güçlenmesi, toplumsal barışın gelişmesi ve siyasal diyalog kanallarının yeniden açılması açısından önemli bir adım olacaktır.
Aynı şekilde Türkiye’nin demokratikleşmesi açısından yeni ve demokratik bir anayasa ihtiyacı da ertelenemez bir toplumsal gereklilik hâline gelmiştir. Mevcut anayasal sistemin tekçi, merkeziyetçi ve inkârcı yaklaşımı; toplumun farklı kimliklerini, kültürlerini ve toplumsal taleplerini kapsamakta yetersiz kalmaktadır. Demokratik bir anayasa; halkların eşit yurttaşlığını güvence altına alan, anadil hakkını tanıyan, inanç özgürlüğünü esas alan, kadın özgürlüğünü ve demokratik katılımı güvenceye kavuşturan toplumsal bir sözleşme niteliği taşımalıdır.
Gerçek demokratikleşme ancak toplumun tüm renklerini ve farklılıklarını kapsayan çoğulcu bir anayasal anlayışla mümkündür. Çünkü demokratik anayasa yalnızca hukuki bir metin değil; aynı zamanda halkların birlikte yaşama iradesinin toplumsal güvencesidir. Tarih göstermiştir ki güvenlikçi politikalar toplumsal sorunları çözmemiş, aksine daha da derinleştirmiştir. Baskı arttıkça toplumsal kopuş büyümüş, inkâr sürdükçe demokratik çözüm zemini zayıflamıştır. Buna rağmen demokratik siyaset ve barış fikrinde ısrar eden mücadele çizgisi, halkların ortak yaşam umudunu ayakta tutmayı başarmıştır.
Demokratik toplum anlayışı; tekçi devlet zihniyetine karşı çoğulculuğu, yerel demokrasiyi ve halkların özgür birlikteliğini savunur. Bu anlayışta hiçbir kimlik diğerine üstün değildir. Anadilde yaşam hakkı, kadın özgürlüğü, emek mücadelesi, inanç özgürlüğü ve ekolojik yaşam; demokratik toplumun ayrılmaz parçalarıdır. Çünkü gerçek demokrasi yalnızca seçimlerden ibaret değil; toplumun bütün renklerinin eşit ve özgür biçimde yaşayabilmesinin güvencesidir.
Kadın özgürlüğü bu paradigmanın temel yapı taşlarından biridir. Kadının özgürleşmediği bir toplumun demokratikleşemeyeceği gerçeği, demokratik toplum anlayışının merkezinde yer almaktadır. Aynı şekilde gençliğin dinamizmi, emekçilerin örgütlü gücü ve halkların ortak mücadelesi; demokratik dönüşümün temel toplumsal dinamiklerini oluşturmaktadır.
Bugün Türkiye’nin en temel ihtiyacı; kutuplaştırıcı dili değil ortak yaşamı büyüten, inkârı değil hakikati esas alan, çatışmayı değil demokratik çözümü güçlendiren yeni bir toplumsal sözleşmedir. Çünkü demokratik barış ancak halkların birbirinin varlığını tehdit değil, toplumsal zenginlik olarak gördüğü koşullarda gelişebilir.
Tarihle, devletle ve toplumla gerçek bir barış; ancak hakikatle yüzleşen, demokratik siyaseti büyüten ve halkların ortak iradesini esas alan bir dönüşümle mümkündür. Bunun yolu da demokratik toplumun örgütlenmesinden, mücadele hafızasının yaşatılmasından, demokratik anayasa temelinde yeni bir toplumsal sözleşmenin kurulmasından ve barışın stratejik bir toplumsal değer hâline getirilmesinden geçmektedir.
Çünkü barış yalnızca bugünü kurtarma meselesi değildir; geleceği birlikte kurma iradesidir. Mayıs şehitlerinin bıraktığı mücadele mirası da tam olarak bunu anlatmaktadır: Hakikatten korkmadan, halkları birbirine düşmanlaştırmadan, eşit ve özgür bir yaşamı birlikte savunarak demokratik toplumu inşa etmektir.
Yazarın Diğer Yazıları
Tümü- SAYIN İBRAHİM KALIN, BU DOĞRU AMA DEMOKRATİKLEŞME NEREDE, REFORMLAR NEREDE?
- DEMOKRATİK ENTEGRASYON İÇİN DEMOKRATİK SİYASET!..
- MİT BAŞKANI İBRAHİM KALIN!.. SİLAHSIZLANMA TEK BAŞINA ÇÖZÜM DEĞİLDİR; ASIL HEDEF DEMOKRASİ VE DEMOKRATİK REFORMLAR OLMALIDIR!
- KAPİTALİST MODERNİTE İŞ CİNAYETLERİNİN NEDENİDİR, ÇÖZÜM DEMOKRATİK MODERNİTEDİR!
- DÜNYA DEĞİŞİYOR, TÜRKİYE DEĞİŞECEK, İNSANLIK KAZANACAK!