Köşe Yazısı
Mustafa PAÇAL
Çerçeve kanun, Kürt sorunu için açılan bir çözüm kapısı olacak mı?
Esas mesele demokratikleşme ve Kürtlerin her alanda haklarının Türkler gibi eşit tanınmasında yatıyor. İşte esasen üzerine gidilmesi ve kazanılması gereken gerçekler bunlar. İktidarın hiçbir şekilde özgürlükler ve demokrasi alanında atacağı bir adım yok. Onun için varsa yoksa muhalif olanların üzerine yargı sopasıyla gitmek, cezaevleri tıka basa dolu nefes almak bile zor ve zahmetli…
Nihayet iki yılı aşkındır sürdürülen “Terörsüz Türkiye” sürecinde “Çerçeve Kanun” teklifinin meclise sunulmasıyla yeni bir aşamaya gelinmiş oldu.
Kanun teklifi için “dağ fare doğurdu” demeye dilim varmıyorsa da bile biraz öyle oldu.
Neden peki?
Çünkü sınırları oldukça daraltılmış adeta “bu kadarıyla idare edin” anlamında on iki maddelik bir yasa beklentisinden ziyade kişilere ve örgüte özel değil de daha detaylı ve kapsamlı bir af veya ceza ve infaz düzenlemeleri kamuoyu beklentisi bakımından sanki daha yüksekti.
Neyse şimdilik elimizde sınırlıda olsa hiç olmazsa bir yasal düzenleme var ve onun üzerinde yürüyen hukuki ve siyasi tartışmalar var.
Hukukçuların öncelik verdiği tartışmaların başında “kanunların emsal” olma özelliği yani bir kanunla kimi kişilere sağlanan hak ve olanaklar diğer tüm kişiler içinde geçerli değil midir?
İkincisi yasa teklifinde adı zikredilen örgütlere üye olan veya yönetici olanlara tanınan af ve ceza infaz avantajları bu örgütlerde üye veya yönetici olmayanlar içinde geçerli olacak mıdır?
Diğer yandan PKK ve KCK için bir başka önemli konu bu örgütlenmeler uyuşturucu trafiğinin neresindeler sorusu…
Çokça söylenti var bu konuda ama kanun teklifinde buna dair bir ayrı düzenleme bulunmamaktadır.
Kasten insan öldürme yasa teklifinde dışarıda bırakılarak doğru olan bir iş yapılmış ancak ölüm emri verenler hakkında yasa teklifinde bir düzenleme yapılmamış olması dikkat çeken konulardan birisi olmuştur.
Yasa teklifi hakkında daha çok ve haklı olarak öncelikle hukukçular ve siyasilerin değerlendirmeleri yorumları öne çıkacak ama haklı olarak bu süreçte işin içine girmesi görüş ve önerilerin alınması anlamında sivil toplum kuruluşları neredeyse işin dışında bırakılmış olması konu hakkında ayrı bir noksana işaret ediyor.
Sonuçta mecliste başlatılan süreç mecliste bitiriliyor.
Şimdi kısmi bir af ve infaz uygulaması olarak çıkacak olan kanun, uygulama açısından da örgütün silahları bıraktığına dair Milli Güvenlik Kurulunun teyidine bağlı olarak altı ay yürürlükte kalacak.
Öcalan için ayrı ve özel statü kanunda düzenlenmediğinden mevcut durumunda bir değişikliğe gidilmeyecek ancak Selahattin Demirtaş hakkında tahliye olma imkanının olabileceği yapılan değerlendirmeler arasında bulunuyor.
Yasa teklifi üzerinden yapılan bir diğer tartışma konusu kurulacak kurula verilen inisiyatif üzerinde başvuruların her önüne gelene değil de adamına göre seçilerek işleme konulacağı endişesi var deniliyor. Bu yapılacak seçimde referans kişi kim olacağı ayrı bir tartışma konusu olmayı sürdürüyor.
Şimdi gelelim esas soruya...
Bu yasa ve gelişecek siyasi süreçler sonucunda Türkiye terörsüz bir ülke olmaya doğru yol alan ülke durumuna gelebilecek mi?
Yasa uygulandı ve sonuçta yasa kapsamına giren örgüt üyeleri ve yöneticileri hakkında uygulamalar yerine getirildi.
Yani örgüt kendini feshetti, silah bıraktı ve üye ve yöneticileri kanun kapsamında temize çıktılar.
Peki sonrası ne?
Sonrası ne derken tüm bu gelişmeler içinde demokratikleşme ve bağlı olarak Kürt sorunu adına atılmış bir adım yok ki orta yerde…
Yani “Kürt sorununun terör ayağını kesersek sorun çözülür” diyen bir irade var ama bu iradenin pratikte insan hakları ve demokrasi ayağında şimdilik milim ilerleme görülmedi.
Görüleceği de şimdilik gözükmüyor.
“İşin örgüt tarafını bir “hele bi halledek” işin “demokrasi ve özgürlükler yanı da kusur kalsın demi.” diyen bir zihniyet sorunundan bahsediyorum.
Sanki bir seçim kampanyası projesi ile karşı karşıya gibiyiz.
“Evet sayın vatandaşlarım 40 yılı aşkın süren terör belasından memleketi biz kurtardık.” sözlerini duyar gibiyim.
Evet olan biten şu Kürt sorununu terörist eylemlerle çözüleceğine inanan bir örgüt iradesi vardı.
Bu irade artık bloke edildi.
Gerçi PKK Kürt sorununu çözmek için mi ya da Kürt sorununu gerçekten siyasi olarak çözmek isteyenlere karşı bir şiddet uygulamak için mi vardı bilinmez ve bir tartışmada bu duruma eşlik eder
Olan biten bu…
Esas mesele demokratikleşme ve Kürtlerin her alanda haklarının Türkler gibi eşit tanınmasında yatıyor.
İşte esasen üzerine gidilmesi ve kazanılması gereken gerçekler bunlar.
İktidarın hiçbir şekilde özgürlükler ve demokrasi alanında atacağı bir adım yok.
Onun için varsa yoksa muhalif olanların üzerine yargı sopasıyla gitmek, cezaevleri tıka basa dolu nefes almak bile zor ve zahmetli…
Bu nedenle işin demokrasi ve hukuk yanı yoksa bu türden af düzenlemeleriyle alınabilecek bir yol şimdilik gözükmüyor.
Bir çift sözde DEM Partiye “Kürt sorununun çözümüyle özgürlükçü demokrasi arasında kopmaz bir siyasi bağın olduğundan hareketle gelişmeleri irdeleyen bu iki ana ayrılmaz gerçeklerin sınırları içende siyaset yapmayı asla hiçbir zaman olsun görmemezlikten gelmeyin.”