Köşe Yazısı
Şahin SUSTAM
Memleket izliyorum
Memleket izliyorum
Azda kararmış ışıklar bükümünde
Karanlık bulutlar gökyüzü renginde
Batık nehirlerin suyunda akıyorken
Ve acısıyla boğulmuş yoğurulmuş
Gırtlağa kadar batan memleket
İzliyorum memleketimi acılarım yüregimde
Dönüyordu çarkında bir felek üstünde
Yanıklarında düştüğüm memleket
Yokmu dedim derdime bir çare hekim
Elden ele giden gidiyor virane memleket
Gözlerim akıyor yüreklerimizin nehirinde
Vurulmuşsun gardaşı gardaşından
Ölüm gülüyor dönen evrenin fitnesinden
Ne at kaldı nede avrat gidiyor
Çamurlanmış laham içinde
Alevi sunni kurdî fılla molla
Lazı çerkezi yahudu ermeni suryani
Hani birde gardaşdık
Aynı ocakbaşında ocaklar yandı
Evler harap kaçıncısına düşerim memleketten
Elim kırıldı kolum çöktü dizlerim bağı çözüldü
Ölüm fermana güldü
Öldürdükçe yaban oldu bu dünyada
Ezelden ezile ezile çark vurmuş
Kahpe dediğin felek elinde
Zengin doymaz geberecegi toprakta
Fakir namusludan namusuza düşmüş
Uşkur çözüldü beden düştü belden
Kaç kez yandım ateş içinde
Kızıl degdi canımın canına
Gözlerim görmüş kahpenin kahyasını
Öldürdün ölmeden insan
Akîbetini yalanı isyan dilinde
Dön kahpe hakîkat dediğin insandan
İnsan fîraun hükmünde
Hükümdarlar kurulmuş dünya düzeninde
Nice köleler çoğalmış sadrazamlar elinde
Özlemde çiçek gibidir
Zehiri suda içilir şifalar deminde
İçmem ilimin deminden dilinde
Hakîkat aynası vursun insan idi insan
Olan can taşıyan mahlûkû elinden
Batık şerhirin sokaklarında
Ortasında vuruluyor gardaş yüreğinde
Doymamış insan kahpeliğin kibirinde
Ölümmü yakışıyor memleketim insanlığına canını
Memleketim kokar ölümün gün vuran yüzünde
Şaîr yazar Şahin SUSTAM