Son dakika
Mehmet Ali ALÇINKAYA Köşe Yazısı Mehmet Ali ALÇINKAYA

ÖNDERLİĞİN ÖZGÜRLÜĞÜ VE DEMOKRATİK TOPLUMUN İNŞASI...

Önderliğin özgürlüğü ve demokratik toplumun inşası, birbirinden ayrı ele alınamayacak iki temel meseledir. Kalıcı barışın sağlanması, yalnızca silahların susmasıyla değil; Kürt sorununun demokratik çözümü, halkların eşitliği, özgürlüklerin güvence altına alınması ve demokratik siyasetin önünün açılmasıyla mümkündür. Türkiye’nin tarihsel sorumluluğu, çatışma ve inkâr politikalarını geride bırakarak demokratik cumhuriyetin ve özgür bir toplumsal yaşamın koşullarını oluşturmaktır.

Sayın Abdullah Öcalan’ın 27 Şubat 2025 tarihli Barış ve Demokratik Toplum Çağrısı, silahlı mücadele döneminden demokratik siyaset ve toplumsal mücadeleye geçiş bakımından tarihsel bir eşik oluşturmuştur. PKK’nin 12 Mayıs 2025’te fesih ve silahlı mücadele stratejisine son verme kararını açıklamasıyla süreç yeni bir aşamaya taşınmıştır. Ancak bu yönelimin kalıcı bir barışa dönüşmesi, yalnızca bir tarafın attığı adımlarla sağlanamaz. Devletin de siyasi ve hukuki sorumluluklarını yerine getirmesi, demokratik çözümün koşullarını oluşturması gerekir.

Önderliğin özgürlüğü, demokratik çözümün anahtarıdır;
Önderliğin özgürlüğü meselesi, yalnızca bir kişinin özgürlüğüyle sınırlı değildir. Aynı zamanda Kürt sorununun demokratik çözümü, halkların ortak geleceği ve barış sürecinin ilerlemesiyle doğrudan bağlantılıdır. Diyalog kanallarının açık tutulması, çözüm iradesinin güçlendirilmesi ve toplumun sürece etkin katılımı, özgürlüklerin genişletilmesini ve hukuki engellerin kaldırılmasını zorunlu kılmaktadır.

Barışın gelişmesi için düşünce ve ifade özgürlüğü, örgütlenme hakkı ve demokratik siyasete katılım güvence altına alınmalıdır. Önderliğin özgürlüğü talebi de bu bütünlük içinde, insan hakları ve hukuk devleti ilkeleri temelinde ele alınmalıdır. Barışın öznesi olabilecek aktörlerin özgürce siyaset yapamadığı, diyalog imkânlarının sınırlandırıldığı bir ortamda demokratik çözümün toplumsallaşması güçleşir.

Bu nedenle İmralı’daki tecrit uygulamalarına son verilmesi, görüşme ve diyalog koşullarının oluşturulması, hukuki ve siyasi engellerin kaldırılması sürecin temel gerekliliklerindendir. Önderliğin özgürlüğü, demokratik çözüm iradesinin toplumsal karşılık bulması ve barışın kalıcılaşması açısından belirleyici bir başlıktır.

27 Şubat Çağrısı’ndan demokratik toplumun inşasına;
27 Şubat Çağrısı’nın temel yönelimi, şiddete dayalı mücadele anlayışından demokratik siyaset ve toplumsal mücadeleye geçiştir. Bu geçiş, yalnızca mücadele yöntemlerinin değişmesi değil, siyasal ve toplumsal yaşamın yeniden kurulması anlamına gelir. Dolayısıyla çağrının gerektirdiği dönüşüm, devletin demokratikleşmesini ve toplumun kendi kendini demokratik yöntemlerle örgütlemesini birlikte kapsamalıdır.

Devlet, sürecin hukuki çerçevesini açık ve güven verici biçimde oluşturmalıdır. Silah bırakma ve fesih sürecine ilişkin düzenlemeler belirsizliklere ve keyfî uygulamalara bırakılmamalı; demokratik siyasete katılımın, temel hak ve özgürlüklerin güvenceleri sağlanmalıdır. TBMM, toplumsal beklentileri dikkate alarak demokratik çözümün hukuki ve kurumsal zeminini oluşturacak somut adımlar atmalıdır.

Kürt sorunu, yalnızca güvenlik politikalarıyla çözülemez. Kürt halkının kimliğinin, dilinin ve kültürünün özgürce yaşanması; eşit yurttaşlığın güvence altına alınması; düşünce, ifade ve örgütlenme özgürlüğünün önündeki engellerin kaldırılması demokratik çözümün temel koşullarıdır. Şiddet içermeyen siyasi faaliyetler suç konusu yapılmamalı, demokratik kurumlar üzerindeki baskılar sona erdirilmelidir.

Demokratik cumhuriyet ve demokratik toplum;
Demokratik toplumun inşası, devletin demokratikleşmesiyle sınırlı değildir. Toplumun bütün kesimlerinin söz ve karar sahibi olduğu, farklı kimliklerin ve inançların eşit haklarla bir arada yaşadığı bir toplumsal düzenin kurulmasını da gerektirir. Demokratik cumhuriyet, tek bir kimliği herkese dayatan değil; farklılıkları tanıyan, eşitliği ve özgürlüğü güvence altına alan bir cumhuriyet olmalıdır.

