Son dakika
Mehmet Ali ALÇINKAYA Köşe Yazısı Mehmet Ali ALÇINKAYA

"Bir Siyasi Partinin Genel Merkezine Kapısını Balyozla Kırarak Girmek Demokraside Olacak Şey midir?"

Bir siyasi partinin genel merkezine kapısını balyozla kırarak girmek, yalnızca bir binaya yönelik fiziki müdahale değildir; bu, halkın örgütlü iradesine, demokratik siyasete ve toplumsal barış umuduna yönelmiş açık bir siyasal saldırıdır. Çünkü siyasi partiler, halkın sözünü, kimliğini, hafızasını ve geleceğe dair iradesini taşıyan demokratik kurumlardır. Kapılara vurulan balyoz, gerçekte milyonların demokratik katılım hakkına vurulmaktadır.

Bugün yaşanan temel gerçeklik şudur: Türkiye’de egemen devletçi ve merkeziyetçi sistem, toplumu demokratik özne olmaktan çıkarıp denetlenen, korkutulan ve itaat eden bir kitleye dönüştürmek istemektedir. Hukukun üstünlüğü yerine siyasal sadakatin esas alındığı, demokratik siyasetin baskı altına alındığı, muhalefetin kriminalize edildiği bir düzende demokrasi yalnızca biçimsel bir görüntüye indirgenmektedir. Oysa demokrasi; korkunun değil özgürlüğün, inkârın değil çoğulculuğun, baskının değil halk iradesinin rejimidir.

Kapıların balyozlarla kırılması, aslında demokratik toplum ihtimaline duyulan korkunun dışavurumudur. Çünkü halkın örgütlü gücünden korkan sistemler, önce demokratik siyaseti hedef alır. Toplumun örgütlü hafızasını dağıtmak, halkı yalnızlaştırmak ve mücadele dinamiklerini etkisiz hale getirmek isterler. Bu nedenle bugün mesele yalnızca bir siyasi parti meselesi değildir; mesele, demokratik toplumun var olup olmayacağı meselesidir.

Sayın Abdullah Öcalan'ın; 27 Şubat Barış ve Demokratik Toplum Çağrısı tam da bu tarihsel eşikte yükselmiştir. Bu çağrı; çatışma, inkâr ve baskı siyasetinin son bulmasını; halkların eşit, özgür ve onurlu bir yaşam temelinde ortak geleceği birlikte kurmasını savunmaktadır. Ancak mevcut iktidar anlayışı, bu çağrının ruhuna uygun demokratik adımlar atmak yerine güvenlikçi politikaları derinleştirmekte, toplumsal muhalefeti baskı altına almakta ve demokratik çözüm kanallarını daraltmaktadır.

Oysa gerçek barış; susturulmuş bir toplumda değil, özgürce konuşabilen halkların ortak iradesinde gelişir. Gerçek demokrasi; devletin toplum üzerinde tahakküm kurduğu değil, toplumun kendi kendisini demokratik biçimde örgütlediği koşullarda mümkündür. Bu nedenle bugün ihtiyaç duyulan şey yalnızca siyasal iktidarın değişmesi değil; tekçi, merkeziyetçi ve otoriter devlet anlayışının aşılmasıdır.

Barış ve demokratik toplum manifestosu, tam da burada yeni bir yaşam çağrısıdır. Bu manifesto; halkların eşitliğini, kadın özgürlüğünü, ekolojik yaşamı, emekçilerin haklarını ve demokratik örgütlülüğü esas alan toplumsal bir dönüşüm programıdır. Çünkü kadın özgürleşmeden toplum özgürleşmez; doğa özgürleşmeden yaşam özgürleşmez; halkın iradesi tanınmadan demokrasi kurulamaz.

