Köşe Yazısı
İlker DEMİR
BİZİM TAMER ARTIK ANILARDA

Gazeteciydi, İstanbul efendisiydi ve o efendilikle hiç uyuşmadığı için azıcık bile acar bir gazeteci değildi.
Ayaklı kütüphane denir ya, onlardan olmayı bırak, onlarla uzun süre sohbetten sıkılır, tesadüfen biraraya gelse, kırmadan kaçacak gerekçe arardı.
Marjinal resmi gayrı resmi odaklara antenleri uzanan bir istihbarat şefi asla olmadı, ama söz aramızda, çok ileri gitmeden fısıltılı dedikodulara katkıları olurdu.
Tamer yaşadığı mütevazi ikametgahından tut, giyim, yeme, içme için aldıkları hep halkla aynı da olsa kendince seçici, eski Arnavutluk ekonomisi gibi kapalı, aç çıplak kalacak olsa da az olsun kaliteli olsun, kendi gücü içinde olsun isterdi, ama hani ikrama da hayır demezdi.
Gazetecilikte de böyleydi; titizdi, gereksiz ve anlamı yoran fazla sözcükleri hiç üşenmeden pirinçten taşı ayıklayan aşçıbaşı gibi temizlerdi.
Şairin dediği o kişi sanki tam Tamer, "Ten cüppesi çak, gönül evi pak"tı.
Göçtü.
Ama inanın göçerken de titizdi, kendine yeter kadardı, kalbi durdu, yoğun bakıma alındı, ne koktu, ne bulaştı, kimseye zahmet vermeden, tertemiz gitti.
Uğurlar ola be Tamer!