Son dakika
Akın ÖZÇER Köşe Yazısı Akın ÖZÇER

Yeni Anayasa kartı

Pazar günü muhafazakâr ve milliyetçi seçmenin yoğun olduğu AK Parti ve MHP’nin kaleleri denebilecek beldelerde yapılan belediye seçimlerinde altıda beş yaparak moral bulan Cumhur İttifakı’nın yeni anayasa kartının işlevsiz bırakılması için iş butlan kararının kenetlediği muhalefetin birlikte hareket etmesine kalıyor.

Bir önceki yazımda Cumhur İttifakı’nın iktidarını sürdürmesi için kamuoyunda dolaşan ve tartışılan senaryoları irdelemiştim. Uçuk bulduğum bu senaryolardan birisi anayasa değişikliği senaryosuydu. Bu konuda üç yılını doldurmuş olan hem bu nedenle hem transferlerle seçmen iradesini artık güncel olarak yansıtmayan bu Meclis’in seçimlere iki yıldan az bir süre kalmışken değil yeni bir anayasa, herhangi bir anayasa değişikliği yapmasının mümkün olmadığının altını çizmiştim. Ayrıca bu senaryonun üçte iki çoğunlukla referanduma gidilmeden gerçekleşmesinin Meclis aritmetiği açısından imkânsız olduğu gibi, Cumhurbaşkanı’nın yeniden aday olması için böyle bir absürt senaryoya ihtiyaç duyulmadığını da vurgulamıştım.

Anayasanın birçok maddesinin bazı yargı mensuplarınca ayaklar altına alınmasına HSK üzerinden ses çıkarmadığı gibi siyasi rakibini köşeye sıkıştıran, mutlak butlan gibi absürt kararlarla kördüğüme sokan AK Parti’nin yeni anayasa çalışmasının ayrıntıları ve yol haritası önceki gün ortaya çıktı. Bu çalışmayı yürütmüş olan Genel Başkan Yardımcısı Hayati Yazıcı’nın yaptığı açıklamadan anlaşıldığı kadarıyla ortada bir anayasa metni değil, kamuoyunun bilgisine sunmak ve siyasi partilerin kapısını çalmak için bazı öneriler içeren bir “Politika Belgesi” olacak.

Yazıcı’nın açıklamasından ve parti çevrelerinden sızan bilgilerden, AK Parti’nin “mimari tasarımı değiştirecek bir yeni anayasa yapmak” gibi bir düşüncesi olmadığı ve muhalefetin karşı çıktığı Cumhurbaşkanlığı Hükümet Sistemi’nin kırmızı çizgisi olduğu anlaşılıyor. Yazıcı bu konuda sadece uygulamada görülen bazı aksaklıkların “rehabilite” edilebileceğinden söz etmekle yetiniyor. Hal böyle olunca AK Parti’nin gerçek niyetinin siyasi partilerle uzlaşarak yeni anayasa yapmak değil, muhalefetin engel olduğu yeni bir anayasayı hayata geçirmek isteyen bir siyasi parti görüntüsüyle seçime gitmek, 2011’de olduğu gibi bu kartla demokratlardan oy alabilmek olduğu anlaşılıyor.

AK Parti’nin yol haritasında, bir önceki yazımda mantıksız olduğunu belirtmiş olduğum gibi, Cumhurbaşkanı’nın görev süresinde iki dönem sınırının kaldırılması yok. Yazıcı bu konuda sert çıkarak “Cumhurbaşkanımızın yeniden aday olmasını sağlamak için bir anayasa yapıyoruz iddiası tamamen uydurma, sığ bir düşünce” dedi. 116. maddenin 3. fıkrası buna imkân verdiğine göre Sayın Cumhurbaşkanı’nın derdi yeniden aday olmak değil ama seçilebilmek olmalı ki tartışmaya açılan konu 50+1 şartı. Yazıcı, bu konuda kararı, genişletilecek olan Anayasa Komisyonu'na bıraktıklarını söylese de dar bölge veya daraltılmış bölge seçim sistemleri gibi iktidar lehine avantaj sağlayacak bazı seçim mühendisliği rötuşlarının masada olduğu anlaşılıyor.  

