Köşe Yazısı
Mehmet Ali ALÇINKAYA
DEM PARTİ KONFERANSLARI VE BÜYÜK KONGRESİNE GİDERKEN...
Demokratik Siyasetin Yeniden İnşası, Örgütsel Yenilenme ve Eleştiri-Özeleştirinin Kurucu Gücü;
Cumhuriyet'in ikinci yüzyılına girilen bu tarihsel dönemde Türkiye'nin önünde yalnızca yeni bir siyasal süreç değil, aynı zamanda yeni bir toplumsal ve demokratik inşa dönemi bulunmaktadır. Kürt sorununun demokratik çözümü, kalıcı barışın sağlanması ve demokratik toplum perspektifinin giderek daha güçlü biçimde tartışılması, demokratik siyaset yürüten bütün güçlerin kendi siyasal pratiklerini, örgüt anlayışlarını ve çalışma tarzlarını yeniden değerlendirmelerini zorunlu kılmaktadır.
Bu nedenle DEM Parti'nin konferans ve kongre süreci, yalnızca yeni yönetimlerin belirleneceği teknik ve örgütsel bir takvim olarak görülemez. Bu süreç, partinin kendi deneyimleriyle yüzleştiği, eksiklerini cesaretle tartıştığı, örgütsel birikimini geleceğe taşıdığı ve yeni dönemin ihtiyaçlarına uygun siyasal ve örgütsel bir yenilenmeyi gerçekleştirdiği tarihsel bir fırsat olarak ele alınmalıdır.
Gerçek kongreler yalnızca yönetimlerin değiştiği toplantılar değildir. Asıl işlevleri; düşüncenin yenilendiği, ortak aklın geliştirildiği, örgüt kültürünün güçlendirildiği ve mücadele iradesinin yeniden kurulduğu demokratik siyasal zeminler olmalarıdır.
Bugün üzerinde en fazla durulması gereken gerçeklerden biri, örgütsel sorunların yalnızca teknik ya da yönetsel sorunlar olmadığıdır. Sorunun önemli bir bölümü zihniyetle ilgilidir. Demokratik değişim iddiasındaki bir hareketin kendi içinde değişime direnmesi, eski çalışma alışkanlıklarını sürdürmesi ve bürokratik refleksleri yeniden üretmesi ciddi bir çelişkidir. Yeni dönemin ihtiyaçlarına eski yöntemlerle cevap vermek mümkün değildir. Her tarihsel dönem, kendi siyaset tarzını, kendi örgüt kültürünü ve kendi kadrolarını yaratır.
Demokratik siyasetin en büyük gücü örgütlü toplumdur. Demokratik siyaset seçim dönemlerine sıkışan bir faaliyet değil, toplumun her gün yeniden örgütlenmesini esas alan sürekli bir mücadele biçimidir. Halkın karar alma süreçlerine doğrudan katılması, kendi yaşamına sahip çıkması ve yerelden başlayarak demokratik özne hâline gelmesi, demokratik toplumun temelidir.
Ne var ki son yıllarda birçok alanda örgüt ile toplum arasındaki bağın zayıfladığı görülmektedir. Mahalle çalışmaları, köy örgütlenmeleri, halk toplantıları, ev ziyaretleri, siyasal eğitim faaliyetleri, komisyonlar ve yerel meclisler eski canlılığını önemli ölçüde kaybetmiştir. Parti binaları da birçok yerde toplumun sorunlarının tartışıldığı, ortak çözüm üretildiği demokratik yaşam merkezleri olma niteliğinden uzaklaşmıştır.
Oysa örgütlü toplumun zayıfladığı yerde demokratik siyaset de toplumsal etkisini yitirir. Barışın, demokratik çözümün ve demokratik toplumun toplumsallaşması ancak sürekli çalışan, üreten ve halkla iç içe olan güçlü örgütlenmelerle mümkündür.
Bu süreçte açık yüreklilikle tartışılması gereken konulardan biri de örgüt kültürüdür. Zaman zaman kişisel yakınlıkların, dar çevre ilişkilerinin ve alışkanlıkların örgütsel ilkelerin önüne geçtiğine ilişkin eleştiriler dile getirilmektedir. Bu eleştiriler kişilere indirgenmeden, örgütsel işleyiş açısından değerlendirilmelidir.
