Son dakika
Erol KATIRCIOĞLU Köşe Yazısı Erol KATIRCIOĞLU

Çözüm süreci ile ilgili biraz akıl biraz sabır!

Tarih tabii ki başka türlü de yaşanabilirdi. Ama örneği, Avrupa’nın homojen ulus-devletleri olan bir kurucu kadronun Osmanlı İmparatorluğunun geniş coğrafyasından Anadolu’ya sökün edip gelen onlarca farklı etnik ve dinsel kökenli insanlardan bir ulus-devlet yaratmak zorunda kalınca Kürtleri ve İslami toplulukları dışarıda bırakarak Türklük ve Sünnilik üzerinden yürümeyi tercih etti. Şimdi yaşadıklarımız ise 100 yıl önce yapılan bu tercihin sonucudur. Gerçekten bu ülkede demokrasi olsun diyorsak

Siyasetin önünü açacak bir gelişme olduğunda, bu gelişmenin yaratacağı yeni durumların kendi pozisyonlarını bozacağını düşünen kesimler her zaman engelleyici tavırlar sergiliyorlar. Bu her yerde biraz böyle oldu.

Örneğin Kuzey irlanda sorunun çözümünde İlk engelleme güçlü bir biçimde birlikçi siyasi/loyalist kesimlerden geldi; ama öte yandan IRA içinde de askerî sertlik yanlısı kesimler süreci frenlemek istediler. Ana hareket olan IRA’yı “uzlaşmacılıkla” suçlayan ve kendilerine Real IRA (Gerçek IRA) diye adlandıran gruplar şiddete devam ettiler. Bu amaçla siyasi boykot, korku kampanyaları, silahsızlanmayı önkoşula dönüştürme önerileri, mezhepçi sokak mobilizasyonu, suikast ve bombalı saldırılar ve örgüt içi bölünmeler devreye girdi.

Bir başka örnek de Filipinler’deki Moro Gerillalarının Hükümetle barış görüşmeleri sürecinde meydana geldi. Orada da benzer biçimde MILF (Moro İslami Kurtuluş Cephesi) Hükümetle anlaşmaya yaklaştıkça ortaya BIFF (Bangsamoro İslami Özgürlük Savaşçıları) çıktı. Bir tür “Gerçek IRA” gibi onlar da ana hareketi uzlaşmacılıkla suçladılar vs.

Bu gelişmelere rağmen nasıl oldu da her iki örnekte de olduğu gibi sorun çözüldü diye soracak olursanız en iyi cevap sanırım barışın ilerleyebilmesi için her iki toplumun merkez aktörlerinin kendi “bozguncularının” yarattığı engelleri çeşitli yöntemlerle ikna ederek aşmış olmaları sayesinde diyebilirim.

Bizim içinde bulunduğumuz çözüm sürecine benzer süreçte de henüz böyle sertlik yanlısı kesimler tam olarak ortaya çıkmamışsa da çeşitli homurtuların yükseldiğini gözlüyoruz. Örneğin çözüm süreci ile ilgili “çerçeve yasaya” olan itirazlar bu tartışmaların odağında.

Çerçeve yasasının içeriği konusunda itirazları anlamamak mümkün değil. Özellikle denetim işinin MGK’ya verilmiş olmasının bu “silah bırakma süreci” için bulunmuş iyi bir yol olmadığı çok açık. Yasadaki daha başka unsurlardan söz etmek de mümkün ama sanırım bugün için en tartışmalı konu bu.

Evet bu ve buna benzer konuları tartışalım! Varsa yeni öneriler ya da yeni koşullar üzerine yeni tartışmalar yapalım. Bu çerçevedeki hiçbir tartışma kimse için rahatsız edici de olmaz.

Ama bu tartışmalara askeri örgütlenmelerin (devletin ya da PKK’nın) güçlü olmak ve karşısındakini yenmek için ihtiyaç duyduğu yüksek disiplinin zaafa uğraması karşısında geçmişte aldıkları sert tedbirleri konu ederek başlamak iyi niyetli bir tavır olamaz. Ben bu konular hiçbir zaman tartışılmasın demiyorum. Ama tartışmayı açan arkadaşların yazdıklarının sanki bu süreç hiç başlamasaydı der gibi olduklarını düşünüyorum.

Burada önemli olan bütün bu meselelerin çözüm süreci içinde konuşulmasını sağlayıcı bir “yüzleşme” kurumsallaşmasını talep etmektir. Bunlar konuşulmasın demek değildir.

Bir de “neden-sonuç” hikayesi var. Artık modern bilimde neden-sonuç ilişkileri bizim içine doğduğumuz “pozitivist” dönemdeki gibi olmadığını öne süren arkadaşlarımız var. Sanırım burada, Kürt sorununun ortaya çıkmasında devlet kadar Kürtlerin de yanlış bir perspektive sahip olduklarından dolayı sorumlulukları var, nitekim Öcalan da bunları itiraf etmiş oldu zaten denmek isteniyor.

İyi de bütün bu ve buna benzer düşünceler, “Kürt sorununun” her şeyden önce Türkiye Cumhuriyeti Devletinin kuruluşundan bu yana Kürt kimliğini tanımayan, Kürtçeyi bir dil olarak kabul etmeyen, resmi açıklamalarda bile Kürtleri, “dağda gezerken kart-kurt sesi çıktığı için kendilerine Kürt denilen Oğuz boyu” olarak  niteleyen bir devlet aklının bu sorunu yaratan bir “neden” olduğu gerçekten açıklanmaya muhtaç bir konu mudur?

Bence değildir! Tarih tabii ki başka türlü de yaşanabilirdi. Ama örneği, Avrupa’nın homojen ulus-devletleri olan bir kurucu kadronun Osmanlı İmparatorluğunun geniş coğrafyasından Anadolu’ya sökün edip gelen onlarca farklı etnik ve dinsel kökenli insanlardan bir ulus-devlet yaratmak zorunda kalınca Kürtleri ve İslami toplulukları dışarıda bırakarak Türklük ve Sünnilik üzerinden yürümeyi tercih etti.

Şimdi yaşadıklarımız ise 100 yıl önce yapılan bu tercihin sonucudur.

Gerçekten bu ülkede demokrasi olsun diyorsak ihtiyacımız olan biraz akıl ve biraz da sabır!

Kopyalandı

Yazarın Diğer Yazıları

Tümü
  1. Acemoğlu, kurumlar ve sınıflar
  2. Borsanın arka bahçesinde neler var?
  3. 54 Vekil için vakit hala geç değil
  4. Kürtler sahici bir kardeşlikten sözediyor farkında mısınız?
  5. Dem ve Yeni Parti