Özetle, Yazıcı’nın masaya sürdüğü yeni anayasa kartının aslında gerçek bir yeni anayasa değil, Sayın Cumhurbaşkanı’nın yeniden seçilmesini sağlayacak bir anayasa değişikliği olduğu, 50+1 kuralının değiştirilmek istenmesinden de anlaşılıyor. Bu değişiklik amacına ulaşmaya elverir mi bilinmez ama iki turlu mevcut kuralın uygulanmasından daha elverişli olabilir belki. O bakımdan muhalefetin her ne kadar parlamenter sistemden yana olsa da halkın çoğunluğunun değişimden yana tercihini dikkate alarak bu tuzağa düşmemesi ve mevcut sistemin devamından yana tutum almasında yarar var. Çünkü 50+1 sisteminde Cumhurbaşkanlığı seçiminin ikinci tura kalması mevcut koşullarda garanti. 100 bin imzayla da aday olunabilen bu sistemde ikinci turda muhalefetin bir adayının yarışması da öyle. Değişime kapıyı açık tutmak ancak böyle mümkün olabilir kısacası.

Halk neden değişimden yana?  

Bu sorunun yanıtı İttifak ortakları kabul etmek istemese de son derece basit. Bir kere uzun süre iktidarda kalmak, zaman içinde yapılan hatalar nedeniyle her siyasi partiyi yıpratır. Örneğin Almanya’nın pragmatizmiyle ön plana çıkan başarılı şansölyelerinden Angela Merkel, dördüncü döneminde, mülteci krizinde izlediği açık kapı politikasıyla aşırı sağcı AfD’nin yükselişini tetiklemiş ve partisi Hristiyan Birlik (CDU) ve ortağı SPD’ye özellikle 2018’deki Bavyera ve Essen seçimlerinde ciddi oy kayıpları yaşatmıştı. Bu başarısızlığın siyasi sorumluluğunu üstlenen Merkel önce parti genel başkanlığını bırakmış, ardından 2021’deki bir sonraki seçimlerde şansölyeliğe aday olmayacağını takdirle karşılanan şu cümleleriyle açıklamıştı: “doğduğum günden beri hiçbir siyasi görevle dünyaya gelmedim ve bunu hiç unutmadım. Devlet ve hükümet görevlerinin her zaman geçici olması gerektiğine inandım." Özet olarak, iktidar her zaman yıpratıcı, dolayısıyla geçicidir ve devlet ciddiyeti bunu doğal karşılamayı gerektirir.

Ne var ki Cumhur İttifakı, her demokratik ülkede iktidar deviren ekonomi alanındaki büyük hatalarına karşın siyasi sorumluluğu üstlenmekten kaçınmakla kalmıyor ayrıca halk iradesini karşısına almaktan da çekinmiyor. İlk iktidar döneminin sonunda tüm uyarılara karşın uyguladığı Sayın Mehmet Şimşek’in deyimiyle “irrasyonel” düşük faiz politikasıyla patlayan enflasyonu düşürmek için yürürlüğe konulan OVP (Orta Vadeli Program) yanlışlarına ve hedeflerini tutturamamasına rağmen üç yıldır inatla, revize edilmeden sürdürülüyor. Konuyla ilgili yazılarımda altını çizegeldiğim gibi, kamuda tasarrufu, negatif ayrımcılık yapılarak, çoğunluğunun maaşları açlık sınırının yüzde 80 altında tutulan emekliler üzerinden yapan ve sabit gelirlileri, çiftçiyi, esnafı enflasyon altında ezerek yoksullaştıran bu politikada ısrar ediliyor. Bu ısrar doğal olarak iktidarın oy kayıplarının haklı gerekçesini oluşturuyor.

