Köşe Yazısı
İlker DEMİR
SÜREÇ NE DOĞURDU?
Süreç devlet inisiyatifinde yürüdü. Hatta Başkan Erdoğan inisiyatifinde. Yavaştan dedi yavaşladı, hızlan dedi hızlandı. Süreç şimdilik aynı şekilde sürüyor.
Süreç, algıda Kürt sorununu çözmek içindi ama tarafların sorun çözüm algısı farklıydı.
Bir taraf Kürt örgütleri, sol, demokratik örgütler Kürtlerin siyasal ve kültürel haklarının teslimi için adımlar atmaya vesile olmasını istiyordu.
Devlet yıllardır inkarının ve zulmünün tepkisiyle oluşan şiddetin, şiddeti örgütleyen PKK'nin, ama asıl mücadelenin kendisini tasviye etmek, sonlandırmak, bölgedeki tüm Kürtler olmak üzere, TC aidiyetine veya politikasına dahil etmek istiyordu.
Taraflar niyetlerini saklamıyor, açık açık beklentilerini, amaçlarını da belirtiyordu.
Görünen köydü, kılavuz istemiyordu.
İki taraf da açıktı.
Pkk şiddet miadını doldurdu dedi, paradigma değiştirdi sivil siyasete karar aldı kendini feshetti.
Devlet, "Terörsüz Türkiye" dedi siyasal haklar vermeyeceğini, kendi kuralları içinde çözeceğini ilan etti.
Ama iki taraf da kendi beklentilerinin gerçekleşme ihtimaline "olmayana ergi metodu" uyguladı.
Olamayacak "dua"ya "amin" dedi.
Nasrettin hocalar ülkesi, umudu, güveni pek yoktu, ama beklenti "ya tutarsa"ydı.
Çünkü ne Kürt halkı devletin inisiyatifine girer ne devlet Kürt siyasi hakları vermeye niyetlenirdi.
Milli Dayanışma, Kardeşlik ve Demokrasi
Komisyonu toplandı, "çalıştı", ama taslağı devlet çıkardı ve ayların tahmin edilen sır tasarısını, "MİLLİ DAYANIŞMA VE TOPLUMSAL BÜTÜNLEŞMENİN GÜÇLENDİRİLMESİ", kamuoyuna sundu.
Şimdi konu, bu taslak.
Soru, taslak bu vizyonla Türkiye'de halkların barış içinde, şiddetsiz terörsüz huzurlu hukuklu yaşamasına bir vesile, bir adım olur mu, bir kapı aralar mı?
Tasarı analizine gelmeden son günlerde yaygınlaşan deyişle, ilikleme doğru, komisyon, amaca uygun mu başladı ve örgütlendi değinmekte fayda var; çünkü son düğme başa uyar.
Komisyonun adı tartışıldı, kondu ama mutabakat sağlandı mı?
Hayır.
Amacın önemi için adlandırmaya katlanıldı, kervan yolda düzülür mantığıyla hareket edildi, farklılıklar es geçildi.
Kürt hakları ve bu vesileyle demokratik haklar beklentili taraf, meseleyi halklara anlatalım, sayısal çoğunluğumuz var, buradan hareketle çözümün yolu açılır, çözüm böylelikle bir nevi "devletleşir" dedi.
Zaten Kürt sorunun çözüme engel adreslerinden biri de devlet değil miydi?
Devam edildi.
Ama devlet hep Erdoğan inisiyatifinde.
Ne demokrasi güçleri, ne Kürt inisiyatifleri gündeme etkin oldu.
Bu eksiği tespit edenler, demokrasi bloğu kurulsun, süreç desteklensin, bedlensin diye ses yükseltti; duyulmadı veya "aman devletle yürüyen sürece bir zarar verir de" evhamıyla kaale bile alınmadı.
Sonuçta bu keyfi limit altı teslim alma tasarısı geldi.
Bu tasarı bir devlet dayatması.
Bu tasarı tamamen devletin, hatta Başkan Erdoğan'ın inayetine mutlak itaat tasarısı.
Arada kurullar, makamlar var ama son tahlilde Erdoğan ne derse o.
Anayasa Mahkemesi, AİHM kararlarının bile uygulanmadığı bir rejimde..
Tasarıda kanun kabulü bile yok.
Ama maalesef Dem bir şerh bile koymadan imzaladı.
Ne demişti George Orwell:
"ASLINDA HİÇ BİR ŞEY YASA DIŞI DEĞİLDİ, ÇÜNKÜ ARTIK YASA DİYE BİR ŞEY YOKTU."
Yasa yoktu ama ilke neden yoktu?
Tasarıdan umut tamamen böyle.
Tasarı, sıradan ve TC'nin asırlık demokrasi, Alevi, Kürt hakları ve mücadelesine yaklaşım tarihine ve karar vericinin keyfine tam uygun, denetimsiz bir yasa.
Ama nihayet bu bir tasarı, son değil, zira iyi yasalar vardı da ne oldu, biliniyor.
Önemli olan hak ve özgürlüklerin arkasında duracak örgütlü güçler.
Bu yasa başta Kürt anaları olmak üzere Türk, Arap ve tüm anaların beklentilerine cevap vermiyor diye umut bitmedi.
Umut bu iktidarda olsaydı zaten diğer partiler olmazdı.
Dolayısıyla demokrasi güçleri şimdi bir kez daha anladı ki bu meseleyi Cumhur İttifakı devleti çözemez.
O halde partiler, "bir koalisyonla demokrasi ve Kürt sorunu nasıl çözülür?" sorusuna cevap veren proğramını kamuoyuna ivedi olarak sunmalıdır.
Tüm sorunlar halkla karara bağlanır, devlete karşı demokratik mücadeleyle elde edilir.
"Hak verilmez alınır."