Son dakika
Mehmet Ali ALÇINKAYA Köşe Yazısı Mehmet Ali ALÇINKAYA

27 ŞUBAT BARIŞ VE DEMOKRATİK TOPLUM ÇAĞRISI: SİLAHI BIRAKMAK, DEMOKRATİK VE ÖZGÜRLÜKÇÜ MÜCADELEYİ BÜYÜTMEKTİR...

27 Şubat Barış ve Demokratik Toplum Çağrısı’nı yalnızca silahların bırakılması ve silahlı mücadele döneminin sona ermesi olarak okumak, çağrının tarihsel ve politik anlamını daraltır. 27 Şubat, aynı zamanda mücadele yönteminin, siyasal dilin, örgütlenme anlayışının ve toplumla kurulacak ilişkinin yeniden tanımlandığı bir dönüm noktasıdır.

Çağrının temel yönelimi, silahlı mücadele döneminden demokratik siyaset ve demokratik toplumun inşasına geçiştir. Bu nedenle mesele yalnızca silahı bırakmak değil, silahın bıraktığı siyasal alanı demokratik siyasetle ve örgütlü toplum gücüyle doldurabilmektir.

Silahı bırakıyoruz; fakat demokratik, özgürlükçü, eşitlikçi ve örgütlü mücadeleyi bırakmıyoruz.

Mücadelenin zemini ve yöntemi değişirken özgürlük, eşitlik, adalet ve demokrasi arayışı sona ermiyor. Tam tersine, bu değerleri toplumun farklı kesimlerinde somutlaştırma sorumluluğu büyüyor. Artık temel soru, silahlı çatışmanın nasıl sürdürüleceği değil; demokratik siyasetin nasıl güçlendirileceği, toplumun kendi söz ve karar gücünü nasıl büyüteceğidir.

Bu nedenle 27 Şubat’ı yalnızca bir çağrı değil, yeni bir siyasal dönemin başlangıcı olarak ele almak gerekir.

YENİ DÖNEM, YENİ SİYASAL ANLAYIŞ;
On yıllara yayılan çatışmalı dönemin ardından ortaya çıkan yeni yönelim, geçmişin bütün birikimini reddetmeyi değil, onu yeni koşullarda yeniden anlamlandırmayı gerektiriyor.

Silahlı mücadele döneminin kendine özgü koşulları, dili, örgütsel refleksleri ve sembolleri vardı. Demokratik toplum döneminin ihtiyaçları ise farklıdır. Geçmişin değerlerini korumak başka, geçmişin siyasal biçimlerini olduğu gibi geleceğe taşımak başkadır.

Yeni dönemin ölçüsü yalnızca örgütsel güç, siyasal görünürlük veya seçim sonuçları olamaz. Asıl ölçü, toplumun demokratik kapasitesinin ne kadar geliştirildiğidir. İnsanların kendi sorunları etrafında örgütlenebilmesi, kadınların ve gençlerin karar süreçlerinde özneleşmesi, emekçilerin hakları için örgütlenebilmesi, Alevilerin eşit yurttaşlık taleplerini özgürce ifade edebilmesi ve Kürt halkının kimlik, dil ve kültür haklarının demokratik hukuk içinde güvence altına alınması bu kapasitenin temel göstergeleridir.

Dolayısıyla demokratik toplum yalnızca devletle yürütülen müzakerelerin konusu değildir; toplumun kendi içinden kurduğu demokratik yaşam biçimidir.

ÖNDERLİK, DEMOKRATİK SİYASET VE ÇOĞULCU TEMSİL;
27 Şubat’ın ortaya koyduğu yön değişikliğinin merkezinde, çatışmadan demokratik siyasete ve silahlı mücadeleden demokratik toplumun inşasına geçiş bulunmaktadır. Bu perspektif, siyasetin toplumla kurduğu ilişkinin de yeniden ele alınmasını gerektiriyor.

Bu yeni yönelimin toplumsal karşılığını yaratmak yalnızca belirli kadroların değil, demokratik siyasetin bütün bileşenlerinin sorumluluğudur.

Bu bağlamda Selahattin Demirtaş’ın demokratik siyaset alanındaki deneyimi de kendi tarihsel bağlamında değerlendirilmelidir. Demirtaş, özellikle farklı toplumsal kesimlerle siyasal iletişim kurma, gençlere ulaşma, kültür ve mizahı siyasetin dili içinde kullanma bakımından belirgin bir siyasal deneyim ortaya koymuştur.

Ancak önderliğin ortaya koyduğu stratejik perspektif ile Demirtaş’ın demokratik siyaset alanındaki temsil ve iletişim deneyimi birbirinin yerine konulmamalıdır. Bunlar farklı düzlemlerde ortaya çıkan ve yeni dönemin siyasal tartışması içinde ayrı ayrı değerlendirilmesi gereken deneyimlerdir.