Demokratik bir siyasal hareketi güçlü kılan kişiler değil, ilkelerdir. Örgüt hukuku, liyakat, kolektif sorumluluk ve ortak çalışma kültürü zayıfladığında, bunun yerini kaçınılmaz olarak kişisel ilişkiler almaktadır. Ahbap-çavuş anlayışının belirleyici olduğu yapılarda adalet duygusu zedelenir, genç kadroların önü kapanır ve örgütsel dinamizm zayıflar.
Demokratik siyaset kişisel kariyer üretme alanı değildir. Görevler makam değil, halka karşı üstlenilmiş sorumluluklardır. Gerçek siyasetçi; halkın örgütlü gücünü büyüten, ortak aklı geliştiren ve mücadeleyi kişisel hesapların üzerinde tutabilen kişidir. Kendisini örgütün önüne koyan, eleştiriyi kişisel saldırı olarak algılayan ve görevleri bireysel statüye dönüştüren anlayışların demokratik siyasetle bağdaşması mümkün değildir.
Bu nedenle eleştiri ve özeleştiri, demokratik örgüt yaşamının vazgeçilmez kurucu değerleridir. Bunların amacı suçlu aramak ya da hesaplaşmak değil; eksikleri görmek, yanlışlardan ders çıkarmak, çözüm üretmek ve örgütsel gelişimi süreklileştirmektir. Gerçek özeleştiri, yalnızca geçmişin muhasebesi değil, geleceğin inşasına dönük bir yenilenme iradesidir. Eleştiri ise ancak ortaklaşmayı güçlendiriyor, çözüm üretiyor ve mücadeleyi büyütüyorsa gerçek amacına ulaşmış olur.
Bu anlayış üyelik kavrayışının da yeniden ele alınmasını gerektirmektedir. Üyelik yalnızca kimlik taşımak, aidat ödemek ya da seçim dönemlerinde görev almak değildir. Demokratik siyasetin üyesi; mahallesinde örgütlenen, komşusuyla dayanışan, kadın özgürlük mücadelesini sahiplenen, gençliği örgütleyen, emek ve ekoloji mücadelelerine katılan ve demokratik toplum çalışmalarının aktif öznesi olan kişidir.
Bugün birçok üyemiz örgütsel yaşamın dışında kalmaktadır. Bu durum yalnızca üyelerin pasifliğiyle açıklanamaz. Aynı zamanda yönetimlerin de üyeleri siyasal eğitime, üretime, karar süreçlerine ve sürekli örgütsel çalışmalara katacak mekanizmaları yeterince geliştiremediğini göstermektedir. Üyeler pasifleşiyorsa, yönetimler öncelikle kendi çalışma tarzlarını sorgulamalıdır.
Yeni dönemin en önemli görevlerinden biri de kadro politikasını yeniden ele almaktır. Kadrolaşma, görev paylaşımı değil; sorumluluk üstlenme, örnek olma ve mücadeleyi büyütme sürecidir. Aynı isimlerin uzun yıllar boyunca görev üstlenmesi, gençlerin yeterince öne çıkamaması, kadın temsiliyetinin istenilen düzeye ulaşamaması ve kolektif çalışma yerine bireysel yaklaşımların öne çıkması örgütsel yenilenmenin önündeki temel engellerden biridir.
Yeni dönem; gençleşen, kadın özgürlüğünü esas alan, siyasal eğitimle güçlenen, toplumla güçlü bağlar kurabilen ve kolektif çalışma kültürünü içselleştirmiş yeni kadroların yetiştirildiği bir dönem olmalıdır.
Demokratik siyasette yöneticilik de yeniden tanımlanmalıdır. Yöneticilik bir yetki ya da ayrıcalık değil, ağır bir sorumluluktur. Gerçek yönetici; en çok çalışan, en çok dinleyen, en fazla hesap veren, en çok fedakârlık yapan ve örgütünü sürekli geliştiren kişidir. Yönetimlerin görevi emir vermek değil; örgütü çalıştırmak, üyeleri güçlendirmek, ortak aklı geliştirmek ve halkın karar süreçlerine aktif katılımını sağlamaktır. Yönetici halktan uzaklaştığında örgüt de toplumdan uzaklaşır.