Bunun bilincinde olmadığı anlaşılan ekonomi yönetimi, başta Sayın Şimşek olmak üzere, hataları kabul etmek şöyle dursun, insan zekasıyla alay edercesine ekonominin iyi gittiği gibi yoksullaşan kesimleri öfkelendiren pembe tablolar çiziyor. Mesela gelir dağılımının korkunç derece bozuk olduğu bu ülkede, baskılandığı için gerçek değerini yansıtmayan döviz kuruyla kişi başı milli gelirin 18 bin dolara yükselmesiyle övünüp duruyor ama maaşların neden bu kadar düşük olduğuna, bu sorunu çözmek için somut olarak hangi önlemleri alacaklarına hiç değinmiyor.  

Konuyla ilgili yazılarımda altını çizegeldiğim gibi, 31 Mart 2024 belediye seçimlerinin sonuçları, kendilerine negatif ayrımcılık yapılan emeklilerin maaşlarının düzeltilmesi için yaptıkları girişimlerinin sonuçsuz kalmasına, hatta Sayın Cumhurbaşkanı’nın o dönemde yaptığı bir konuşmasında “ 4 yıl seçim yok herkes hesabını ona göre yapsın” çıkışına gösterdikleri bir tepkiydi. Aradan iki yıl geçti, seçimler yaklaştı. Ancak şimdi, seçim yaklaşıyor diye emeklilere süper zamdan söz edilmeye başlandı. En düşük emekli maaşının 36 bin olmasından ve aynı doğrultuda maaşlara yüzde 80 zam yapılmasından söz edilir oldu.

Geçen yazımda da değinmiş olduğum gibi, bu bir kere emeklinin onurunu kıran bir yaklaşım. Emekli haklı olarak bir yıl refah için 4 yıl çile çekmek istemiyor. Ayrıca söz konusu süper zammın seçim ertesinde baskılanan dövizin gerçek değerine gelmesi ya da başka bir nedenle patlayacak enflasyonla uçup gideceğine inanıyor. Tutulmayan vaatler nedeniyle Cumhur İttifakı’na güven sıfırlanmış durumda. Kaldı ki bugün 17 milyon emeklinin ortalama maaşı olan 23.550 TL tutarındaki gelirine yapılacak yüzde 80 oranındaki zammın bütçeye ek aylık maliyeti 320 milyar, 6 aylık 1,920 trilyon TL. Ayrı bir yazı konusu ama emeklileri ancak rahatlatabilecek bu miktardaki para üç yıldır nereye harcanmış, bir soru işareti. Ayrıca iktidarın siyasi tercihi maaşlardan başka harcama kalemlerine ödeme yapmak olduğu için bu yıl bu zammı yapabilmek için ek bütçe çıkarması, gelecek yılki bütçe tercihlerini de değiştirmesi gerekir. Bu nedenle emekliye “dev zam” diye aktarılsa da dağın fare doğuracağı kanaatindeyim. 

Böyle düşünmemin nedeni, bu yanlış ekonomik tercihlerini düzelteceği yerde, oyları yükseldiği için siyasi rakibi Özgür Özel’in yeni CHP’sine, önce belediye başkan ve üyelerini anayasanın birçok maddesini ihlal eden savcı ve yargıçlar aracılığıyla tutuklu yargılayarak yüklenmeye devam etmesi. Son mutlak butlan kararı da cabası. 31 Mart’ta ilk kez CHP’ye oy vermiş olanlar dahil tüm seçmenler uyardıkları Cumhur İttifakı’nın bu kez oylarını yok sayarak kendilerini cezalandırmaya kalkıştığı görüşünde ve başta emekliler olmak üzere ilk sandıkta milli iradeye bu saygısızlığın bedelini ödetmeye kararlı. Halkın ve özellikle emeklilerin nabzını tutanlar bu gerçeğin farkında. Nitekim eski AK parti milletvekili gazeteci Şamil Tayyar önceki gün bir televizyon kanalında ekonomiyi düzeltemediği takdirde, CHP kaç parçaya bölünürse bölünsün Cumhur İttifakı’nın seçim kazanmasının mümkün olmadığına, hatta milletin daha önce hiç tanınmayan Ekrem İmamoğlu gibi bir kişiyi Cumhurbaşkanı seçebileceğine dikkat çekiyor. İktidara yönelik doğru bir uyarı olmakla birlikte bu konuda iki çekincem var. İlki ekonomiyi bu OVP ile seçimlerden önce yeterince düzeltemeyecekleri, ikincisi de bunun bir sonucu olarak emekli maaşlarına olması gereken zammı yapamayacakları yönünde. Emeklilerin çoğunun da bugün böyle düşündüğünü ve içinde bulundukları koşullarda değişimden yana tutum aldıklarını belirtmekte yarar var.  

