Köşe Yazısı
Şahin SUSTAM
Nakışlı ellerde dokunur aşklar
Nakışlı ellerde dokunur aşklar
Vurur gecede katıksız uykular arasında
Sevişmelerde öldürür kendini
Sevginden tutsaklı karanlık köşesinde
Tutma öyle tutsak kalan yarım kavğanı
Kılıç hançerden keskin vede dilsiz
Ve mazveri paslıydı birden çok elleri
Kör kalır soğuk demirler arasında
Mavzerin sıcaklığında küllerin körüklüsü
Dökülen kara yapraklar ardında düşersin
Mermisi yüreginde kalırken öldürür seni
Bıçak soğukluğunda ağırlaşan
Yaralar çözülür mapuslu kan duvarlarında
Kimi severken öldürü seni kimi aşkta şevhette
Kimi kına hasret tutan günde öldürür seni
Kimileri çocuklaşan gözlerinde pusuda öldürür
Seni bir yaban çiçeğinde kurutur bedenini
Susarken seni etme kanlı ellerin yaslı mapusu
Bak öyle kaç cehennem yaşarım bir kendime
Birde usulca kafesine işlenyen bıçakta
Sogukça aldığında canı şahidi gök tanrısı
Ellerim bir daha işliyor nakışlı ellerde
Sendeki azizliğin kahpeliğini
Kurşun geceyi tanımaz sıcak vurur seni
Kimileri sevişmedeyken kimileri kan kusarken
Avlunun orta meydanında paslı ellerde öldürür seni
Gün dün geceye ay kızıllığına şahit
Ve acıların büyür küçük yürekli ellerimde
Terk etme kurşunlu gecede ay küser ellerine
Oysa öldürürsün bir karanlıkta kendini
Gardiyanın boğduğu ellerde
Şimşekler çarpar göz bebeklerinin mimiklerinde
Öyle derin yaralarda yakalar bir başına seni
Şaîr yazar Şahin SUSTAM