Bu nedenle konferans ve kongrelerde tartışılması gereken temel konu yalnızca kimlerin yönetici olacağı değildir. Asıl tartışılması gereken; nasıl bir örgüt anlayışına ihtiyaç duyulduğu, nasıl bir kadro politikası izleneceği, gençlerin ve kadınların nasıl daha güçlü örgütleneceği, mahalle meclislerinin ve halk örgütlenmelerinin nasıl yeniden canlandırılacağı, emek, ekoloji, kadın, gençlik ve inanç alanlarında kalıcı çalışmaların nasıl geliştirileceği ve barış ile demokratik toplum perspektifinin toplumun bütün kesimlerine nasıl taşınacağıdır.
Konferanslar geçmişin yalnızca faaliyet raporlarını değerlendiren toplantılar olmamalıdır. Esas görevleri, geleceğin siyasal ve örgütsel yönelimini ortak akılla belirlemek ve demokratik siyasetin yeniden kuruluşuna yön vermektir.
Barış ve Demokratik Toplum perspektifi, aynı zamanda yeni bir örgüt anlayışını zorunlu kılmaktadır. Bu anlayış; güçlü katılımı, kadın özgürlüğünü, gençlik inisiyatifini, yerel demokrasiyi, halk meclislerini, sürekli siyasal eğitimi, demokratik öz yönetimi ve kolektif çalışma kültürünü esas almalıdır. Örgütsel yenilenme yalnızca yapısal değişikliklerden ibaret değildir; çalışma tarzının, siyaset yapma anlayışının ve örgüt kültürünün de yenilenmesini gerektirir.
Sonuç olarak DEM Parti'nin konferans ve kongreleri, yalnızca yönetsel bir değişim değil; siyasal, ideolojik ve örgütsel yeniden kuruluşun güçlü zemini olmalıdır. Bu süreçte hiç kimse eleştirinin dışında değildir. Üyeler, yöneticiler, kadrolar ve seçilmişler aynı ortak sorumluluğu paylaşmaktadır. Aynı şekilde hiç kimsenin umutsuzluğa kapılmasına da gerek yoktur. Çünkü eleştiri ve özeleştiri; suçlama ya da yargılama değil, gelişmenin, yenilenmenin ve ortak geleceği kurmanın en güçlü araçlarıdır.
Cumhuriyet'in ikinci yüzyılında demokratik bir toplumun inşası, önce demokratik siyasetin kendi içinde gerçekleştireceği yenilenmeye bağlıdır. Kişiselliği, dar grup ilişkilerini, statükoculuğu, bürokratik alışkanlıkları ve bireysel ikbal anlayışını geride bırakabilen bir örgütsel dönüşüm, yalnızca DEM Parti'nin değil, Türkiye'nin demokratik geleceğinin de en güçlü güvencelerinden biri olacaktır.
Konferans ve kongrelerimizin temel amacı; kendimizi yenileyerek halkın umudunu büyütmek, demokratik siyaseti güçlendirmek ve barış ile demokratik toplum mücadelesini daha örgütlü, daha katılımcı ve daha güçlü bir toplumsal zemin üzerinde geleceğe taşımaktır.
Yazarın Diğer Yazıları
Tümü- SAYIN İBRAHİM KALIN, BU DOĞRU AMA DEMOKRATİKLEŞME NEREDE, REFORMLAR NEREDE?
- DEMOKRATİK ENTEGRASYON İÇİN DEMOKRATİK SİYASET!..
- MİT BAŞKANI İBRAHİM KALIN!.. SİLAHSIZLANMA TEK BAŞINA ÇÖZÜM DEĞİLDİR; ASIL HEDEF DEMOKRASİ VE DEMOKRATİK REFORMLAR OLMALIDIR!
- KAPİTALİST MODERNİTE İŞ CİNAYETLERİNİN NEDENİDİR, ÇÖZÜM DEMOKRATİK MODERNİTEDİR!
- DÜNYA DEĞİŞİYOR, TÜRKİYE DEĞİŞECEK, İNSANLIK KAZANACAK!