Değişime karşı son kart 

Yeni anayasa, değişimi engelleyebilmek için iktidarın öne sürdüğü son kart olarak görünüyor. Israrla butlan kararının hiçbir yerinde olmadıklarını söyleyen Sayın Cumhurbaşkanı, son olarak Kemal Kılıçdaroğlu’ndan yana tutum alarak Özgür Özel’e haksızca yüklenmiş olan Sayın Bahçeli ve 26 Şubat’ta, artık nasıl oluyorsa daha butlan kararı çıkmadan, AK Parti, MHP, Vatan Partisi ve Kılıçdaroğlu CHP’sinin ortak hükümet kuracağı hayalini toplumla paylaşmış olan Sayın Doğu Perinçek halkın değişim isteğine karşı çıkıyorlar. Perinçek’in ciddiye alınacak bir seçmen tabanı olmadığı göz önüne alınırsa, değişimin engellenmesinde en çok bel bağlanan siyasetçinin Kemal Kılıçdaroğlu olduğu güdümlü medyadaki yayınlardan anlaşılıyor. Ne var ki ilk anketlerden çıkan sonuçlar Sayın Kılıçdaroğlu’nun oy desteğinin partinin baraj altında kalmasına yol açacak düzeyde olduğunu gösteriyor.

Görünen o ki Kılıçdaroğlu bugün siyasi mühendislikle alınan mutlak butlan kararından memnun. Hatta 38. Kurultay’daki yenilgisini baştan beri hazmedememiş ve bu yanlış kararın çıkmasına Genel Başkanlık koltuğuna yeniden oturmak hevesiyle çanak tutmuş bir siyasetçi görüntüsü veriyor. Uzlaşmaz tutumuyla CHP’ye kemik oylarının yarısı kadar demokrat seçmen kazandırmış olan seçilmiş Genel Başkan ve arkadaşlarını yeni bir parti kurmaya adeta zorluyor. Bu tutumunun iktidarın işine yaradığına aldırmıyor, halkın değişim arzusunu umursamıyor. Seçmen de bunun farkında doğal olarak.  

Sonuç olarak, Pazar günü muhafazakâr ve milliyetçi seçmenin yoğun olduğu AK Parti ve MHP’nin kaleleri denebilecek beldelerde yapılan belediye seçimlerinde altıda beş yaparak moral bulan Cumhur İttifakı’nın yeni anayasa kartının işlevsiz bırakılması için iş butlan kararının kenetlediği muhalefetin birlikte hareket etmesine kalıyor. 9. 6. 2026

**

Uçuk senaryolar / 03.06.2026

Seçmenin iktidara kaybettirme güdüsünü ele aldığım bir önceki yazımın yayımlandığı gün, CHP’nin seçilmiş Genel Başkanı Özgür Özel’le birlikte Anıtkabir’e yürüyen yaklaşık 100 bin kişinin tümünün partili olduğunu söylemek mümkün olmadığına göre, toplumda önümüzdeki ilk seçimlerde Cumhur İttifakı’na karşı oy (negative voting) kullanma eğiliminin oldukça güçlü olduğu görülüyor. Demokrasilerde, bu kadar kötü ekonomik performansı olan ve toplumu üç yıldır bu kadar gelir ve vergi eşitsizliği içinde yaşamaya mahkûm eden hükümetlerin seçim kazanmaları mümkün değildir doğal olarak.