Buradan çıkarılması gereken sonuç, yeni dönemin tek bir kişiye, kadroya veya siyasal simgeye indirgenemeyeceğidir. Asıl ihtiyaç, çoğulcu ve kolektif bir siyasal öznenin yaratılmasıdır.

GENÇLER VE YENİ SİYASAL DİL;
Yeni dönemin en önemli meselelerinden biri genç kuşağın siyasette nasıl özneleşeceğidir.

Bugünün gençleri farklı bir toplumsal, kültürel ve teknolojik dünyada yetişiyor. Dijital yaşam, değişen çalışma ilişkileri, ekolojik kriz, kadın özgürlüğü, kimlik, kültür ve ifade özgürlüğü onların siyasal dünyasını doğrudan etkiliyor.

Bu nedenle gençlere yalnızca geçmişin kavramları ve sembolleriyle seslenmek yeterli değildir. Onların yaşam deneyimlerini anlayan, sözünü önemseyen ve kendi siyasal dillerini yaratmalarına alan açan bir demokratik kültür geliştirmek gerekiyor.

Asıl soru şudur:
Biz genç kuşağa ne söylüyoruz ve genç kuşak bizi hangi dilimizle duyuyor?

Gençlerin görevi yalnızca geçmişi devralmak değil, yeni dönemin siyasal ve kültürel biçimlerini yaratmaktır. Bu nedenle gençleri geçmişin izleyicileri değil, geleceğin kurucu özneleri olarak görmek gerekir.

ELEŞTİRİ VE ÖZELEŞTİRİ: ORTAK DEMOKRATİK ZEMİN;
Yeni dönemin başarısı, eleştiriyle kuracağımız ilişkiye de bağlıdır.

Türkiye solundan, sosyalistlerden, Alevi kurumlarından ve farklı demokratik çevrelerden yükselen eleştirileri yalnızca “bizi anlamıyorlar” diyerek geçiştirmek doğru değildir. Aynı şekilde her eleştiriyi hareketin özüne yönelik bir saldırı olarak görmek de demokratik toplum anlayışıyla bağdaşmaz.

Bu eleştirilerin önemli bir bölümü otoriterlik, emek sömürüsü, eşitsizlik, Kürt sorunu, Alevilerin eşit yurttaşlık talepleri, laiklik, hukuk ve demokratikleşme gibi başlıklardan yükselmektedir. Bu nedenle onları dışarıdan gelen itirazlar olarak değil, Türkiye’nin demokratik geleceğine ilişkin tartışmaların bir parçası olarak görmek gerekir.

Anlamak, her eleştiriyi kabul etmek değildir. Fakat eleştirinin kaynağını ve dayandığı tarihsel deneyimi anlamadan ortak bir demokratik zemin oluşturmak mümkün değildir.

Özeleştiri de bu nedenle bir zayıflık değil, yenilenme imkânıdır. Kendini sorgulayabilen ve değişen toplumsal koşullar karşısında dilini, örgütlenmesini ve siyaset yapma biçimini yenileyebilen bir hareket, demokratik toplumun ihtiyaçlarına daha güçlü cevap verebilir.

AHLAKİ VE POLİTİK ÜSTÜNLÜĞÜN ÖLÇÜSÜ;
Ahlaki ve politik üstünlük, kendimizi başkalarından daha doğru ilan etmek değildir. Asıl ölçü; eleştiriden korkmamak, kendi yanlışlarımızla yüzleşebilmek, başkasının acısını önemsemek, farklılıklarla birlikte yaşayabilmek ve siyasal gücü sınırlandırabilmektir.

Silahı bırakmak tek başına ahlaki bir üstünlük yaratmaz. Asıl mesele, silahın yerine demokratik siyaseti; demokratik siyasetin yerine de örgütlü toplum gücünü koyabilmektir.

Bu nedenle 27 Şubat’ın gerçek sınavı, silahların susması kadar siyasetin demokratikleşmesidir.

Hukukun üstünlüğü, ifade ve örgütlenme özgürlüğü, seçilmişlerin iradesine saygı, kadınların ve gençlerin siyasette özneleşmesi, emekçilerin örgütlenmesi, Alevilerin eşit yurttaşlık taleplerinin güvence altına alınması ve Kürt halkının kimlik, dil ve kültürel haklarının demokratik hukuk içinde tanınması bu dönüşümün temel başlıklarıdır.