Kürtlerin, Türklerin, Alevilerin ve bütün halkların ve inanç topluluklarının kendi kimliklerini özgürce ifade edebildiği bir yaşam, ortak geleceğin temelidir. Kadınların özgürlüğü, gençlerin katılımı, emekçilerin hakları ve yerel demokrasinin güçlendirilmesi, demokratik toplumun kurucu unsurlarıdır. Demokrasi, yalnızca seçimlere katılmakla sınırlı kalmamalı; mahalleden yerel yönetimlere, toplumsal örgütlenmelerden merkezi karar mekanizmalarına kadar yaşamın bütün alanlarında işlerlik kazanmalıdır.

Bu süreçte demokratik siyasetin toplumsal temelleri güçlendirilmelidir. Halkların kendi sorunlarını tartışabildiği, karar süreçlerine katılabildiği ve ortak ihtiyaçları doğrultusunda örgütlenebildiği yapılar geliştirilmelidir. Toplumsal farklılıklar ayrışma ve çatışma nedeni olarak değil, demokratik birlikteliğin zenginliği olarak görülmelidir.

Demokratik toplumun inşası, aynı zamanda geçmişle yüzleşmeyi, yaşanan acıların tanınmasını ve adaletin sağlanmasını gerektirir. Kalıcı barış, inkârın ve güvensizliğin sürdüğü bir zeminde değil; hakikat, eşitlik, karşılıklı saygı ve ortak yaşam iradesi üzerinde yükselebilir.

Çatışmasızlıktan kalıcı barışa
Silahların susması önemli bir başlangıçtır; ancak tek başına kalıcı barış anlamına gelmez. Ayrımcılık, eşitsizlik, siyasal dışlanma ve hak ihlalleri devam ettiği sürece çatışmasızlığın toplumsal güvene dönüşmesi mümkün değildir. Asıl hedef, barışı özgürlük, adalet ve eşitlikle bütünleştirerek demokratik bir yaşamın güvencesi hâline getirmektir.

Bunun için barış süreci şeffaf, kapsayıcı ve toplumsal katılıma açık yürütülmelidir. Siyasi partiler, demokratik kitle örgütleri, kadınlar, gençler, emekçiler ve toplumun farklı kesimleri sürecin etkin özneleri olmalıdır. Atılan adımların başarısı, yalnızca siyasi açıklamalarla değil, insanların yaşamında yarattığı somut değişimlerle ölçülmelidir.

Önderliğin özgürlüğü, demokratik çözümün hukuki ve siyasi güvenceleriyle birlikte ele alındığında barışın önündeki engellerin aşılmasına katkı sunabilir. Bu nedenle devletin sorumluluğu, gerekli düzenlemeleri geciktirmeden gerçekleştirmek; Meclisin sorumluluğu, demokratik çözümün kurumsal zeminini oluşturmak; toplumun sorumluluğu ise barış ve demokrasi mücadelesini ortaklaştırmaktır.

Demokratik toplum, özgürlükle kurulabilir;
Bugün temel mesele, 27 Şubat Çağrısı’yla ortaya çıkan tarihsel imkânı demokratik bir dönüşüme dönüştürmektir. Bunun yolu, Önderliğin özgürlüğü talebini görmezden gelmekten değil, bu meseleyi demokratik çözümün ve kalıcı barışın temel başlıklarından biri olarak ele almaktan geçer. Siyasi ve hukuki engeller kaldırılmalı, diyalog koşulları oluşturulmalı ve halkların eşit haklarla bir arada yaşayabileceği demokratik bir düzenin temelleri atılmalıdır.

Önderliğin özgürlüğü ile demokratik toplumun inşası, özgürlük, eşitlik ve ortak yaşam hedefinde birleşmektedir. Demokratik cumhuriyetin gelişmesi, devletin hukukla sınırlandırılmasına ve toplumun demokratik katılımının güçlendirilmesine bağlıdır. Kalıcı barış da ancak bu dönüşümle güvence altına alınabilir.

Çünkü gerçek barış, yalnızca çatışmanın sona ermesi değil; halkların özgür olduğu, kimliklerin eşit tanındığı, adaletin sağlandığı ve demokratik siyasetin yaşamın bütün alanlarında güç kazandığı bir toplumsal düzenin kurulmasıdır. Önderliğin özgürlüğü, demokratik çözümün; demokratik çözüm ise özgür ve demokratik bir toplumun inşasının temel başlıklarından biridir.

Kopyalandı

Yazarın Diğer Yazıları

Tümü
  1. SAYIN İBRAHİM KALIN, BU DOĞRU AMA DEMOKRATİKLEŞME NEREDE, REFORMLAR NEREDE?
  2. DEMOKRATİK ENTEGRASYON İÇİN DEMOKRATİK SİYASET!..
  3. MİT BAŞKANI İBRAHİM KALIN!.. SİLAHSIZLANMA TEK BAŞINA ÇÖZÜM DEĞİLDİR; ASIL HEDEF DEMOKRASİ VE DEMOKRATİK REFORMLAR OLMALIDIR!
  4. KAPİTALİST MODERNİTE İŞ CİNAYETLERİNİN NEDENİDİR, ÇÖZÜM DEMOKRATİK MODERNİTEDİR!
  5. DÜNYA DEĞİŞİYOR, TÜRKİYE DEĞİŞECEK, İNSANLIK KAZANACAK!