Köşe Yazısı
Mehmet Ali ALÇINKAYA
ADALET OLMADAN BARIŞ MÜMKÜN DEĞİL; Demokratik Çözüm ve Örgütlü Toplumun İnşası...
Yapısal Kriz ve Çözümsüzlük Siyaseti
Bugün Türkiye ve Orta Doğu’nun en temel ve en acil meselesi; halkların onurlu bir barış, demokratik çözüm ve özgür yaşam talebidir. Yıllardır sürdürülen inkâr, imha, tecrit ve güvenlikçi politikalar, Kürt sorununu çözemediği gibi toplumsal barış zeminini de derinden tahrip etmiştir. Aksine; derinleşen ekonomik kriz, büyüyen toplumsal kutuplaşma, hukukun araçsallaştırılması ve demokratik siyaset alanının tasfiye edilmesine dönük uygulamalar, ülkeyi çok yönlü yapısal bir krizin içine sürüklemiştir.
Gelinen aşamada açık biçimde görülmektedir ki; adalet tesis edilmeden barışın sağlanması mümkün değildir. Demokratik siyaset mekanizmaları işletilmeden halkların ortak ve eşit geleceği kurulamaz. Çözümsüzlükte ısrar eden her yaklaşım, yalnızca siyasal gerilimi değil, toplumsal çürüme ve umutsuzluğu da derinleştirmektedir.
Tarihsel Tıkanıklık Karşısında Paradigmatik Çıkış
Sayın Abdullah Öcalan’ın 27 Şubat’ta yaptığı “Barış ve Demokratik Toplum Çağrısı”, tam da bu tarihsel tıkanmaya karşı geliştirilmiş güçlü bir demokratik çözüm iradesidir. Bu çağrı; savaşın yerine demokratik siyaseti, inkârın yerine halkların eşit ve özgür ortak yaşamını, merkeziyetçi tahakkümün yerine ise demokratik toplumu esas alan köklü paradigmatik bir çıkışı ifade etmektedir.
Ancak aradan geçen zamana rağmen devletin somut ve yapıcı adımlar atmaktan kaçınması, toplumdaki güvensizliği büyütmekte; geleceğe dair kaygıları derinleştirmektedir. Oysa demokratik çözüm; yalnızca siyasal aktörlerin değil, bütün toplumun geleceğini belirleyecek tarihsel bir ihtiyaçtır. Bu nedenle barışın dili güçlendirilmeden, diyalog kanalları açılmadan ve demokratik siyaset genişletilmeden mevcut krizlerin aşılması mümkün değildir.
Demokratik Siyasetin Sınırları ve Özeleştirel Yaklaşım
Mevcut krizi aşmak için yalnızca iktidarın baskıcı politikalarını eleştirmek yeterli değildir; demokratik toplum güçlerinin kendi yapısal yetersizlikleriyle yüzleşmesi de tarihsel bir zorunluluktur. Haklı olmak tek başına kazanmak için yeterli değildir. Mücadele; ancak örgütlü, süreklileşmiş ve toplumsallaşmış bir siyasal irade yaratıldığı ölçüde başarıya ulaşabilir.
Bugün demokratik siyaset alanının daraltılmasına karşı yeterince güçlü, birleşik ve sürekli bir toplumsal muhalefet hattının örülemediği kabul edilmelidir. Gündelik gelişmelere sıkışan, tepkisel çıkışlarla sınırlı kalan ve toplumsal örgütlenmeyi derinleştiremeyen mücadele biçimleri, halkın değişim umudunu büyütmekte yetersiz kalmaktadır.
Bu nedenle demokratik mücadele; yalnızca dönemsel tepkilerle değil, uzun soluklu örgütlenme anlayışıyla yeniden ele alınmalıdır. Özeleştiri, zayıflık üretmek için değil; mücadeleyi daha güçlü, daha kapsayıcı ve daha kalıcı hale getirmek için gereklidir.
Seçim Siyasetinin Aşılması ve Tabandan Örgütlenme
Özeleştirel bir yaklaşımla görülmesi gereken temel gerçek şudur: Demokratik toplum mücadelesi yalnızca seçim dönemlerine sıkıştırılmış bir siyasal faaliyet olarak ele alınamaz. Mahallede, işyerinde, okulda, sokakta, köyde ve fabrikada; yaşamın her alanında örgütlü halk gerçekliği yaratılmadan radikal demokratik dönüşüm gelişemez.
Örgütlenme bağları zayıfladığında halk edilgenleşmekte, siyaset dar kadro tartışmalarına sıkışmakta ve toplumsal dinamizm gerilemektedir. Oysa demokratik toplum; örgütlü halk, örgütlü kadın ve örgütlü gençlik gerçekliği üzerinde yükselir.
Demokratik siyasetin gerçek gücü sandıkla sınırlı değil; halkın gündelik yaşam içerisindeki örgütlü dayanışmasından, ortak üretiminden ve kolektif iradesinden doğar. Bu nedenle mücadele; yalnızca seçim kazanmayı değil, yaşamı demokratikleştirmeyi esas almalıdır.
Hukukun Siyasallaşması, Tecrit ve Umut Hakkı
Bugün cezaevlerinde kronikleşen hukuksuzluklar, mevcut siyasal tablonun en somut göstergelerinden biridir. Selahattin Demirtaş, Figen Yüksekdağ ve binlerce siyasi tutsağın özgürlüğünün gasp edilmesi, demokratik siyaseti tasfiye etme stratejisinin açık bir yansımasıdır.
