Köşe Yazısı
Şahin SUSTAM
Bak görüyor musun...
Bak görüyormusun
Bendeki unutulmuşları
Fırat gibi ömüre sessiz kalmış
Acıların sevdasında dal budak
Munzura yaslanmış yüregim
Süphan döküyordu usulca yaprakları
Nermut ise eylül gibi sarartıyor yüregimi
Ah hazirandaki ölümlerin
Döşeklerinde kaç kez daha ölürüm
Temmuz ağustostanda beter
Kuruluyor yüreğime
Kurulmuş silahların sessizliğinde
Mart kurtulmuş zemherinin ayazında
Yağmuru soğuk birinci iklimde
Nisan gülercesine yüzüme
Mayısta tezekler kokar yüreğime
Dikenli çalılar nasılda batıyor
Ayaklarımın çıplak derilerine
Kanayan yaralarım çoğalıyordu
Ayların mevsimsiz iklimlerinde
Elinde bir demet nergiz kokarcası
Çam kozaklarının arasında kekik
Kurulmuşum dağlarım ötesine
İçim dökülüyor halepçe gibi
Güneş öylesi çatlak ki dudaklarımda
Yukardan aşağı dicleyi özlüyorum
Hasret düştü dilime yazmasam
Özlemin kalemi küserdi sevdaya
Arzu hâlinde şaraptan öte kokar
Yüreğimin suçlanmış sancıları içinde
Parmaklıklar arasında kapatmışım
Bir kendimi boşluk denen dünyaya
Bu dünyanın kanayan yüreğine
Eşkiya kesilmiş gözlerim
Bulutlarında karratılı sisler
Yağmur düşence ıssız ormanımda
Kalk dedim sabahın seheri vurmuş
Başakların kurumuş dallarına
Gölgesi ağır sevdası büyük ormana
Bir beni senden almaz yarı yarada içimde
Öylede küskün dağlarımın eteğinde
Bir kiprit çöpü kadar zamanda ağlar
Yakılan onca ömürlerin bittiğine
Dağ başında kalmış kara kışımın
Dağları çiçeği açan baharım
Bir seni hatırlamışım çocukluğumun
Ağlayan göz yaşı
Şaîr yazar Şîwo SUSTAM