Ne var ki demokratik hukuk devletinin işlemediği ülkelerde seçimi kaybedeceklerini anladıkça koltuklarını koruyabilmek için en büyük siyasi rakiplerini hukuku çiğneyerek bölmek dahil her yoldan muhalefeti zayıflatmayı mübah gören ve siyasi mühendislik yapmaya kalkışan politikacılar oluyor. Ama seçimlerde oy kullananlar siyasi partiler değil seçmenler olduğu için siyasi etikten yoksun bu tür girişimler genelde öngörülen sonuca ulaşmıyor. Büyük bir medya gücüne sahip olunsa bile, şirazesi kaçmış siyasi mühendislikleri insan zekasıyla alay edercesine halka “hukuk” diye yutturmak mümkün olmuyor doğal olarak.

Hukukla yakından uzaktan ilgisi olmayan butlan kararıyla Türkiye’de demokrasiden uzaklaşma eşiği artık aşılmış bulunuyor. CHP’li belediyelere yapılan operasyonlarla, iktidar partisinin diğer siyasi partilerden yaptığı belediye başkan transferleriyle sadece iradesinin gasp edildiğini gören milyonlarca seçmen değil, ayrıca siyasi mühendisliklerin ilkeleri anayasada tarif edilen demokrasiyle bağdaşır yanı olmadığını değerlendiren tüm demokrat seçmenler de koltuk uğruna olduğu insanların gözüne sokulurcasına yapılan bu uygulamalara artık son verilmesi gereğini duyuyor. Anıtkabir’de gördüğümüz resim iktidar tarafından doğru okunmasında yarar olan demokrasiye özlemi yansıtıyor.

Gel gör ki iktidarın bu yapılanlarla yetinmeyeceğine inanan, bence bazıları mümkün olmayan senaryolar yazanlar ve yazılı ve görsel medyada tartıştıranlar da var. Bu senaryolardan biri, bence tek kelimeyle imkânsız olanı, bu yasama döneminde fiilen mümkün olmadığı halde iktidar cephesinden gelen içi boş yeni anayasa çağrılarına bakıp üçte iki çoğunlukla anayasa değişiklikleri yapılacağına ilişkin. İkincisi hazır CHP butlan kararıyla bölünmüş haldeyken Kasım ayında baskın seçime gidilmesi. Üçüncü senaryo ise seçilmiş CHP Genel Başkanı Özgür Özel ve yakın mesai arkadaşlarının fezlekelerinin kabulüyle dokunulmazlıklarının kaldırılarak tutuklu yargılanmaları. Bu senaryoları ayrıntıyla inceleyelim.  

Anayasa değişikliği senaryosu 

Yukarıda belirttiğim üzere, üç yılını doldurmuş olan hem bu nedenle hem transferlerle seçmen iradesini artık güncel olarak yansıtmayan bu Meclis’in değil yeni bir anayasa, herhangi bir anayasa değişikliği yapması mümkün değil. Bu senaryonun, iktidar partisi ve İttifak ortağının 321 olan sandalye sayısının atanmış CHP’nin milletvekillerinin ve bağımsızların katkısı ve DEM Parti’den anayasanın 42. ve 66. maddelerinde değişiklik yapılması karşılığında alınacak destekle mümkün olabileceği ileri sürülüyor. 42. madde eğitim ve öğrenim hakkıyla, 66. madde vatandaşlığın tanımıyla ilgili. DEM’in anadilde eğitimin mümkün olması ve Türklüğe bağlı vatandaşlığın Kürtleri de kapsadığının daha açık yazılmasına ilişkin bilinen taleplerine Cumhur İttifakı tabanından ve dışarıdan itirazlar var. Senaristlere göre, AK Parti bu değişiklikler karşılığında 101. maddede yer alan Cumhurbaşkanı için iki dönem olan görev süresi sınırının kaldırılmasını istiyor. Bazı senaristler o kadar ileri gidiyor ki Cumhur İttifakı’nın yasama, yürütme ve yargı erklerini benliğinde birleştiren “Başyücelik” makamını getirecek bir anayasa istediğini öne sürüyor. Bu ironik bir tanım olsa da dile getirilmesinin dahi asap bozucu olduğunun altını çizmek gerekir.  