Bununla birlikte, infazını tamamlamış birçok tutsağın tahliyesinin keyfi gerekçelerle ertelenmesi, hukuksuzluğu daha da derinleştirmektedir. İdare ve Gözlem Kurulları eliyle sürdürülen bu uygulamalar, hukuku bir adalet mekanizması olmaktan çıkarıp siyasal denetim ve cezalandırma aracına dönüştürmektedir. Düşünsel iradesinden vazgeçmeyen insanlara “pişmanlık” dayatılması, evrensel hukuk ilkeleriyle bağdaşmamaktadır.
Benzer şekilde, Sayın Abdullah Öcalan üzerindeki ağırlaştırılmış tecrit sistemi de yalnızca bireysel bir hak ihlali değil; demokratik çözüm kanallarının bilinçli biçimde kapatılmasıdır. Toplumun geniş kesimlerinde yükselen “umut hakkı” talebi ve özgürlük beklentisi, bireysel bir istemin ötesinde; demokratik çözüm ve barış iradesinin toplumsal tezahürüdür.
Özgürlük, çözüm sürecine güç kazandıracak temel dinamiktir. Diyalog kanalları açıldığında toplumsal umut büyümekte; tecrit derinleştikçe çözümsüzlük, kriz ve kutuplaşma daha da ağırlaşmaktadır.
Toplumsal Basınç ve Birleşik Mücadele İhtiyacı
Bu noktada demokratik kamuoyunun da kendi pratiğini sorgulaması gerekmektedir. Barış talebi söylem düzeyinde güçlü biçimde dile getirilse de, bu söylemin kalıcı toplumsal örgütlenmeye, sürekli demokratik basınca ve birleşik mücadele pratiğine yeterince dönüştürülemediği açıktır.
Halkın adalet, özgürlük ve demokrasi talebi örgütlü bir güce dönüşmeden statükonun geri adım atması beklenemez. Tarihsel deneyimler göstermektedir ki; hiçbir demokratik hak egemenler tarafından kendiliğinden verilmemiştir. Bütün kazanımlar, örgütlü halk mücadelesinin ürünü olarak ortaya çıkmıştır.
Kadınların öncülüğü, gençliğin dinamizmi ve emekçilerin örgütlü gücü bu mücadelenin temel taşıyıcı sütunlarıdır. Kadın özgürlüğü sağlanmadan demokratik toplum kurulamaz; gençliğin geleceksizlik kaygısı aşılmadan toplumsal umut büyütülemez; emek sömürüsü son bulmadan adalet duygusu kökleşemez.
Bu nedenle demokrasi mücadelesi; aynı zamanda ekmek, özgürlük, kimlik, doğa ve kadın özgürlüğü mücadelesidir. Demokratik toplum perspektifi, yaşamın bütün alanlarını kapsayan bütünlüklü bir özgürleşme çizgisidir.
Sonuç ve Çağrı; Sözden Pratiğe
Bugün ihtiyaç duyulan şey yalnızca statükoyu eleştirmek değil, yeni bir mücadele kültürü inşa etmektir. Parçalı duran demokratik dinamikleri ortaklaştıran, halkın somut yaşam sorunlarıyla demokratik çözüm perspektifini birleştiren ve örgütlü toplumsal iradeyi büyüten yeni bir siyasal hattın geliştirilmesi tarihsel bir sorumluluktur.
Demokratik toplum; soyut sloganlarla değil, yaşamın her alanında örülen somut dayanışma ağlarıyla, örgütlü halk gerçekliğiyle ve ortak mücadele pratiğiyle inşa edilir.
Artık hamasi sözlerin değil, somut ve kararlı adımların zamanıdır. Tecrit sistemine derhal son verilmeli, hukuka aykırı tahliye ertelemeleri kaldırılmalı; Selahattin Demirtaş, Figen Yüksekdağ ve tüm siyasi tutsaklar özgürlüğüne kavuşmalıdır. Sayın Abdullah Öcalan’ın hukuki statüsü evrensel hukuk ilkeleri temelinde ele alınmalı; umut hakkı kapsamında fiziki özgürlüğünün önü açılmalıdır.
Ancak bu hedeflerin gerçekleşmesi yalnızca iktidardan beklentiye indirgenerek sağlanamaz. Demokratik muhalefet güçleri kendi örgütlenme zafiyetlerini aşmalı, toplumla bağlarını güçlendirmeli ve mücadeleyi yaşamın her alanında sürekli hale getirmelidir.
Çünkü adaleti, barışı ve özgürlüğü; halkların, ezilenlerin, kadınların, gençlerin ve emekçilerin birleşik, örgütlü ve kararlı mücadelesi kazanacaktır.
Yazarın Diğer Yazıları
Tümü- SAYIN İBRAHİM KALIN, BU DOĞRU AMA DEMOKRATİKLEŞME NEREDE, REFORMLAR NEREDE?
- DEMOKRATİK ENTEGRASYON İÇİN DEMOKRATİK SİYASET!..
- MİT BAŞKANI İBRAHİM KALIN!.. SİLAHSIZLANMA TEK BAŞINA ÇÖZÜM DEĞİLDİR; ASIL HEDEF DEMOKRASİ VE DEMOKRATİK REFORMLAR OLMALIDIR!
- KAPİTALİST MODERNİTE İŞ CİNAYETLERİNİN NEDENİDİR, ÇÖZÜM DEMOKRATİK MODERNİTEDİR!
- DÜNYA DEĞİŞİYOR, TÜRKİYE DEĞİŞECEK, İNSANLIK KAZANACAK!