Köşe Yazısı
Şahin SUSTAM
Gecesi uzun karanlıklarda
Gecesi uzun karanlıklarda
Sessize gelen merminin sıcaklığı
Sıtmaya kalır bu dediğin son geceyi
Gözlerim divane çalar sazın deminde
Demlenmiş kan çöllerinde tek kalan ölümler
Ufukta varan iliklerime kadar hisettim çünkü
Yarın bir sonradında ağırlığımda
Severken insan bir başkasını gözden
Oysam yüreğinde yatan sevdanın kokusu
Vurur gözlerinin derinleşen yüzlerine
Kimi severken sevgilide kimi savaşlar içinde
Bölünmüş ekmegin kuruda göz yaşı
Dicle’nin göğsünde sancılanan toprak
Yıldızlar sağarken siberimdeki çağları
Öylesi salonlar dolusu yaprak sevdası
Geleceğede bağlarmış hırçın dağları kökü
Köklerimi saldım evrenin kırık çarkına
Filizlendim perde betonlarında ara ara
Bir fırtına kopar dağlar kadar sessiz
Fırattan seslenir göklere
Bu bitmez kavğaydı içimdeki bende
Özlem sarılmış elime cîğaram kokusunda
Dolaştım dünya buldum bir yeri
Dövülen demir gibi dövdüler bir akşama üstü
Vardım yürüdüm dağların sessizliğine
Ve fısıldarken aşkî bir ağaç köküne
Bir ağaç gibiydi indim dalların altından üstüne
Öyle uslanmaz asidir yürek ateş ne paha
Doksan bin yılın hatırına ve bir destan
Ufaktan dökülen kar tanesinde boğulur insan
Bir yanım kalır fırtınada bir yanım kasırğada
Kadırgalı gibi vurulan orta yerden
Otuz üç kurşun dişlerim ağrısından
Yaşaya bilmekmi sabahı özlemim toprakları
Kırılmış camların arkalı perde yığılan betonda
Bir şiirimde hasret çeker yazan kara kalem
Umutlar içinde direnir sabahın nefherî
Gurban dedim neyin telaşı bu günden
Yarını özlemi duyan yarını aranmakmı
Tonlanmış seslerimin güvertesi
Limana yanaşan gemi gibi yüklüydü
Simitçinin sıcakta çay kahvehanesi
Nasılda yazayım ebrûli kalemin dengini
Birde denği düşmez yaralı kuş kanadım
Sıyrık dökük ellerimde sevdim işçinin köyü
Dedim bitmez bizdeki gurbetin özlemi
Şaîr yazar Şîwo SUSTAM