Anayasa değişikliği senaryosunun hiçbir mantığı olmadığı kanısındayım. Bir kere, mevcut anayasada 101. maddeyle çelişen bir madde var. O da 116. maddenin 3. fıkrası. Bu fıkra, Cumhurbaşkanlarına ikinci dönemlerinde TBMM’nin beşte üç çoğunlukla seçimlerin yenilenmesi kararı alması halinde tekrar aday olma hakkı veriyor. Cumhur İttifakı’nın bu fıkra mevcutken, bu hakkın sadece zamanında yapılacak seçimlerde de geçerli olması için faturası ağır olma riski taşıyan böyle bir girişimde bulunacağını düşünmüyorum. Kimilerinin yaptığı gibi, Cumhur İttifakı’yla beraber olma olasılığı olan siyasi partilerin milletvekillerinin sayısını toplayıp 400 sandalyenin bulunduğunu ortaya koyarak senaryo yazmanın hiçbir ciddi bir yanı yok. Bir kere DEM Parti, demokratik hukuk devletinin belkemiğini oluşturan iki dönem kuralının kaldırılmasına evet der mi bilmiyoruz. Kaldı ki dediğini varsaysak bile diğer milletvekilleri, seçimlerde bumerang gibi kendilerine dönebilecek DEM’in taleplerinin altına imza atarlar mı büyük bir soru işareti. Bunlar senaristlere göre DEM seçmeninin oylarını getirecek olsa bile AK Parti ve MHP’de daha çok kan kaybına yol açmaz mı sorusu akla geliyor. Özetle bu senaryonun tartışılması bile zaman kaybı.        

Baskın seçim senaryosu

Bu senaryoyu dile getirenler Cumhur İttifakı’nın butlan kararı sonucu CHP’nin bölünmüşlüğünden yararlanmak isteyebileceğine işaret ediyorlar. Bu konuda anketler henüz sağlıklı bir nabız yoklamasına dayanmıyor olsa da seçilmiş CHP’nin AK Parti’nin önünde olduğunu, atanmış CHP’nin ise partiye yüzde 2-3 dolayında oy kaybettirdiğini ortaya koyuyor. Net-Ar’dan sonra Gündem Ar’ın önceki gün yayınlanan anketi de bu yönde. Gündem-Ar’da ayrıca kurulma olasılığı bulunan yeni parti, Özel’in CHP’sinden bile yaklaşık 4 puan fazla (35.65’e karşılık 31, 90) oy alıyor.  

Uçuk olarak nitelediğim senaryolar içinde belki en akla yakını bu. Ama ekonomi hala kriz içindeyken, başta emekliler olmak üzere sabit gelirlilerin çoğunluğu 35 bin TL ‘yi aşmış bulunan açlık sınırının altında maaş alırlarken değil. Emekli platformlarında, AK Parti kulislerinde Temmuz ayında en düşük emekli maaşının 36 bine çıkarılması olasılığının tartışıldığı dile getiriliyor ama gerçekleştirilmesi pek mümkün görünmüyor. Temmuz’da enflasyon farkıyla 23-24 bin TL civarına çıkacağı söylenen en düşük emekli maaşının 36 bin TL olmasının en düşük maliyeti tüm emekli maaşlarına en az 12 bin TL seyyanen zam olur ki bütçeye aylık maliyeti yaklaşık 20 milyar TL yi bulur. Hükümet bu kaynağı yaratsa bile bu yıl Kasım ayında yapılacak bir erken seçimi kazanması mümkün değil. Platformlarda dile getirilen görüşlere bakılırsa, Cumhur İttifakı öfkeli emekli seçmenin büyük çoğunluğunu kaybetmiş durumda ve geri alması da mümkün görünmüyor. Üç yıl boyunca negatif ayrımcılık yaparak emekliyi süründürmenin bir bedelinin olması doğal. O bakımdan bu senaryonun olabilirliğinin Temmuz’da emekliye ciddi oranda refah payı verilmesine bağlı olduğunu düşünüyorum ama hem buna ihtimal vermiyorum hem de bunun Cumhur İttifakı’na seçim kazandırmasını mümkün görmüyorum.    

