Köşe Yazısı
Erol KATIRCIOĞLU
Dem ve Yeni Parti
Buna rağmen toplumun duyduğu değişim ihtiyacının rüzgarı aynı zamanda Yeni Parti ve Özgür Özel’in yelkenini şişiriyor. Daha doğrusu Özgür Özel’in her “demokrasi” ve “demokratlık” üzerine yaptığı konuşma ve her CHP’den kopuş ve yeniyi arama söylemi eninde sonunda DEM’in de arzu ettiği yeni bir demokrasi talebine dönüşüyor.
Memlekette esen siyaset rüzgarlarının nereye doğru estiğini kestirmek zor. Bir taraftan daha ileri, özgürlüklerin genişlediği, Kürt sorunun çözüldüğü yeni bir gelecek çağrısı, diğer taraftan mevcut iktidarın herkesin başında estirdiği kara kılıcın gölgesi…
Yeni bir gelecek çağrısı Yeni Parti ve DEM’in çabalarıyla yelkenleri şişirmeye çalışırken, diğer taraftan AKP ve Erdoğan yarattıkları bir düzeni devam ettirebilmek için kabaran yelkende delikler açmaya çalışıyor. Onun için memleketin nereye doğru gideceği belirsiz. Uçsuz bucaksız bir denizde dönüp duruyoruz. Aslında bu iki rüzgarın birbirinden neşet ettiği de aşikar. Erdoğan’ın ülkeyi içine soktuğu çıkmazlar Yeni Parti ve DEM’in yelkenlerini doldururken, Erdoğan da yargı eliyle o yelkenleri söndürmeye çalışıyor. İçinde bulunduğumuz durum bu.
Diyebilirsiniz ki Yeni Parti ve DEM ne alaka?
Doğrusu DEM partinin “süreç” sorumlulukları onların siyaset alanında görünürlüklerini azaltmış gibi olsa da DEM Parti’nin “demokrasi vizyonu” ve Öcalan’ın katkıları Türkiye demokrasisinin çok ötesinde. Ama ne var ki içine itildiği şiddet siyasetinden çıkmaya çalışmanın enerjisi o sözünü ettiğim yeni Türkiye’nin yelkenini doldurmak için henüz yeterli değil.
Buna rağmen toplumun duyduğu değişim ihtiyacının rüzgarı aynı zamanda Yeni Parti ve Özgür Özel’in yelkenini şişiriyor. Daha doğrusu Özgür Özel’in her “demokrasi” ve “demokratlık” üzerine yaptığı konuşma ve her CHP’den kopuş ve yeniyi arama söylemi eninde sonunda DEM’in de arzu ettiği yeni bir demokrasi talebine dönüşüyor.
O nedenle de bu iki siyaset birbirlerine yakınlaşıyor.
Kimileri benzer bir yakınlaşmanın AKP ve DEM arasında da olabileceğini söylüyor. Doğrusu yıllar yılı horlanmış, yok sayılmış bir kimliğin demokrasi mücadelesinin bu momentinde AKP’nin ve Erdoğan’ın anlaşılmayan nedenlerinin de açıklaması olabileceği düşüncesiyle böyle düşünenler var. Ama bu insanların unuttuğu Kürt tarafının kayıplarının unutulması zor kayıplar olduğu.
Erdoğan iktidarının ilk on yılında Kürt sorununu çözmek için uğraştığı doğrudur. Ama ne var ki Cemaat yapılanmasının sorunun çözümüne karşı oluşu ve de belki de Gezi olaylarının yarattığı iktidardan düşme korkusu, onun Kürt meselesini buzdolabına koymasına ve çok sert işler yapmasına neden oldu.
O nedenle de bence DEM Parti seçmenlerinin uygulanan bu sert işleri unutup da AKP ile bir yakınlaşma içinde olması bana pek mümkün görünmüyor. Kaldı ki Erdoğan çözümden söz ediyor ama çözümün gerektirdiği işleri yapmada da ayak sürümeye devam ediyor. Ve tabii Erdoğan’ın vizyonunda Kürtlerin beklediği demokrasiden de söz etmek mümkün değil.
İşlevi “Ortadoğu komiserliğine” doğru giden AKP’nin Türkiye halkına söyleyeceği pek bir şey kalmadı. Oysa şimdi artık yeni şeyler söyleme zamanı. Bu yeni şeylerin de Yeni Parti ve DEM Parti tarafından söyleneceği çok açık. Bunun da umalım ki bizi kara kılıcın başımızda sallanmadığı yeni bir Türkiye’ye götürmesi…