Kadın özgürlükçü paradigma, erkek egemen tahakküm sistemine karşı yaşamı yeniden kuran temel dinamiktir. Kadının öncü iradesi olmadan ne demokratik toplum gelişebilir ne de kalıcı barış inşa edilebilir. Aynı şekilde ekolojik mücadele, doğayı sömürü nesnesi haline getiren kapitalist talan düzenine karşı yaşamı savunmanın adıdır. Bugün barış mücadelesi aynı zamanda doğayı, suyu, toprağı ve yaşamın kendisini savunma mücadelesidir.

Demokratik toplum anlayışı; halkların inkâr edilmediği, inançların baskı görmediği, farklı kimliklerin tehdit olarak görülmediği çoğulcu bir yaşam modelidir. Demokratik ulus fikri; Türk’ün, Kürt’ün, Alevi’nin, Sünni’nin, Ermeni’nin, Süryani’nin, kadının, gencin, işçinin ve ezilen tüm toplumsal kesimlerin eşit ve özgür ortak yaşam iradesidir. Demokratik cumhuriyet ise bu ortak yaşamın hukuki ve siyasal güvencesidir.

Bugün görev; korkuya teslim olmak değil, mücadeleyi büyütmektir. Demokratik siyaseti savunmak, halkın örgütlü gücünü büyütmek ve barış mücadelesini toplumsallaştırmaktır. Çünkü hiçbir baskı düzeni sonsuza kadar sürmez. Tarih boyunca halkların özgürlük mücadelesi en karanlık dönemlerde bile yeni umut yolları açmıştır.

Bu nedenle emekçiler, kadınlar, gençler, demokratik kitle örgütleri, sendikalar, ekoloji hareketleri ve tüm demokrasi güçleri ortak mücadele hattında buluşmalıdır. Mücadele yalnızca bir seçim mücadelesi değil; aynı zamanda yaşamı yeniden kurma mücadelesidir. Bu mücadele; sömürüye karşı emeğin, inkâra karşı kimliğin, erkek egemenliğine karşı kadın özgürlüğünün, talana karşı doğanın ve baskıya karşı halk iradesinin ortak direnişidir.
Kapılara vurulan balyozlar halkların umutlarını kıramaz. Çünkü halk gerçeği, baskıdan daha güçlüdür. Demokrasi talebi, zorbalıktan daha kalıcıdır. Barış özlemi, savaş siyasetinden daha büyüktür.

Sonuç olarak; bir siyasi partinin genel merkezine balyozla girilen bir düzende sorun yalnızca hukuk sorunu değildir. Sorun, demokratik toplum ihtimaline karşı yürütülen sistematik bir kuşatma siyasetidir. Buna karşı yapılması gereken; demokratik siyaseti büyütmek, halkın öz örgütlülüğünü geliştirmek ve barış ile demokratik toplum mücadelesini yaşamın her alanında örgütlemektir.

Çünkü özgürlük verilmez, mücadeleyle kazanılır. Demokrasi bekleyerek değil, örgütlenerek büyür. Kalıcı barış ise ancak halkların eşit, özgür ve onurlu ortak yaşam iradesiyle inşa edilir.

Kopyalandı

Yazarın Diğer Yazıları

Tümü
  1. SAYIN İBRAHİM KALIN, BU DOĞRU AMA DEMOKRATİKLEŞME NEREDE, REFORMLAR NEREDE?
  2. DEMOKRATİK ENTEGRASYON İÇİN DEMOKRATİK SİYASET!..
  3. MİT BAŞKANI İBRAHİM KALIN!.. SİLAHSIZLANMA TEK BAŞINA ÇÖZÜM DEĞİLDİR; ASIL HEDEF DEMOKRASİ VE DEMOKRATİK REFORMLAR OLMALIDIR!
  4. KAPİTALİST MODERNİTE İŞ CİNAYETLERİNİN NEDENİDİR, ÇÖZÜM DEMOKRATİK MODERNİTEDİR!
  5. DÜNYA DEĞİŞİYOR, TÜRKİYE DEĞİŞECEK, İNSANLIK KAZANACAK!