Dokunulmazlıkların kaldırılması senaryosu

Düşünmek dahi istemediğim en korkunç senaryo, seçilmiş CHP Genel Başkanı Özgür Özel ve haklarında fezleke düzenlenmiş yakın arkadaşlarının dokunulmazlıklarının kaldırılması olur. Bu senaryo yürütmenin arzusu doğrultusunda çalıştığı sokaktaki insan tarafından da bilinen bu yargı önüne çıkarılmaları, hatta tutuklanmalarıyla da sonuçlanabilir. Dokunulmazlık kararına yeşil ışık yakmak, bugüne kadar izlediği tutarlı politikayla milyonların umudu olmuş Özgür Özel ve genç arkadaşlarını, CHP’ye mutlak butlan gibi absürt bir kararı almış olan bu taraflı yargının pençesine bırakmak demek olur. Sayın Cumhurbaşkanı ve AK Partililer bu kararla hiçbir ilgileri olmadığını söyleye dursunlar, halkın büyük bir çoğunluğunu buna inandırabilmiş değiller. Tıpkı Ekrem İmamoğlu ve arkadaşlarının ahtapot gibi kolları her yana uzanan bir yolsuzluk şebekesi olduğu hususunda toplumu ikna edemedikleri gibi. Aynı doğrultuda mesajlar verdiğine bakılırsa, Sayın Kılıçdaroğlu, CHP seçmeni başta olmak üzere, toplumu bu konuda ikna görevini üstlenmiş izlenimi veriyor. Bu nedenle de çok tepki çekiyor.    

Siyaset sosyolojisinin temel özelliklerinden biri mağduriyetin her zaman oy ve meşruiyet üretmesidir. Sayın Cumhurbaşkanı’nın kendisi de geçmişte okuduğu bir şiir yüzünden hapse girmiş ve bu mağduriyetin rüzgarını arkasına alarak iktidara yürümüştü. O bakımdan bu senaryonun sahnelenmesi, halk desteği kısa sürede artmış olan Özgür Özel’i sadece CHP içinde değil ayrıca toplumda da demokrasi kahramanı yapacaktır doğal olarak. Bu uçuk senaryonun gerçekleşmesi ayrıca sorumlularının siyasi intiharı olur ve daha da önemlisi Türkiye’nin sadece siyasi değil ekonomik felaketine de yol açar ne yazık ki.

Sözünü ettiğim ve uçuk olarak nitelendirdiğim bu senaryoları havuz medyası dışında kalan bağımsız haber kaynakları olarak nitelediğim kanallara çıkan bazı konukların dillendirdiğine ve uzun, uzun tartıştığına tanık oluyorum. İktidar bloğunun çılgınlığına karşın gerçekleşme olasılığının yüksek olmadığı bu senaryolar izleyiciyi karamsarlığa ve umutsuzluğa sürüklüyor.

Oysa bir önceki yazımda altını çizdiğim gibi, iktidar partisi siyasi mühendisliğin dozunu arttırdıkça sandıkta yiyeceği tokadın şiddeti de artacak görünüyor. Nitekim Anıtkabir’den yansıyan resim, toplumun tercihinin artık iktidar değişiminden yana olduğuna işaret ediyor. Demokrasilerde değişim de değişim istemek de doğal aslında. Doğal olmayan halk iradesine karşın koltukta oturmak için bu denli hukuksuzluğu göze almak.   

Kopyalandı

Yazarın Diğer Yazıları

Tümü
  1. Paraguay’da neler oluyor?
  2. AB Gerileme Raporu
  3. Trump topal ördek mi olacak?
  4. Sokak Mélenchon’un, sandık Le Pen’in mi?
  5. Erken seçim İspanya’ya siyasi istikrar getirir mi?