DEMOKRATİK TOPLUMUN SOMUTLAŞTIĞI YER;
Demokratik toplum yalnızca siyasal bir kavram olarak kalmamalıdır. Onu somutlaştıracak olan, insanların gündelik yaşamda söz ve karar sahibi olabilmesidir.
Bu nedenle demokratik siyasetin önündeki hukuki ve siyasal engellerin kaldırılması, yerel demokrasinin güçlendirilmesi, kadınların ve gençlerin karar mekanizmalarında etkin biçimde yer alması, emekçilerin ve toplumsal örgütlenmelerin güçlenmesi temel görevler arasındadır.

Kürt halkının kimlik, dil ve kültürel hakları ile Alevilerin eşit yurttaşlık talepleri demokratik hukuk düzeninin temel meseleleri olarak ele alınmalı; demokratik siyaset seçim dönemlerine sıkıştırılmadan mahalleden yerel yönetime, sendikalardan kültür ve eğitim alanına kadar toplumun bütün yaşam alanlarına taşınmalıdır.

Çünkü demokratik toplum, örgütlü ve katılımcı toplumdur.

YENİ DÖNEMİN ÖLÇÜSÜ;
Önümüzde yeni bir siyasal dönem vardır. Bu dönemde geçmişin birikimini reddetmeden, ancak geçmişin siyasal kalıplarına da hapsolmadan ilerlemek gerekiyor.

Kürt özgürlük mücadelesinin birikimi, Türkiye solunun sosyalist mirası, Alevilerin eşit yurttaşlık ve adalet arayışı, kadın hareketinin özgürlük mücadelesi, emekçilerin direnişi ve gençlerin özgürlük talepleri birbirinden kopuk değildir. Demokratik toplum perspektifi, bu farklı mücadelelerin kendi özgünlüklerini koruyarak ortak bir zeminde buluşmasına imkân sağlayabilir.

Buradaki görev herkesi aynılaştırmak değil, farklılıkların demokratik birlikteliğini kurmaktır.

Silah bırakılmış olabilir; fakat mücadele sona ermiş değildir. Mücadelenin zemini değişmiştir. Artık özgürlük ve demokrasi mücadelesi siyasette, hukukta, yerel yönetimlerde, sendikalarda, kadın ve gençlik örgütlenmelerinde, kültürde, eğitimde ve gündelik yaşamın içinde demokratik yöntemlerle sürdürülmelidir.

Silahı bırakmak teslim olmak değildir; siyaseti büyütmektir.

Eski mücadele biçimini geride bırakmak, özgürlük mücadelesini terk etmek değil, onu toplumun daha geniş alanlarına taşıma sorumluluğunu üstlenmektir.

27 Şubat’ın tarihsel görevi; silahın yerine siyaseti, çatışmanın yerine diyaloğu, inkârın yerine eşitliği, tekçiliğin yerine çoğulculuğu, temsilin yerine katılımı ve devlet merkezli siyasetin yerine demokratik toplumun kurucu gücünü koymaktır.

Bu nedenle 27 Şubat yalnızca bir çağrının tarihi değil, kendimizi, siyasetimizi, dilimizi ve örgütlenme biçimlerimizi yeniden sorgulama tarihidir.

Yeni dönemin ölçüsü, geçmişin ne kadarını koruduğumuz değil; geçmişten devraldığımız birikimi geleceğin ihtiyaçlarıyla buluşturabilmemizdir.

Özgürlük, demokrasi, adalet ve eşitlik değerlerini gelecek kuşaklara taşımanın yolu, onları yalnızca savunmak değil, yaşamın içinde yeniden üretmektir.

Silahın sustuğu yerde siyaset yükselmeli; siyasetin yükseldiği yerde toplum örgütlenmeli; toplum örgütlendiği yerde demokrasi yaşamın kendisi haline gelmelidir.

Kopyalandı

Yazarın Diğer Yazıları

Tümü
  1. SAYIN İBRAHİM KALIN, BU DOĞRU AMA DEMOKRATİKLEŞME NEREDE, REFORMLAR NEREDE?
  2. DEMOKRATİK ENTEGRASYON İÇİN DEMOKRATİK SİYASET!..
  3. MİT BAŞKANI İBRAHİM KALIN!.. SİLAHSIZLANMA TEK BAŞINA ÇÖZÜM DEĞİLDİR; ASIL HEDEF DEMOKRASİ VE DEMOKRATİK REFORMLAR OLMALIDIR!
  4. KAPİTALİST MODERNİTE İŞ CİNAYETLERİNİN NEDENİDİR, ÇÖZÜM DEMOKRATİK MODERNİTEDİR!
  5. DÜNYA DEĞİŞİYOR, TÜRKİYE DEĞİŞECEK, İNSANLIK KAZANACAK!